Έντυπη Έκδοση

ΤΕΤΑΤΕΤ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟ (συγγραφέα)

«Τα βιβλία σε κυνηγάνε, δεν τα κυνηγάς»

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος μιλά για το νέο του βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε «Πρόβες πολέμου»

Οι «Πρόβες πολέμου» του Διονύση Χαριτόπουλου, που μόλις κυκλοφόρησαν (εκδ. «Τόπος»), μας θυμίζουν παλιές αμαρτίες, τότε που ο στρατός ήταν ακόμα μια θητεία με άμεση εμπειρία θανάτου.

Το πρόσφατο τραγικό συμβάν στον Βόλο, με το θάνατο σε καιρό ειρήνης τριών πεζοναυτών, από αστοχία υλικού, κάνει το βιβλίο τραγικά επίκαιρο. Ο Χαριτόπουλος μπαίνει βαθιά στους χαρακτήρες των στρατοπέδων του Εβρου, βαθιά στη στρατιωτική ζωή, στην πολεμική αρετή αλλά και την τρέλα του πολέμου μαζί. Μπαίνει, δηλαδή, στις πανάρχαιες ιδέες αυτής της ζωής και μας δίνει μια δυνατή, αληθινή πρόζα, μια νουβέλα μεγάλης πνοής, με χαρακτήρες ατόφιους. Το κοφτό και άμεσο στιλ του είναι πραγματικά απαράμιλλο. Αλλά και η συνέντευξή του είχε κάτι από την ατμόσφαιρα του βιβλίου.

- Το κείμενό σας, που είναι ιδιαίτερα δυνατό και σκληρό, είναι ένα χειρόγραφο στρατιωτικής θητείας. Μα υπάρχει σήμερα στρατός;

«Καταλαβαίνω τη στενοχώρια της ερώτησης με όλα όσα ακούγονται και γίνονται στις μέρες μας, αλλά δεν τη συμμερίζομαι. Αν ζούμε πάνω από σαράντα χρόνια με ειρήνη και ασφάλεια, σημαίνει ότι κάποιοι φροντίζουν γι' αυτό. Αλλο αν συχνά δεν τους καταλαβαίνουμε... Ξέρετε... οι στρατιωτικοί φέρουν το βάρος της βίαιης πλευράς τού εαυτού μας, για να ειρηνεύουμε οι υπόλοιποι».

- Δηλαδή, πώς προέκυψε μέσα σας η ανάγκη να αντιμετωπίσετε μια τόσο ιδιαίτερη εμπειρία;

«Ειλικρινά, δεν ξέρω. Τα βιβλία σε κυνηγάνε, δεν τα κυνηγάς. Δεν υποψιάζεσαι καν την ύπαρξή τους. Αυτά εμφανίζονται ξαφνικά από το βαθύτατο μέσα σου, περνάνε και ξαναπερνάνε από μπροστά σου αχνά σαν Δροσουλίτες, σε γεμίζουν εικόνες και σε πιέζουν να αποκτήσουν σχήμα και μορφή. Να πεις εντάξει, παραδίνομαι, θα σε γράψω. Και για μένα προσωπικά δεν είναι καθόλου εύκολο το γράψιμο, μαραθώνιος είναι. Γι' αυτό το αποφεύγω όσο μπορώ...».

- Παρατήρησα μια αμφισημία: από τη μία όλη τη σκληράδα μιας σχεδόν ανώφελης θητείας και από την άλλη μια στιγμή πραγματικού ηρωισμού...

«Η στρατιωτική θητεία υπήρξε ανέκαθεν η ένταξη σε μια μεγάλη νεανική αντροπαρέα, γι' αυτό επί χρόνια μετά οι άντρες θυμούνται το χαβαλέ και τα παθήματά τους, τότε που ανέμελοι και ανεύθυνοι έκαναν ό,τι τους κάπνιζε. Βέβαια, όταν το πράγμα σοβαρεύει από μια ξένη απειλή, όπως περιγράφεται στο βιβλίο, τότε οι ίδιοι άνθρωποι που μέτραγαν μέρες στο στρατό όλο γκρίνια, τρέλες και πλάκες, έδειξαν τα μύχια της ψυχής τους».

- Υπάρχει, όμως, σήμερα αληθινά πατριωτική συνείδηση; Ή χάθηκε κι αυτή, μαζί με το τέλος της δικτατορίας;

«Οι λαϊκοί άνθρωποι είναι σοβαροί. Εκτός από γελοίο θα ήταν και εντελώς ύποπτο να επιδεικνύουν διαρκώς τον πατριωτισμό τους, άνευ λόγου και αιτίας. Πώς το λέει η Γραφή; "Ου επί ματαίω"... Οι άνθρωποι είναι βυθισμένοι στον καθημερινό αγώνα επιβίωσης, στα προσωπικά τους πάθη, λάθη, έρωτες, χαρές, χασούρες, δεν μπορεί κάθε τόσο να πετάνε πατριωτικές μπαρούφες χωρίς λόγο. Θα ήταν για καρπαζιές. Ομως αν ποτέ χρειαστεί, είμαι σίγουρος πως εδώ είμαστε και γι' αυτά».

- Βλέπω τις γυναίκες στο βιβλίο σας. Είναι πολύ αληθινές. Αλλά κάποιες θα σας κατηγορήσουν για φαλλοκρατισμό, νομίζω...

«Καταλαβαίνω σε ποιες αναφέρεστε. Ασ' τις κακομοίρες. Αν ο Χεμινγουέι ήταν Ελληνας, αυτές θα τον είχαν κάνει σούσι. Στο βιβλίο περιγράφονται γυναίκες κανονικές. Που θέλουν να ζήσουν, να ερωτευτούν, να χαρούν. Γυναίκες που αρέσουν στους άντρες και τους αρέσουν οι άντρες. Ιδίως οι ηλικίες που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο είναι νέα κορίτσια και αγόρια που το αίμα τους κοχλάζει, τα πάθη και τα λάθη παρόντα και αναπόφευκτα επαναλαμβανόμενα».

- Θέλω να πω, δεν είστε και τόσο μέσα στο γενικό κλίμα της ορθότητας...

«Αυτές οι αμερικανιές, που δυστυχώς υιοθέτησε και ένα μέρος της Αριστεράς, δεν είναι για μένα. Το γέρικο σκυλί δεν μαθαίνει νέα κόλπα».

- Το κείμενό σας μου θυμίζει την «Ιστορία ενός αιχμαλώτου» του Δούκα. Θυμάστε με νοσταλγία τη δική σας θητεία ή μήπως δεν πήρατε τίποτα από κει;

«Στις αρχές του βιβλίου υπάρχει η απάντηση: "Η ζωή δεν είναι για φόβο". Και όταν είσαι στα είκοσι, γουστάρεις περιπέτεια. Αγνωστα μέρη. Ερωτες, μεθύσια, ντράβαλα. Ακόμα κι ο πόλεμος έχει ανομολόγητη γοητεία».

- Αυτή η ολοκληρωτική σημερινή παρακμή μπορεί να εξαφανίσει αρετές του Ελληνισμού, όπως η πίστη στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, στον ανυπότακτο χαρακτήρα μας...

«Το έχουμε το κουσούρι οι μεγαλύτεροι να γκρινιάζουμε για τους νέους. Φανταστείτε ότι οι προπολεμικές εφημερίδες κατηγορούσαν τη νεολαία της εποχής ότι "δεν έχει ιδανικά, φιλοπατρία" κ.λπ. και αυτή η ίδια υπό κατηγορία νεολαία έκανε αμέσως μετά τους άθλους της Αλβανίας και της Εθνικής Αντίστασης. Τίποτα δεν χάθηκε, η έννοια της αντίστασης είναι εδώ και αιώνες πολύ βαθιά ριζωμένη μέσα μας. Τα νέα παιδιά, όσο και αν τα απαξιώνουμε οι μεγαλύτεροι, είμαι βέβαιος πως, αν χρειαστεί, θα φερθούν ανάλογα με τους πατεράδες και τους παππούδες τους.

- Πιστεύετε ότι η σημερινή πολιτική ελίτ είναι εντελώς ανίκανη ή μπορούμε να περιμένουμε κάτι ακόμα;

«Τι να σου πω; Μερικοί, λίγο πριν πηδήξουν απ' το μπαλκόνι, αρχίζουν και βλέπουν σαν λύση το Ποτάμι. Αλλοι τη ΔΗΜΑΡ... τους 58... Η απόγνωση δεν είναι καλός σύμβουλος».

- Τελικά, θα προτιμούσατε να κάνατε σήμερα τη θητεία σας ή τότε που την κάνατε, στην περίοδο της δικτατορίας και της πρόβας πολέμου;

«Εννοείται τώρα. Τότε υπηρέτησα σχεδόν 3 ζόρικα χρόνια, σήμερα είναι 12 μήνες και βελούδινοι. Μόνο που δεν είμαι πια εικοσάχρονος».

- Από τους σημερινούς πολιτικούς αρχηγούς, για ποιον νιώθετε μεγαλύτερη συμπάθεια; Βλέπετε κάπου φως;

«Μπορείς να μου πεις αν θα παίξει ο Σιόβας με τη Γιουβέντους;»

- Και να παίξει ελπίζω να ξαναφάτε 7!

«Εξω από το σπίτι μου!».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τετ-α-Τετ με τον ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΔΙΑΜΑΝΤΗ
Με λέξεις-κλειδιά
Συνεντεύξεις
Συγγραφείς/Συγγράμματα