Έντυπη Έκδοση

Ενας επικίνδυνα διχαστικός πρωθυπουργός

Το «εθνικό», αν και απαιτείται να αναδειχθεί ως συνεκτική ουσία, συγκολλητική της κοινωνικής συνοχής και προωθητική λόγω του ισχυρού πολιτιστικού φορτίου που εμπεριέχει, εν μέσω μάλιστα ραγδαίων ρευστοποιήσεων και χαμηλών προτύπων που επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός, εξελίσσεται, αντιθέτως, σε πεδίο βολής ενός κατά βάση μειοψηφικού στον κόσμο αλλά επικοινωνιακά επίκαιρου και άκρως διχαστικού πολιτικού δίπολου.

Της διανοητικά ανάπηρης, εθνικόφρονης ρητορικής που εκπροσωπούν ο Αντώνης Σαμαράς και το επιτελείο του και μιας αριστερίζουσας και εξόχως παγκοσμιοποιητικής αντίληψης περί της έννοιας του προοδευτικού από την άλλη, αποτύπωμα της οποίας βρίσκεται και εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Ενας επαρχιώτικος δεξιός ψευτοπατριωτισμός, που στον πυρήνα του κρύβεται η έκφραση του εν Ελλάδι αμερικανικού δόγματος περί εθνικής ασφάλειας, η οποία εγκαταστάθηκε ψυχροπολεμικά για τις ανάγκες της υπερδύναμης, ανασύρεται τώρα συστηματικά από τη σαμαρική Ν.Δ. Και ένας άλλος, επίσης επαρχιώτικος, διεθνισμός, ενός ΣΥΡΙΖαϊκού τμήματος με συντεχνιακά γνωρίσματα που επ' αυτού ταυτίζεται με μέρη της εναπομείνασας ΔΗΜΑΡικής Κεντροαριστεράς, παρουσιάζοντας αμφοτέρως ισχυρά συμπτώματα δυσανεξίας στα εθνικά. Με την εξής ποιοτική διαφορά. Ο άτοπος αριστερός διεθνισμός και η κεντροαριστερή πολυπολιτισμικότητα σε γενικές γραμμές θεωρούνται περιθωριακά σχήματα καλύπτοντας ισχνά τμήματα του μεταπολιτευτικού αριστερού χώρου, που μετά το '81 απομακρύνθηκαν σταδιακά από την ισχυρή πατριωτική παράδοση της ελληνικής Αριστεράς, επιχειρώντας να διαφοροποιηθούν από τον Ανδρέα Παπανδρέου που εν τω μεταξύ είχε ενσωματώσει στο ΠΑΣΟΚ εθνικά αιτήματα.

Ο Αντώνης Σαμαράς όμως, ως αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος και πρωθυπουργός, επειδή έχει την ευθύνη της χώρας στα χέρια του και από αυτόν περνούν οι αποφάσεις για το μέλλον της, οφείλει οριστικά να αφήσει κατά μέρος παλαιοδεξιές κορόνες σαν αυτές που εκστόμισε πάλι στη Βουλή. Και αν ο ίδιος δεν διατίθεται διότι δεν τον συμφέρει ή αδυνατεί για λόγους πνευματικούς, χρειάζεται να του γίνουν οι απαραίτητες συστάσεις από τους εχέφρονες εντός της Ν.Δ. Καμία κοινωνία, άλλωστε, δεν κατάφερε ποτέ να βγει από μια δοκιμασία διαιρεμένη και ουδείς πολιτικός αρχηγός, ιδίως δε κυβερνήτης, δικαιούται να οικειοποιείται με παραταξιακούς όρους πολιτιστικές, ιστορικές, θεολογικές έννοιες τόσο πολύτιμες και ζωτικές για τη συνέχεια ενός λαού στην Ιστορία.

Πολύ περισσότερο σε αυτή τη φοβερή συγκυρία, που εξαιτίας των δύσκολων προβλημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει η χώρα, θα έπρεπε ήδη να έχει ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση στο δημόσιο βίο όχι απλώς για τη συγκρότηση ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού οικονομικού σχεδίου εξόδου από τα Μνημόνια και τη διεθνή εποπτεία, αλλά και εκτενής διαβούλευση με τη συμμετοχή πανεπιστημίων και ειδικών σχολών για τον ορισμό του νέου ελληνικού γίγνεσθαι.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΤΡΙΤΗ ματιά