Έντυπη Έκδοση

Η χώρα σε κρίσιμη καμπή

Η κατάσταση είναι τεταμένη. Τα αδιέξοδα όλων είναι προφανή και οι δεύτερες σκέψεις για το μέλλον του πολιτικού συστήματος εμφανίστηκαν στη Βουλή κατά τη διάρκεια της ψήφου εμπιστοσύνης. Η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα είναι πασίδηλη και η δύναμη του καθενός σ' αυτό το πολιτικό παιχνίδι είναι η αδυναμία του/των αντιπάλου/ων του.

Τις σκέψεις για την επανάληψη ενός σεναρίου τύπου Παπαδήμου διαδέχτηκε, μέσα σε λίγες μέρες, ένα πολιτικό κλίμα που θυμίζει κάτι από Ιουλιανά του '65, με καταγγελίες από την αξιωματική αντιπολίτευση για χρηματισμό βουλευτών ενόψει της προεδρικής εκλογής. Τις εκκλήσεις και αντιπαραθέσεις για τους όρους επιβολής της «εθνικής συνεννόησης» διαδέχτηκαν οι καταγγελίες της κυβέρνησης εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ ως παράγοντα «πολιτικής ανωμαλίας» και «αποσταθεροποίησης». Το ζήτημα έφτασε σε σημείο που προκλήθηκε η παρέμβαση της Δικαιοσύνης, γεγονός που χαιρέτισαν ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή. Διανύουμε την περίοδο στην οποία τείνει να σημειωθεί μία από τις πιο σοβαρές στροφές στην πολιτική ιστορία της χώρας. Οι δυνάμεις που συγκρούονται είναι πολλές και ετερόκλιτες. Το πρώτο δεδομένο για την ανάγνωση της κατάστασης είναι πως πολλοί, διαφορετικών πολιτικών προελεύσεων και καταβολών, βουλευτές θεωρούν εμπόδιο τους Α. Σαμαρά και Ε. Βενιζέλο για να βάλουν πλάτη στην πολιτική σταθερότητα ψηφίζοντας Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί να είναι αυτός που θα διαπραγματευτεί τη νέα σχέση της χώρας με τους δανειστές της και σ' αυτό το σημείο συγκλίνει με τις φωνές που θέλουν εκδίωξη από την εξουσία των Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά από κει και πέρα αποκλίνει, γιατί σε αντίθεση με όσους ζητούν εδώ και τώρα κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» επιθυμεί να προηγηθούν βουλευτικές εκλογές.

Το τρίτο δεδομένο είναι πως το ετερόκλιτο αυτό στρατόπεδο που αντιστρατεύεται τους Σαμαρά-Βενιζέλο εξαιτίας της ανομοιογένειάς του αδυνατεί να βρει κοινό βηματισμό με τα σημερινά δεδομένα και αυτό επιτρέπει στην παρούσα συγκυβέρνηση να επιμείνει στον πολιτικό της σχεδιασμό. Και το τέταρτο δεδομένο είναι πως οι Σαμαράς και Βενιζέλος ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία και βαδίζουν προς το παρόν χέρι-χέρι, αλλά οι παράμετροι της πολιτικής επιβίωσής τους δεν είναι ίδιες και αυτό κάνει τα πράγματα πιο σύνθετα για τις μελλοντικές τους κινήσεις.

Το βέβαιο είναι ότι οι δανειστές έχουν αποφασίσει ως προς το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας. Η απεμπλοκή της χώρας από την τρόικα με την παρούσα μορφή θα γίνει μέσω ενός νέου, στην ουσία μνημονιακού, προγράμματος που θα καλύψει το χρηματοδοτικό κενό και θα διασφαλίσει τον πυρήνα του καθεστώτος της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης. Το είπε με τον τρόπο του ο Ντράγκι προ ημερών και το επανέλαβε με τα δικά της λόγια η Λαγκάρντ.

Αυτή τη στιγμή η αντιπαράθεση πάει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις για το επιφαινόμενο, που είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Τι θα συμβεί κανείς δεν ξέρει. Για το μόνο που μπορεί να μιλήσει κάποιος με σιγουριά είναι ότι σ' αυτή την πολιτική στροφή κάποιοι από τους οδηγούς και τους επιβάτες της κούρσας θα εκτροχιαστούν, αλλά κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων ποιοι θα είναι αυτοί.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις