Έντυπη Έκδοση

1ο Διεθνές Συνέδριο

«Σύγχρονες όψεις των Ισλαμικών Κήπων»

Μπορεί ένας «κήπος» να είναι σημείο αναφοράς για την ίδια τη ζωή, αλλά και τη μετά θάνατον πορεία της ύπαρξης; Προφανώς ναι, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν στο 1ο συνέδριο για τις «Οψεις των Ισλαμικών Κήπων: Πολυεπίπεδες ερμηνείες του παραδείσου», που έλαβε χώρα στο Ιμαρέτ, ένα χώρο σήμα κατατεθέν της πόλης της Καβάλας, που κουβαλά πίσω του την ιστορία της διδασκαλίας των ιερών κειμένων του Ισλάμ για τους νέους ιερείς και σήμερα είναι ξενοδοχείο και κλείνει δέκα χρόνια ζωής.

Στο τριήμερο ενδιαφέρον συνέδριο, στο οποίο έλαβαν μέρος προσωπικότητες και πανεπιστημιακοί καθηγητές απ' όλον τον κόσμο από τη Δύση μέχρι την Ανατολή, Ελληνες και ξένοι άνοιξαν μια σειρά από ζητήματα: Το ιερό και το ανίερο, τη σχέση της ερήμου και του νερού με τον άνθρωπο, την επαφή της Ανατολής κι ειδικότερα του μουσουλμανικού κόσμου με τη φύση, την έννοια της οικογένειας και του οικιακού χώρου, την ομορφιά, την αισθητική, την Ιστορία, την Ποίηση, τη Θρησκεία, την Αρχιτεκτονική αλλά και τη Φιλοσοφία για το θάνατο και τη μεταθανάτια ζωή.

Η έννοια του Κήπου στα μουσουλμανικά ήθη και δρώμενα ξεπερνά την απλή σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Τέσσερα ορθογώνια τετράγωνα ή ορθογώνια παραλληλόγραμμα με σημείο αναφοράς ένα σιντριβάνι δείχνουν και την έννοια του χώρου, τη γεωμετρία αλλά και τη σχέση με το νερό και τη γονιμότητα.

Πρόκειται για ένα βασικό στοιχείο σε κάθε επίσημο κτήριο από παλάτι μέχρι ιεροδιδασκαλείο ή τύμβο που αποτυπώνει και το σεβασμό των ανθρώπων απέναντι στο νερό, που είναι ελλειμματικός πόρος κατεξοχήν στην έρημο αλλά και γενικότερα στον αραβικό κόσμο. Το νερό ως κυρίαρχο στοιχείο δημιουργεί ζωή αλλά και ομορφιά, αισθητική κι έχει και πρακτική σημασία στην ανάπτυξη της κηπουρικής και της γεωργίας, αφού ο κηπουρός είναι κατ' ουσίαν και γεωργός στον αστικό ιστό. Εκτός από τα άνθη καλλιεργεί και βότανα και δέντρα, κυρίως οπωρώνες.

Η εικόνα του ισλαμικού κήπου διαφαίνεται και διαποτίζει όλες τις πλευρές της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής.

Νοηματοδοτεί το καθημερινό, είναι ο χώρος στον οποίο αναπτύσσονται και πολιτιστικές αλλά και πολιτικές σχέσεις και ταυτόχρονα γίνεται παγκοσμιοποιημένο γεγονός, αφού στοιχεία του ισλαμικού κήπου έχουν χρησιμοποιηθεί και σε δυτικοευρωπαϊκές χώρες, μόλις η συγκυρία το επιτρέψει η μουσουλμανική ηγεμονία να επεκταθεί και να απειλήσει το Δυτικό Κόσμο κι ειδικά κατά το 16ο αιώνα, που φτάνει η οθωμανική αυτοκρατορία στο απόγειό της.

Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής μάλιστα υπήρξε ο ηγέτης που επέκτεινε τους κήπους σε διάφορα σημεία της Κωνσταντινούπολης και δημιούργησε ουσιαστικά μια νέα επαγγελματική ομάδα, πολυπληθή που ήταν κηπουροί κι ήταν υπεύθυνοι για την ανθοκομία και τη δενδροκομία κι έδινε την παραγωγή στο παλάτι.

Ουσιαστικά ο ισλαμικός κήπος είναι μια πτυχή του παραδείσου, που υπάρχει στην καθημερινότητα. Εμπνέει τους ποιητές του Ισλάμ, δημιουργεί νέες αρχιτεκτονικές φόρμες, αλλά έχει ξεχωριστή σημασία και στην υφαντική, τη ζωγραφική και την ξυλογλυπτική. Οι φωτοσκιάσεις στους ξυλόγλυπτους κήπους αφ' ενός παραπέμπουν στη σχέση του ανθρώπου με το φως και το σκοτάδι, αφ' ετέρου στο χρηστικό κομμάτι, που είναι η δύναμη κι η ενέργεια του ήλιου της Ανατολής κι η ανάγκη του ανθρώπινου σώματος να το διαχειριστεί σωστά και να μένει προστατευμένο από την έντονη παρουσία του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Αρχιτεκτονική
Συνέδρια
Ηθη/Εθιμα
Τέχνη/Πολιτισμός