Έντυπη Έκδοση

Μια Γαλλία σε νευρική κρίση

«Δεν θα θυσιάσω την αξιοπιστία του Συμφώνου και τη δική μου». Την ιστορική φράση εξεστόμισε στις 2.10 ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου ο Πιερ Μοσκοβισί, υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας μέχρι πριν από ενάμιση μήνα και σήμερα προοριζόμενος για τη νευραλγική θέση του ευρωκομισάριου για τα αντίστοιχα θέματα.

Το ερώτημα είναι πού νομίζει ο ίδιος ότι βρήκε την αξιοπιστία, αφού είχε από καιρό βάλει το χεράκι του για τον καινούργιο προϋπολογισμό της κυβέρνησης Βαλς, τον οποίο μάλιστα υπερψήφισε κι ο ίδιος στη γαλλική Βουλή στα μέσα Σεπτεμβρίου. Μπροστά στα απελπιστικά ποσοστά δημοτικότητας που μετράει αυτόν τον καιρό ο Ολάντ και μαζί του οι Γάλλοι σοσιαλιστές, ψάχνουν ομαδικώς μέτρα για να πάρουν καμιά μοναδούλα. Επειδή δεν ξέρουν κατά πού πέφτει η Αρτα, είπαν να φοβερίσουν τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε. Από κοντά λοιπόν κι ο Ματέο Ρέντσι, εμφάνισαν προϋπολογισμούς που, αντί για το ιδεοληπτικό 3% του ΑΕΠ, εμφανίζουν έλλειμμα πάνω από 4% (4,4% για τη Γαλλία), εν ονόματι της «ανάπτυξης και του νέου γαλλοϊταλικού άξονα, που γεμίζει με αισιοδοξία την Ευρώπη» και άλλα επικολυρικά, που θα μείνουν έπεα πτερόεντα μόλις τελικά αποφασιστεί και διαταχθεί από το Βερολίνο η «αναμόρφωσή» τους.

Η απόλυτη ανικανότητα του (εντός ή εκτός εισαγωγικών) σοσιαλιστικού κόμματος συνδυάζεται μονίμως και με την ικανότητά του να σηκώνει τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό, με μόνιμη επωφελούμενη τη Μαρίν Λεπέν. Η Μαρίνα μοιάζει σαν να είναι στημένη με ένα τηγάνι και να μεριμένει κάθε καινούργια τους πατάτα για να την τηγανίσει -μαζί μ' αυτούς φυσικά! Είναι χαρακτηριστικό το πώς κατάφερε να ξανακάνει, έπειτα από σχεδόν δυόμισι αιώνες, τη Γαλλία θρησκευτικό κράτος χάρη στην εντελώς άγαρμπη προσπάθεια του Ολάντ για καθιέρωση των γκέι γάμων, ένα θέμα που στην ίδια την Αμερική (και μάλιστα σε θεοκρατούμενες πολιτείες, όπως η Γιούτα) περνάει όσο πιο αθόρυβα γίνεται.

Πολύ πιο πέρα από το συγκεκριμένο θέμα, η συνολική στροφή της γαλλικής κοινωνίας προς έναν ακραίο συντηρητισμό καλλιεργήθηκε πολύ έντεχνα από το επικοινωνιακό επιτελείο του Σαρκοζί την εποχή της παντοδυναμίας του. Τα αμερικανάκια που τον πλαισίωναν, προσπάθησαν να ξεριζώσουν καθετί που κρατούσε από τη Γαλλική Επανάσταση και να το αντικαταστήσουν από μια αμερικανιά. Τρανό παράδειγμα για το πώς η νοοτροπία «τα εν οίκω μη εν δήμω» μετατράπηκε σε γκόσιπ και γκλαμουριά ήταν ο γάμος του ίδιου του Σαρκοζί με την Κάρλα Μπρούνι, που αντέγραφε τους Μπέκαμ ή τον Τομ Κρουζ (κρίμα που δεν είχε δει και τον Τζορτζ Κλούνεϊ!).

Ηδη από το 19ο αιώνα, στα μάτια του μέσου Αμερικάνου η Γαλλία ήταν η χώρα της αμαρτίας και της απωλείας. Οταν η γαλλική κοινωνία αμερικανοποιήθηκε και έγινε ηθικοπλαστική, αιφνιδίως ανακάλυψε και το προπατορικό αμάρτημα! Ενώ λοιπόν ώς πριν από δέκα χρόνια για τις Γαλλίδες ήταν απόλυτα φυσιολογική η γυμνόστηθη εμφάνιση στις παραλίες -ακόμη και στα ελληνικά νησιά-, ξαφνικά αυτό άρχισε να θεωρείται τουλάχιστον πορνό. Σ' αυτό βοήθησαν φυσικά και τα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης, με άμεση φωτογραφική αναμετάδοση από τις παραλίες -πάντως είναι ένα από τα πολλά που έχουν κάνει τη Γαλλία να μην είναι πια η Γαλλία!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Η ιστορία ΑΛΛΙΩΣ!