Έντυπη Έκδοση

«Ασπίδα προστασίας των αδυνάμων»

**Αρθρο του Κώστα Χρυσογόνου στο «Εθνος» (13.10.2014)

«Στη ΔΕΘ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Σ' αυτό περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, η παροχή δωρεάν ρεύματος σε 300.000 νοικοκυριά που αδυνατούν να πληρώσουν τη ΔΕΗ, με εκτιμώμενο ετήσιο κόστος 59,4 εκατ. ευρώ.

 Η εξασφάλιση στέγης σε άτομα που τη στερούνται, μέσω προγράμματος αξιοποίησης εγκαταλειμμένων κτηρίων κ.λπ., με εκτιμώμενη ετήσια δαπάνη 54 εκατ. ευρώ. Ακόμη η παροχή ειδικής κάρτας μεταφορών για ανέργους και για όσους διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, με δαπάνη 120 εκατ. ευρώ.

Επομένως με ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος θα μπορούσαν να γίνουν παρεμβάσεις που θα αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά μερικές τουλάχιστον ακραίες συνέπειες της βίαιης φτωχοποίησης μεγάλων μερίδων της ελληνικής κοινωνίας, η οποία επήλθε ως αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών. Αυτό προκύπτει όχι μόνο από την εκτίμηση κόστους εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από την επιβεβαίωσή της από το υπουργείο Οικονομικών (εκτός από την περίπτωση του προγράμματος στέγασης, το οποίο ατεκμηρίωτα το εκτιμά στα 200 αντί στα 54 εκατ. ευρώ). Το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει η ίδια σ' αυτές τις δράσεις δεν μπορεί να οφείλεται ούτε σε άγνοια ούτε σε αδιαφορία.

Η καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας σε πλήρη εξαθλίωση αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολιτικής της μνημονιακής συγκυβέρνησης και της επικυρίαρχης τρόικας. Επιδιώκεται με τον τρόπο αυτόν ο παραδειγματισμός ολόκληρης της κοινωνίας, έτσι ώστε όσοι πλήττονται από τη μνημονιακή "λιτότητα" να μην αντιδρούν, φοβούμενοι τα χειρότερα, τα οποία βλέπουν καθημερινά πλάι τους και μπροστά τους. Πρόκειται για ένα ευρύτερο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, με προπομπό τη μικρή και ευάλωτη, για διάφορους λόγους, Ελλάδα και με επόμενα υποψήφια θύματα τους εργαζόμενους και τους ολοένα περισσότερους ανέργους σε άλλα ευρωπαϊκά (ιδίως ευρωμεσογειακά) κράτη.

Το ευρύτερο και διαρκέστερο πρόβλημα συνεπώς είναι το κατά πόσο η πολιτική εξουσία θα μπορέσει να ορθώσει μια ασπίδα προστασίας για τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, ή αντίθετα θα αποδειχθεί οριστικά υποταγμένη στην οικονομική εξουσία των κεφαλαιαγορών. Αν επιβεβαιωθεί η δεύτερη αυτή εκδοχή σε μακρά διάρκεια, τότε η "αντιπροσωπευτική δημοκρατία" θα έχει μεταλλαχθεί σε μια μετανεωτερική, απρόσωπη de facto δικτατορία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο