Έντυπη Έκδοση

«Αξιολόγηση ή τηλεπαιχνίδι;»

Αρθρο του Μιχάλη Μητσού στα «Νέα» (15.10.2014)

«Ας πούμε ότι έχανα τη δουλειά μου στην εφημερίδα και έκανα αίτηση για να προσληφθώ στη ΝΕΡΙΤ. Υστερα από μεγάλες και χρονοβόρες περιπέτειες, θα έφτανε η ώρα της προφορικής εξέτασης. Και ο ένας από τους εξεταστές, αφού έβλεπε την ειδίκευσή μου στα διεθνή θέματα, θα με ρωτούσε: «Πιστεύετε ότι ο ηγέτης του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος του το Ισλαμικό Κράτος;». Δύο απαντήσεις μπορώ να φανταστώ.

 1) "Οχι, χρειάζεται οπωσδήποτε τη βοήθεια του Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον". 2) "Εχετε όρεξη πρωί πρωί, εγώ πάλι όχι". Και στις δύο περιπτώσεις θα κοβόμουν. Υπάρχει μεγάλη αγραμματοσύνη στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, περί αυτού ουδεμία αμφιβολία. Το πρόβλημα παιδείας στη χώρα μας είναι τεράστιο, τα ίδια σχολεία τελειώνουμε και εμείς με τους υπόλοιπους, δυσκολευόμαστε όμως περισσότερο να κρύψουμε την αμάθειά μας λόγω της δημόσιας έκθεσης. Πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η όποια ανεπάρκειά μας δεν αποδεικνύεται από τις αντιδράσεις μας στις παραπειστικές ερωτήσεις ενός εξεταστή.

Οι δημοσιογράφοι, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα, πρέπει να αξιολογούνται διαρκώς. Αλλά αυτή η αξιολόγηση πρέπει να τηρεί τους στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας. Η προσπάθεια παγίδευσης του υποψηφίου παραπέμπει σε τηλεπαιχνίδι. Και η επιλεκτική δημοσίευση ορισμένων ατυχών απαντήσεων -ενώ μάλιστα η διαδικασία της αξιολόγησης συνεχίζεται- μπορεί να υπηρετεί τον ναρκισσισμό του εμπνευστή αυτής της μεθόδου, σίγουρα όμως δεν αποδεικνύει την ανικανότητα, συλλήβδην, των "μαζικών παιδαγωγών της κοινωνίας".

Ο συγκεκριμένος εξεταστής, ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, χαρακτηρίζει σε χθεσινό του άρθρο την όλη διαδικασία ψυχοφθόρα. Πράγματι, είναι ψυχοφθόρο να γκουγκλάρεις ιστορικές γνώσεις και στη συνέχεια να παραποιείς στοιχεία για να δεις αν θα το καταλάβει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου. Μπορεί όμως πάντα να βγάλει ένα βιβλίο με τα πράγματα που άκουσε (αλλά και πράγματα που δεν άκουσε, το έχει ξανακάνει άλλωστε με ένα βιβλίο για τον Μητσοτάκη) ώστε να σπάει πλάκα στα βαθιά γεράματα με τους φίλους του. Ετσι, τουλάχιστον, θα αποζημιωθεί για τις τόσες χαμένες ώρες με τους αγράμματους».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο