Έντυπη Έκδοση

Επιστροφή στην εποχή της φάπας

Το εύκολο σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι να ρίξεις το ανάθεμα στον προπονητή. Να τον στήσεις στον τοίχο, να τον απαξιώσεις και αφού τον αποζημιώσεις, να τον στείλεις πίσω στο σπίτι του. Βρίσκεις πάτημα στις ανεξήγητες επιλογές του στα 3 παιχνίδια, σε πρόσωπα, αλλοπρόσαλλη τακτική και καθοδήγηση από τον πάγκο.

 Οχι ανθρώπου που έχει κοουτσάρει τοπ ευρωπαϊκά κλαμπ (Βαλένθια, Ατλέτικο, Τσέλσι, Ρόμα, Γιουβέντους, Ιντερ), αλλά σαν να πρόκειται για κάποιον πρωτάρη και αδαή σε ζητήματα προπονητικής.

Το δύσκολο είναι να εμποδίσεις ως Ομοσπονδία να επιστρέψει η Εθνική στα «πέτρινα χρόνια». Σε καταστάσεις που βιώσαμε στην προ-Ρεχάγκελ θητεία. Και είναι δύσκολο, διότι ζητάμε να γίνει η διαχείριση της κατάστασης και η ομαλή συνέχεια της Εθνικής από διοικητικούς παράγοντες που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους με την εμπλοκή και την ενασχόλησή τους στην ποδοσφαιρική καθημερινότητα. Οταν το οπαδιλίκι έχει προ πολλού διεισδύσει στην Εθνική (βλέπε μεταξύ άλλων βεντέτα Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ και επεισόδιο Μανιάτη-Τζαβέλλα στο Μουντιάλ), όταν μανατζαραίοι λυμαίνονται το χώρο επιχειρώντας να κάνουν κουμάντο, όταν ο νεοπροσληφθείς υπεύθυνος Επικοινωνίας της Ομοσπονδίας επιτίθεται δημοσίως με ειρωνικό και επί της ουσίας υβριστικό τρόπο κατά δημοσιογράφων, επειδή δεν του άρεσαν τα γραπτά τους, όταν μέλη της διοικητικής ηγεσίας της ΕΠΟ θεωρούνται (με βάση εισαγγελική έρευνα και πρόταση) ύποπτα συμμετοχής σε «εγκληματική οργάνωση», τότε πραγματικά ο βαθμός δυσκολίας είναι τεράστιος για να μείνει ανέγγιχτη η Εθνική. Και να μην επιστρέψει σε εποχές που οι «βλαχοπρόεδροι» των Ενώσεων καταλάμβαναν στα ταξίδια της ομάδας το μισό αεροπλάνο έπειτα από ευκαιριακά αποτελεσμάτα.

Η αλήθεια, όσο κι αν μας πονάει, είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν απέκτησε ποτέ ταυτότητα, διότι πέταξε στα σκουπίδια τη χρυσή ευκαιρία που του δόθηκε (για να αλλάξει) το 2004. Είχαμε υψηλοτάτου επιπέδου Εθνική για τουλάχιστον μία δεκαετία, επειδή βρέθηκαν δύο προπονητές (και ιδίως ο Γερμανός) και μια φουρνιά χαρισματικών ποδοσφαιριστών. Αλλοι με περισσότερο, άλλοι με λιγότερο ταλέντο, σίγουρα όλοι με έντονη προσωπικότητα και με εξαιρετική χημεία μεταξύ τους. Ενα κλειστό κλαμπ στο οποίο σταδιακά έμπαιναν καινούργια μέλη που έφερνε αποτελέσματα. Για αρκετούς δεν ήταν ελκυστικό, αλλά όσοι μουρμούριζαν τότε, σήμερα θα εύχονταν να «κλέβαμε» τα ματς με την ίδια συνταγή. Με 1-0.

Με την αποχώρηση και των τελευταίων ποδοσφαιριστών (Κατσουράνης, Καραγκούνης) που κουβαλούσαν την αύρα του 2004, ελλοχεύει ο κίνδυνος να ξαναγυρίσουμε στην εποχή της φάπας. Ακόμα και το ιδανικό σύστημα να βρει ο Ρανιέρι και να μη μας στείλει ξανά αδιάβαστους με την τρελή έμπνευση να ανασύρει από τη δεκαετία του '50 το πρωτοποριακό, τότε, 4-2-4 (Μαγυάρων και Βραζιλιάνων), η μετάβαση στη νέα εποχή είναι ένας δρόμος γεμάτος αγκάθια...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Ποδόσφαιρο
Εθνική Ελλάδος