Έντυπη Έκδοση

Πατρίδες

«Carlveston 2-8-65

Αγαπητέ και αξέχαστε φίλε μου Θύμιε,

Εύχομαι όπως το γράμμα μου σ' έβρη καλά, καθώς και εγώ καλά είμαι. Εφτασα σήμερα Αμερική αλλά μακριά απ' τους υπόλοιπους μάγκες κάπου 7 ημέρες με το τρένο. Θα ξαναφύγω δίχως να προλάβω να τους ιδώ, να πούμε τα δικά μας. Σκορπίσαμε στους πέντε ορίζοντες αδελφέ. Ο Νικόλας ο κουμπάρος μου είναι λέει σερβιτόρος, βγαίνει δε βγαίνει. Ο άλλος ο Μπασιάς δουλεύει σε μία φάμπρικα με αμαξώματα και παίρνει καλό μεροκάματο, στέλνει και της μάνας του. Απ' τον Χρήστο δεν έχω ακουστά, ένα φεγγάρι που τον πέτυχα -στο προηγούμενο ταξίδι μου εδώ- έκανε μαραγκός. Νέα απ' τη ζωή μου δεν υπάρχουν. Τα ξέρεις, θάλασσα και πάει λέγοντας. Στυλώνω τα μάτια πού και πού στον ορίζοντα άμα με πιάνει η νοσταλγία και σκέφτομαι πατρίδες και τα σχετικά. Τι πατρίδες δηλαδή, τις τσάρκες μας συλλογιέμαι, τα μπάνια στην Αίγινα, το γήπεδο και τη Βασιλική. Θα μπαρκάρουμε για τις Ινδίες αύριο μεθαύριο, φορτωμένοι με σιτάρι. Γράψε μου τα δικά σου και το κουσκούσι του καφενείου. Στο κύπελλο Ελλάδος σας καταφέραμε. Το έμαθα από τον ασύρματο του πλοίου. Αλλο δεν έχω.

Σε χαιρετώ,

ο φίλος σου Γιώργος».

«Εν Λονδίνω τη 16η μηνός Οκτωβρίου 1965

Φιλτάτη εξαδέλφη μου Ελένη,

Σου γράφω προς καθησυχασμό καθότι τα νέα για την υγεία της μητέρας είναι θαυμάσια. Η εγχείρηση επέτυχε τον σκοπό της και ο κύριος καθηγητής είναι πολύ ευχαριστημένος από την έκβασή της. Αναμένομε ταχεία την ανάρρωση. Εν τω μεταξύ, έχω όλον τον καιρό να τριγυρίζω στα καταστήματα, να προβάρω υπέροχες δημιουργίες και να προβαίνω σε ψώνια με το πρόσχημα της ψυχολογικής μου ανορθώσεως (παριστάνω ακόμη τη θλιμμένη με την περιπέτεια της μητέρας προκειμένου να μη μου χαλάει τα χατίρια ο Αγης και προπάντων να μην μου στερεί τις επιταγές του). Κρίμα, αγαπημένη μου Ελένη, να μην βρίσκεσαι και εσύ εδώ. Πόσο πιο ευχάριστη θα έκανες την παραμονή μου! Η αγγλική πρωτεύουσα στερείται τόσο της ελλαδικής μιζέριας. Διατηρεί έναν μεγαλόπρεπο κοσμοπολιτισμό που έμπροσθέν του η Αθήνα φαντάζει θλιβερή επαρχία, διακοσμημένη με ολίγες αρχαίες μαρμαροκολώνες. Δεν τη νοσταλγώ διόλου. Αναμένω την απάντησή σου.

Σε ασπάζομαι,

Καίτη».

«Τρίκορφο, 7 Νοεμβρίου 1965

Αγαπητή Μέλπω,

Καλώς να σ' ήβρε τούτο το γράμμα. Ημείς υγιαίνουμε ούλοι και το αυτό επιθυμούμε δι' εσάς. Μονάχα ο Φώτης έπεσε απ' το μουλάρι κι έσπασε τα πλευρά του. Δύσκολα τα περνούμε επειδής έχουμε τα νοσήλια κι είν' κι από πάνω τα έξοδα του Κωστή για το σχολείο. Δεν θέλω να τόνε σταματήσω γιατί ο δάσκαλος είπε πως τα παίρνει, να μορφωθεί να γενεί άξιος για λόγου του και την πατρίδα. Σε παρακαλώ, το λοιπόν, αν μπορείτε να μου στείλετε κατιτίς κι εγώ, έννοια σου, θα ξεπληρώσω το χρέος, στην ανάγκη με τυριά και γάλατα και γιαούρτια και μαλλί. Αμα σου βρίσκονται και τίποτις υποδήματα πολύ θα με ευχαριστήσεις.

Σας χαιρετώ,

Η αδελφή σου Αφροδίτη».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Εξιστορήσεις