Έντυπη Έκδοση

Για λίγα μίλια ελευθερίας...

Η ελληνική πολιτεία δεν σχεδίασε ουσιαστική μεταναστευτική πολιτική

Μετράμε πια δεκαετίες, που η μετανάστευση από άλλες ηπείρους προς την Ευρώπη και ιδιαίτερα προς την Ελλάδα αποτελεί φλέγον ζήτημα με διαστάσεις και συνέπειες πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον τρόπο εισόδου μεταναστών από τα Βαλκάνια και κυρίως από την Αλβανία. Ανθρωποι, οικογένειες ολόκληρες που έρχονταν μέσα από τα βουνά, ψάχνοντας την επιβίωση.

Κατατρεγμένοι και πεινασμένοι από Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ, Μπανγκλαντές, αλλά και από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης έφτιαξαν ένα μοναδικό μωσαϊκό σε μια «ευημερούσα» Ελλάδα.

Τους ονομάσαμε λαθραίους, λαθρομετανάστες, παράνομους και τους στολίσαμε με ακραίους χαρακτηρισμούς. Τους είπαμε μέχρι και «υπάνθρωπους».

Νόμοι επί νόμων, τροποποιήσεις απίστευτες, διατάξεις επί διατάξεων «περί αλλοδαπών». Η ελληνική πολιτεία απεδείχθη ένας γραφειοκράτης επικίνδυνα ερασιτέχνης και υποκριτής απέναντι στους οικονομικούς μετανάστες ή και τους αλλοδαπούς χωρίς έγγραφα νομιμοποιητικά.

Δεν σχεδίασε και δεν ανέπτυξε ποτέ μία μεταναστευτική πολιτική με κριτήρια αυστηρά μεν, αλλά με ανθρώπινο και κοινωνικό πρόσωπο. Αντίθετα, η πολιτική μας άφησε ανοιχτές τις πύλες εισόδου χωρίς ελέγχους αλλά και χωρίς υποδομή ευρωπαϊκού κράτους για την αντιμετώπιση αυτού του πρωτοφανούς προβλήματος.

Ηταν η εποχή που οι αλλοδαποί νοίκιαζαν πέντε πέντε ένα δωμάτιο. Υπήρξε περίπτωση που διέμεναν σαράντα άτομα σ' ένα παλιό τριάρι. Ζούσαν σε παρατημένες αποθήκες στην επαρχία, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς έλεος. Εκαναν δουλειές που για τους Ελληνες ήταν «απαγορευμένες».

Μεγάλος αριθμός από Ασιάτες και Βαλκάνιους απορροφήθηκαν στην ύπαιθρο. Οι Αλβανοί ιδιαίτερα μετακινήθηκαν, «εισέβαλαν» να πω καλύτερα εξαρχής ή και στη συνέχεια με τις οικογένειές τους.

Μετακινήσεις έγιναν και προς τα αστικά κέντρα, όπου με το χρόνο ανέπτυξαν και επαγγελματικές δραστηριότητες αξιόλογες. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε το σημαντικό φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας και την ιδιαίτερη προσπάθεια των δασκάλων και καθηγητών ως προς την ένταξη των παιδιών στα σχολεία, εφόσον δεν γνώριζαν την ελληνική και αυτό φάνηκε στη συνέχεια, αφού παιδιά μεταναστών έφτασαν με επιτυχία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και σήμερα τους συναντάς εξαιρετικούς επιστήμονες.

Στον αντίποδα αυτής της θετικής εξέλιξης, θέριεψε το έγκλημα. Πάνω από το 70 % των κρατουμένων στις φυλακές είναι αλλοδαποί, με βαρύτατες καταδικαστικές αποφάσεις.

Οι κατηγορίες των εγκλημάτων: κλοπές, διακεκριμένες κλοπές, ληστείες, διακίνηση και εμπόριο ναρκωτικών, ανθρωποκτονίες, εγκληματικές οργανώσεις.

Το σωφρονιστικό μας σύστημα αδυνατεί να ανταποκριθεί, «πάσχει», ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που έχουν καταγραφεί και αποδειχθεί ως παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμη και για βασανιστήρια κρατουμένων στα αστυνομικά τμήματα ή και στις φυλακές.

Σήμερα, οι διεθνείς συνθήκες και το ευρωπαϊκό δίκαιο αιφνιδιάστηκαν από τις ραγδαίες εξελίξεις και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στο φαινόμενο της βίαιης μετανάστευσης.

Στην Ελλάδα έχουν κατατεθεί χιλιάδες αιτήματα για χορήγηση ασύλου. Είναι σίγουρο πως θα προστεθούν πολλές χιλιάδες ακόμα και θα είναι αδύνατο να απαντηθούν από τις (πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες) επιτροπές ασύλου, εάν λειτουργήσουν με τους ρυθμούς του παρελθόντος.

Οι επιτροπές πρέπει να εξετάζουν τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις χορήγησης ασύλου με επιείκεια και με βάση την προέλευση του κάθε αιτήματος, δεδομένης της ανθρωπιστικής κρίσης, που είναι γνωστή τοις πάσι, τι επικρατεί δηλαδή στο Ιράκ, στη Συρία αλλά και άλλες χώρες.

Σήμερα που τα «ειδεχθή» εγκλήματα χαρακτηρίζουν τον αιώνα μας, σήμερα που αποθεώνονται, από κάποιους, τα πιο απάνθρωπα ένστικτα, η κοινωνία πρέπει, επιβάλλεται να απαντήσει και εμείς να συμπαρασταθούμε στους κατατρεγμένους συνανθρώπους μας.

Μα μπορεί οποιοσδήποτε σήμερα, καλοπροαίρετα, να επικαλεστεί το δικό μας δράμα. Οντως, χιλιάδες οικογένειες και ελληνόπουλα εγκαταλείπουν την Ελλάδα προδομένοι. Φεύγουν, με αεροπλάνα, τρένα και καράβια. Θύματα και αυτοί μιας ιδιόμορφης, βίαιης μετανάστευσης.

Εδώ λοιπόν, σ' αυτή την Ελλάδα, έρχονται χιλιάδες, κυνηγημένοι άνθρωποι, που ψάχνουν για πατρίδα...

Οι ελληνικές Αρχές πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειες για να αντιμετωπίσουν την αθρόα είσοδο, την ειρηνική «επέλαση» των αλλοδαπών, που κατά τα φαινόμενα θα εκτιναχθεί σε απρόβλεπτα νούμερα, λόγω των ακραίων εξελίξεων στις χώρες όπου γεννήθηκαν. Ομως, άπαξ κι έχουμε είσοδο μεταναστών, είτε στο ελληνικό έδαφος είτε στα ύδατά μας, είμαστε υποχρεωμένοι, βάσει του διεθνούς, αλλά, επιτρέψτε μου, και βάσει του ηθικού ελληνικού δικαίου να τους φιλοξενήσουμε και να τους παρέχουμε κάθε δυνατή βοήθεια.

Χρειάζεται πολιτική βούληση. Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Τα στοιχεία των λιμενικών αρχών, που αναφέρονται στα ναυάγια της Μεσογείου, σοκάρουν. Αντί μνημοσύνου, θα αναφερθώ σε όσους ξέφυγαν, σε όσους γλίτωσαν από τις σφαγές αλλά δεν έφθασαν ποτέ στη στεριά μας. Χάθηκαν χιλιάδες ψυχές μέσα στα νερά. Αλλά η Μεσόγειος σίγουρα θα κρατήσει τα όνειρα των μικρών παιδιών ατόφια μέσα στην αγκαλιά της. Μόνο εκείνη ξέρει τι είχαν τα όνειρα σ' αυτά τα λίγα μίλια της ελευθερίας...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις