Έντυπη Έκδοση

Ηξεις αφήξεις ου θνήξεις...

Μια απάντηση στον Π. Μακρή

Από τον Τάσο Καλαθέρη1

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα είναι το προηγούμενο όμοιο2 του Π. Μακρή, με τον ημιπερίεργο -τουλάχιστον- τίτλο "Προεκλογική παντομίμα", το οποίο -λόγω του φύλλου ("Ελευθεροτυπία") και της θέσης (Ναι μεν αλλά...) που φιλοξενήθηκε- διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή. Τα συμπεράσματα, που εισέπραξα, στο τέλος της ανάγνωσης, υπήρξαν τελικά δύο: Το σιβυλλικό του περιεχομένου και η "σκληράδα" του ύφους.

Δεν μπόρεσα -ως προς το ύφος- να καταλάβω γιατί ο όρος "παντομίμα" είναι σκληρότερος του όρου "θέατρο". Απλά, πρόκειται για διαφορετικά πράγματα -με κοινό στοιχείο μόνο τη μίμηση. Αλλά το γεγονός ότι ο συγγραφέας προσφεύγει στη σκλήρυνση της καθόλου στάσης του προς τα -απ' αυτόν- σχολιαζόμενα, μου γέννησε αυθόρμητη την απορία: Ως πού θα φτάσει, περαιτέρω -και γιατί άραγε;- η σκληράδα του κ. Μακρή; Μέχρι... που να τραβήξει περίστροφο;

Σε κάθε περίπτωση όμως, από ποια σκοπιά και εξαιτίας τίνος δικαιώματος νομίζει ότι μπορεί να εκτονώνει τη σκληρότητα της διάθεσής του, αναφερόμενος στην "άμετρη φιλοδοξία" του Αλέξη Τσίπρα, κοινοβουλευτικού άνδρα, πολιτικού, που προσπαθεί να αλλάξει -όσο μπορεί- τα, μέχρι σήμερα, καθιερωμένα προφίλ των πολιτικών αρχηγών αλλά και -κυρίως- αυτό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης -θέλοντας ή μη θέλοντας, του κ. Μακρή. Τον οποίο μάλιστα "χρεώνει" με την πρωτοφανή -λέει- για τα εκλογικά χρονικά μας ενέργεια να ζητήσει, αμέσως μετά τη δίδυμη εκλογική αναμέτρηση του περασμένου Μαΐου, εθνικές εκλογές.

Από εκεί και κάτω αρχίζουν τα... σιβυλλικά:

Δεν κατάλαβα τελικά αν ο αρθρογράφος είναι οπαδός, υποστηρικτής και θιασώτης της παραμονής στην εξουσία της κυβέρνησης των 129 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και των 33 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Δεν το κατάλαβα, λόγω και εκείνης της σφήνας, για το... πανωπροίκι των 50 βουλευτών της Ν.Δ., που φυσικά της έδωσε τη δυνατότητα της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Και λέω "σφήνας", γιατί το -περί του οποίου ο λόγος- πανωπροίκι, θα γίνει... μπούμερανγκ ενάντια σ' αυτούς που το εφηύραν, γεγονός που φαίνεται να αντιλαμβάνεται ο κ. Μακρής! Αν όντως είναι -θιασώτης εννοώ-, τότε φοβάμαι πως είναι και θιασώτης της -πάλαι ποτέ- αριστοκρατικής μονώσεως. Γιατί αλλιώς, αν δηλαδή μετέχει στην κοινωνία, θα έπρεπε να έχει -από καιρό- αντιληφθεί τρία πολύ απλά πράγματα:

Την τραγωδία ενός λαού, τα τελευταία πέντε χρόνια, που σύρθηκε βίαια και για λόγους που δεν ευθύνεται ο ίδιος, να γυρίσει πίσω στη δεκαετία του '50, τραγωδία που δεν άντεξαν οι χιλιάδες αυτόχειρες αλλά και το άνθος του νεανικού επιστημονικού μας δυναμικού που ξενιτεύτηκε.

Την κοροϊδία που υφίσταται ένας λαός, χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, χωρίς αξιοπρέπεια και σιτιζόμενος με ελεημοσύνες και συσσίτια, όταν του γεμίζουν -οι γνωστές σειρήνες- τα αφτιά με success story, ανάπτυξη και σύντομη -πότε;- έξοδο από την κρίση.

Την εκφρασμένη -ποικιλότροπα, αλλά και με τις εκλογές του Μαΐου και όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις- πλήρη αντίθεση του ελληνικού λαού με τη σημερινή κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, γεγονός που -σε οποιαδήποτε δυτική δημοκρατία που μπορεί και ελέγχει τα του οίκου της- θα είχε οδηγήσει, άμεσα, στις κάλπες.

Αν ο κ. Μακρής αποφασίσει να αντιληφθεί -μόνος ή και με άλλους- τα παραπάνω τρία απλά πράγματα, τότε ελπίζω να είναι εκείνος και οι άλλοι που θα ενώσουν τις φωνές τους με εκείνη του Αλέξη Τσίπρα, ζητώντας επίμονα άμεσες εκλογές. Αφαιρώντας, μάλιστα, τα... αποσιωπητικά -που και βέβαια δεν τα αξίζει- όταν αναφέρονται στον κ. Κατρούγκαλο. Ο οποίος δεν είναι μόνον "συμπαθής ευρωβουλευτής" του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και εξαίρετος ακαδημαϊκός και ιδιαίτερα αξιοπρεπής, έντιμος και χαμηλών τόνων -όχι... σκληρός- άνθρωπος.

Αυτά...».

1 Πολιτικός μηχανικός, πρώην αντιδήμαρχος Χαλκιδέων, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ

2 «Ελευθεροτυπία», Ναι μεν αλλά..., 9/10/14

Απάντηση ΠΕΤΡΟΥ ΜΑΚΡΗ:

Δεν θα διολισθήσω, στις εκτροπές του κ. Τ. Καλαθέρη, με υβριστικά υπονοούμενα (που του τα επιστρέφω), όπως «θιασώτης αριστοκρατικής μονώσεως» (αντί του συνηθέστερου απομονώσεως).

Την «αριστοκρατική μόνωση» με ολιγαρχικό υπόβαθρο(!) ας την αναζητήσει στο χώρο των κάθε λογής κομισαρίων, όπου ανθεί η αθεράπευτη λογοκριτική διάθεση. Και συνεχίζω επισημαίνοντας ότι:

1) Πρέπει να διαβάσει όλα τα άρθρα μου, που καλύπτουν το περίπου δίχρονο διάστημα, από την επανέκδοση της ιστορικής «Ελευθεροτυπίας». Και αν έχει τη λεβεντιά ας μου ζητήσει συγγνώμη. 2) Η «Ε» ξεκίνησε το 1975, με την επιγραμματική προμετωπίδα «Στηρίζουμε την Αλλαγή - Ελέγχουμε την εξουσία». Και με τον γνώμονα αυτό, η εφημερίδα αυτή έχει καθιερωθεί ως υποδειγματικό φόρουμ πολυφωνικού λόγου-αντιλόγου και όχι ύβρεων... 3) Στο πλαίσιο του προσωπικού μου σχολιασμού είχα ανέκαθεν ως γνώμονα την ευεργετική, για κάθε εκτρεπόμενο, αυστηρή κριτική, που θα πρέπει να γίνεται αυστηρότερη, όταν τα συμπτώματα των εκτροπών εκδηλώνονται στο χώρο της Αριστεράς, η οποία πρέπει να λειτουργεί ως υπόδειγμα δημοκρατικής ευθύνης. Στην περίπτωση αυτή θεωρώ χρέος να «μπαίνω» από αριστερότερα προς τους εκτρεπομένους για τον απλούστατο λόγο, ότι έχω σαφέστατη επίγνωση της δυστυχίας, που μαστίζει τον τόπο μας.

Τέλος, ας φροντίσει ο αγαπητός κύριος Τ.Κ. ν' αναθέτει, κάπου κάπου, σε αρμοδιότερους από αυτόν τα κείμενά του, για το απαραίτητο συντακτικό, γραμματικό, αλλά και εννοιολογικό χτένισμα. Τελεία και παύλα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν