Έντυπη Έκδοση

Τα ψηλά τακούνια...

Ο ανταγωνισμός στο χώρο των μέσων ενημέρωσης είναι μια παλιά ιστορία, που ξεκινά, στα περιοδικά και τις εφημερίδες, από τον προπερασμένο αιώνα, όπου ημερήσιες εφημερίδες, πριν από την εφεύρεση της φωτογραφίας, συνόδευαν τα γεγονότα (επιτόπια ρεπορτάζ, αποστολές σε μακρινές περιοχές) με υπέροχα χαρακτικά, που ξεπερνούσαν και τις πιο ελκυστικές φωτογραφίες.

Η χώρα μας ακολούθησε τη δική της ανταγωνιστική πορεία, με ημερήσια και περιοδικά ειδησεογραφικά έντυπα. Μια πορεία συχνά με υποδειγματική γραφή και αρκετές φορές με έξοχη φωτογραφική τεκμηρίωση. Κεντρικός στόχος, για την προσέλκυση του αναγνωστικού κοινού, η αποκλειστικότητα των θεμάτων, σε συνδυασμό με την ελκυστική σελιδοποίηση.

Οι δεκαετίες του '70 και περισσότερο του '80 θα σημαδευθούν, όχι και τόσο κολακευτικά, από την εισβολή στο χώρο της ενημέρωσης κυρίως των καναλιών της ιδιωτικής τηλεόρασης. Δεν θα υπεισέλθουμε, εδώ, στους γνωστούς άλλωστε πειρατικούς τρόπους κατάληψης των εθνικών συχνοτήτων των ερτζιανών, από κατά το πλείστον άσχετους με την επιστήμη, την τέχνη, αλλά και την πείρα γύρω από την ηλεκτρονική ενημέρωση.

Γι' αυτό, ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας στα αποτελέσματα αυτής της εισβολής, με τη σφραγίδα του εργολαβικού κεφαλαίου. Σήμερα λοιπόν το κυρίαρχο στοιχείο στα περισσότερα κανάλια, για μια ελκυστική ενημέρωση, δεν είναι τόσο οι αποκλειστικότητες των θεμάτων ούτε ο επίσης ελκυστικός και πειστικός λόγος, αλλά σε ό,τι αφορά αποκλειστικά τους παρουσιαστές και τις παρουσιάστριες, η διατεταγμένη ενδυματολογική, κομμωτική, γιατί όχι και κιτς σωματική και... περιπατητική ψηλοτάκουνη γοητεία. Και όλα αυτά όχι βέβαια σε συνάρτηση με τη σοβαρότητα ή τη φαιδρότητα των ειδήσεων, αλλά με σχεδόν αποκλειστικό στόχο μια μάλλον κακόγουστη πασαρέλα!

Από απλή περιέργεια αποφάσισα να ενημερωθώ για τα επαγγελματικά ενδότερα, για τα interna corporis της εγχώριας τηλεοπτικής Βαβυλωνίας. Και παρά το γεγονός ότι αποστρέφομαι τα κατινίστικα κουτσομπολιά, για τα πλουμιστά μπουντουάρ, για τα «φτερά και πούπουλα», όπως τα διαλαλεί, με το μακρόσυρτο κελαηδιστό του άλφα, ο λαοφιλής της αθηναϊκής ασφάλτου Αντρέας, διάβασα απνευστί το ρεπορτάζ του κυριακάτικου «Πρώτου Θέματος» (5.10.14), αναφορικά με τα εντός των τηλεοπτικών τειχών διαδραματιζόμενα, χωρίς να έχω την παραμικρότερη διάθεση να παρασύρω σαδομαζοχιστικά τους αναγνώστες σ' αυτό το χώρο.

Μόνον θα συμφωνήσω με την Ελλη Στάη, που μιλά ανοιχτά για «τηλεοπτική κρεατομηχανή», στην οποία άλλοι και άλλες εκουσίως, από διάθεση ανόδου στο θολό και όχι έναστρο μιντιακό στερέωμα, και άλλοι και άλλες με σοβαρότερες προθέσεις, υπαρξιακά αυτοεγκλωβίζονται σε μια παλαίστρα με πισώπλατα μαχαιρώματα.

Και καθώς στο βάθος του τούνελ διαγράφεται η συνδικαλιστική μας εκπροσώπηση, μάλλον χάνει το παιχνίδι με το μπετοναρισμένο κλαμπ του νεοπλουτικού και κατά το πλείστον κακόγουστου μιντιακού imperium. Υπάρχει γιατρειά, υπάρχει διέξοδος; Γιατί όχι...

Οι προσεχείς αρχαιρεσίες για τα διοικητικά-καθοδηγητικά μας όργανα να ξαναγίνουν με ενιαίο και όχι με ξεχωριστά κομματοκρατούμενα ψηφοδέλτια. Οπως ακριβώς στην αμέσως μεταδικτατορική περίοδο, που ανέδειξε ιστορικά πολυφωνικά, μονοιασμένα, μαχητικά και αποτελεσματικά διοικητικά συμβούλια. Διαφορετικά θα σφαζόμαστε επ' άπειρον στις ποδιές τής κάθε κομματικής Πενταγιώτισσας, αλλά και των εντεταλμένων κομματικών κομισαρίων, στους χώρους του λειτουργήματός μας...

Και ας μην το παραβλέπουμε, ότι η ίδια διαλυτική εικόνα στο Κοινοβούλιό μας θα μας κρατεί διαρκώς ομήρους των πιστωτών μας...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ναι μεν αλλά