Έντυπη Έκδοση

Εφυγε ο εικαστικός Κώστας Πανιάρας, στα 80 του

Αναζητούσε τον ελληνικό ψυχισμό στα τοπία

Ενας από τους σημαντικούς Ελληνες εικαστικούς μας, ο Κώστας Πανιάρας, έφυγε χθες από τη ζωή στα 80 του χρόνια. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 3 μ.μ. στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Μια ματιά στα έργα του αρκεί για να εντυπωθουν στο μυαλό οι συχνά εκτυφλωτικές χρωματικές συνθέσεις του σε μεγάλες επιφάνειες: κόκκινο, μπλε, λευκό, αλλά και πράσινο, κίτρινο, το χρώμα του χρυσού και του ασημιού... Τα έργα του, όπως έχει πει άλλωστε και ο ίδιος, δεν είναι από αυτά που κοσμούν έναν άδειο τοίχο. Αντίθετα, λόγω μεγέθους, συχνά απαιτούσαν τη δημιουργία ενός νέου τοίχου. Αυτό ακριβώς έκανε κάποτε ένας συλλέκτης που αγόρασε ένα έργο του: ελλείψει χώρου, έχτισε έναν νέο τοίχο που θα το φιλοξενούσε!

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή του έργου του είναι πως με τα γλυπτά του επενέβαινε στη φόρμα γνωστών κλασικών αρχαίων έργων, προκαλώντας έτσι μια διαφορετική ερμηνεία τους. Ωστόσο αναζητούσε πάντα τον ελληνικό ψυχισμό και το ελληνικό τοπίο. Στις δε εγκαταστάσεις του, πολύ χαρακτηριστικές του προσωπικού ύφους του, συνδύαζε στοιχεία τόσο της ζωγραφικής όσο και της γλυπτικής του. Ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία (Πειραματικό Θέατρο της Μ. Ριάλδη), ενώ για ένα διάστημα αφοσιώθηκε στις θαλασσογραφίες, αποτυπώνοντας στον καμβά τις διαφορετικές όψεις της θάλασσας στον Κορινθιακό κόλπο. Αυτή ήταν και η αγαπημένη του εικόνα από τα παράθυρα του πατρικού του σπιτιού, όπου καθόταν ώρες και κοίταζε τη θάλασσα...

Ο Κώστας Πανιάρας γεννήθηκε το 1934 στο Κιάτο και εγκατέλεψε τη Νομική χάριν της ζωγραφικής. Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα με την Ελένη Ζογγολοπούλου.

Από το 1956 συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι όπου έζησε για 20 χρόνια -τα καλύτερά του, όπως είχε παραδεχθεί. Ταξίδεψε στη Ν. Υόρκη (ο Αλέξανδρος Ιόλας τον πήρε υπό την προστασία του κι άρχισε να του οργανώνει εκθέσεις), αλλά και στην Απω Ανατολή και την Περσία.

Στο Παρίσι, όπου έμεινε μέχρι το 1975, σπούδασε λιθογραφία στη Σχολή Καλών Τεχνών, ζωγραφική με τον Αντρέ Λοτ και ψηφιδωτό και φρέσκο με τον Τζίνο Σεβερίνι. Το 1956 παρουσίασε την πρώτη ατομική του έκθεση στην Αθήνα. Ακολούθησαν κι άλλες (ορισμένες σε συνεργασία με τον Αλέξανδρο Ιόλα), αλλά και συμμετοχές σε ομαδικές σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Το 1984 οργανώθηκε αναδρομική παρουσίαση του έργου του στην Πινακοθήκη Πιερίδη και το 2007 το Μουσείο Μπενάκη διοργάνωσε την έκθεση «Πανιάρας - 50 χρόνια ζωγραφικής», που συνοδεύθηκε και από δύο πολύ ενδιαφέρουσες εκδόσεις για τη ζωγραφική και τα επιζωγραφισμένα γλυπτά του.

Εργα του βρίσκει κανείς σε σημαντικές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού, αλλά και σε εξωτερικούς δημόσιους χώρους, όπως στον Ισθμό της Κορίνθου. Μεταξύ άλλων, δημιούργησε την προμετωπίδα για τη συλλογή του Ελύτη «Τα ελεγεία της Οξώπετρας» (εκδόσεις Ικαρος).

Πριν από μερικά χρόνια δήλωσε ότι πολύ θα τον διασκέδαζε να μπορούσε να ζωγραφίσει παρέα με νέα παιδιά στους τοίχους της πόλης με spray!

«Αν με ρωτούσαν τι κέρδισα τόσα χρόνια από την πείρα μου, θα έλεγα χωρίς δισταγμό: τίποτα! Οι αποκτημένες γνώσεις στην τέχνη γίνονται αμέσως άχρηστες, σαν πεθαμένες. Η ζωγραφική δεν εξασφαλίζεται με αυτές. Ξανα-εφευρίσκεται κάθε μέρα» είχε πει σε συνέντευξή του το 2010.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Αυτοκτονίες/Θάνατοι/Δυστυχήματα
Εικαστικά