Έντυπη Έκδοση

ΑΝΤΡΙΑΝ ΠΡΑΜΠΑΒΑ:

«Ελπίζω η ΚΟΑ να διατηρήσει την αυτοτέλειά της»

ΟΑντριαν Πραμπάβα είναι ένα από τα ανερχόμενα ονόματα στη διεύθυνση ορχήστρας. Γεννημένος στην Ινδονησία, ο 42άχρονος μουσικός ζει στη Γερμανία και εργάζεται σε όλη την Ευρώπη.

Τον γνωρίσαμε την Κυριακή, όταν ήρθε να παρακολουθήσει τη συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, την οποία θα διευθύνει αυτή την Παρασκευή σε έργα Μότσαρτ και Σοστακόβιτς. Από κάποιες τυπικές κουβέντες ξεκινήσαμε μια συζήτηση και τελικά αποφασίσαμε να ξαναβρεθούμε και να κάνουμε μια συνέντευξη. Συναντηθήκαμε λοιπόν χθες, πριν από την πρωινή δοκιμή με την ορχήστρα. Ακολουθούν λίγα από τα πράγματα που είπαμε.

- Από την πρώτη συνάντηση κράτησα την εντύπωση ότι τονίζετε περισσότερο τη σχέση σας με τη Γερμανία παρά με την Ινδονησία.

«Αναγκαστικά, γιατί στην Ινδονησία δεν θα μπορούσα να εργαστώ ως αρχιμουσικός. Η πατρίδα μου είναι η μουσική μου. Αρνήθηκα υποτροφία για τις ΗΠΑ, προτίμησα να πάω στη Γερμανία, έστω και χωρίς χρήματα, γιατί εκεί πίστευα ότι θα μπορούσα να σπουδάσω σωστά μουσική. Είχα βέβαια δυσκολία στο βιοπορισμό, και επιπλέον είχα και τρομερές ελλείψεις σε σχέση με τους άλλους φοιτητές, αλλά αυτό με έκανε να προσπαθώ περισσότερο. Ο δάσκαλός μου ήταν ο Εϊτζι Οουε, Αμερικανο-Ιάπωνας. Ηταν βοηθός του Μπέρνσταϊν».

- Και ο Στέφανος Τσιαλής;

«Τον γνώρισα όταν με προσέλαβε ως βοηθό αρχιμουσικό στη Φιλαρμονική Ορχήστρα Δωματίου της κεντρικής Γερμανίας, όταν ήμουν ακόμα φοιτητής. Εργάστηκα επίσης με τον Κουρτ Μαζούρ, τον Μπέρναρ Χάιτινκ, τον Γιόρμα Πανούλα. Ο Μαζούρ πάντα επέμενε: "Ποτέ δεν ξέρεις αρκετά"».

- Αυτή η εργασία του βοηθού αρχιμουσικού δεν είναι εξαιρετικά σαφής στο κοινό. Αναρωτιέται κανείς, άλλος προετοιμάζει την ορχήστρα και άλλος τελικά ερμηνεύει;

«Σε αυτή τη φάση το βασικό σημείο είναι να οργανωθούν οι φωνές στο εσωτερικό της ορχήστρας, να παίξουν όλοι τις σωστές νότες, το σωστό ρυθμό, να βγει καθαρό το κομμάτι. Και στη συνέχεια, προετοιμάζοντας το κομμάτι, τα μέλη της ορχήστρας θα πρέπει να προσαρμόσουν το παίξιμό τους στις νέες ακουστικές συνθήκες, να βρουν τον ήχο τους σε σχέση με το σύνολο».

- Είναι μια δουλειά στην οποία όμως η προσωπικότητα πρέπει να αυτοπεριοριστεί.

«Η δική μου αντίληψη σχετικά με τη διεύθυνση ορχήστρας στηρίζεται στο να αποκρυπτογραφήσω το "μυστικό κωδικό" του μουσικού κειμένου. Πρέπει να βρεις τον πυρήνα του μουσικού κειμένου, να βρεις τι βρίσκεται πίσω από τα μουσικά σημεία, να βουτήξεις στα διαφορετικά επίπεδα της γραφής και να καταλάβεις τους φθόγγους, την αρμονία, τη δομή. Οταν αυτή η "αυτοψία" προχωρήσει, η παρτιτούρα αρχίζει να αποκαλύπτεται. Να αποκαλύπτει τις σχέσεις ανάμεσα στις νότες. Αυτή είναι η συνεισφορά μου στην ερμηνεία, δεν κάνω κάτι επειδή έχω καλό γούστο ή επειδή έτσι μου αρέσει, αλλά επειδή βασίζεται στην εσωτερική δομή του έργου, πώς συνδέεται το καθετί μεταξύ τους, εγώ πρέπει να το κάνω καθαρό, διαυγές. Να επιτρέψω στο νόημα της παρτιτούρας να λάμψει. Το νόημα είναι μέσα στη μουσική και εσύ πρέπει να το βγάλεις έξω. Εάν παίξεις τις νότες, είναι σαν να ανοίγει μια πόρτα. Αλλά οι επιλογές που θα κάνεις προσπαθώντας να ερμηνεύσεις τη μουσική σωστά, θα είναι ατομικές. Επιδιώκοντας να παίξεις αυτό που έγραψε ο συνθέτης, θα δείξεις αναπόφευκτα την προσωπικότητά σου».

- Και όσον αφορά ειδικότερα στο ύφος κάθε εποχής, ή και στην ιστορική ερμηνεία;

«Η πρακτική της ιστορικής ερμηνείας είναι εξαιρετικά χρήσιμη για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την παλαιά μουσική, το περιεχόμενό της. Αλλά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η χρήση "ιστορικών" πρακτικών να μείνει στην επιφάνεια, σαν μέικ-απ, χωρίς πραγματική κατανόηση του τι συμβαίνει στη δομή. Επιπλέον, και τότε δεν υπήρχε ένα ενιαίο ύφος, υπήρχε το παίξιμο του Μάνχαιμ, το ιταλικό, το γαλλικό. Στο τέλος και η "ιστορική" ερμηνεία θα εξαρτάται πάντοτε από τις επιλογές σου».

- Για τη συνεργασία σας με την ΚΟΑ;

«Είμαι πολύ χαρούμενος που δουλεύω με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπάρχει πραγματικά καλή διάθεση συνεργασίας και το επίπεδο είναι υψηλό. Ελπίζω να διατηρήσει την αυτοτέλειά της».

Είναι λοιπόν ήδη ενημερωμένος για την πρόταση συγχώνευσης της ορχήστρας. Του αντιπαρατηρούμε ότι και στην Ολλανδία και στη Γερμανία τελευταία υπήρξαν συγχωνεύσεις και καταργήσεις ορχηστρών.

Θα είναι η αρχή του τέλους, οι πολιτιστικοί θεσμοί είναι σημαντικοί για την κοινωνία. Αν κόψεις τις ρίζες του δέντρου, σε λίγο δεν θα υπάρχει τίποτα. Θα είναι μια τεράστια απώλεια.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (ΚΟΑ)
Συνεντεύξεις