Έντυπη Έκδοση

Αρχιστε την επανάσταση χωρίς εμένα

ΜΕ ΤΗΝ επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, που είχε γίνει, όμως, Νοέμβριο, μας αποχαιρέτησε, κουνώντας μάλιστα και μαντίλι (Hermes, προς χάριν της Αμάλ Αλαμουντίν...), η εβδομάδα. Ετσι φαίνεται ότι συμβαίνει με τις επαναστάσεις. Αλλη μέρα γίνονται, άλλη μέρα γιορτάζονται και ενίοτε από άλλους καπηλεύονται...

Κάπως έτσι δεν έχει γίνει και με τη δική μας, το 1821; Εφευρέθηκε η έναρξή της ανήμερα του Ευαγγελισμού, για να συνδεθεί με την επανάσταση η Εκκλησία. Στην πραγματικότητα, βέβαια, όχι μόνο είχε ξεκινήσει νωρίτερα, αλλά είχε και απέναντί της την ηγεσία της Εκκλησίας.

Οπως και να 'χει, η Οκτωβριανή Επανάσταση γιορτάζεται ακόμα, παρ' ότι το δημιούργημά της, η Σοβιετική Ενωση, βρίσκεται στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας μαζί με όλες τις κομμουνιστικές δημοκρατίες, που ασπάστηκαν τα οράματα του Λένιν, αλλά απέτυχαν να τα κάνουν πράξη...

Ετσι συμβαίνει και με τα επαναστατικά οράματα, που δίνουν ελπίδα στους κατατρεγμένους λαούς, αλλά δυστυχώς στην πορεία ξεφτίζουν και τη θέση τής ελπίδας παίρνει η σκληρή πραγματικότητα.

Κανόνας από τον οποίο δεν ξέφυγαν τα κομμουνιστικά ιδεώδη, τα οποία δεν πέρασαν από τη θεωρία στην πράξη. Και μπορεί το σοβιετικό μοντέλο να είχε τα θετικά του (ας μην ξεχνάμε ποια ήταν η προεπαναστατική Ρωσία, με τους εκατομμύρια πεινασμένους...), αλλά απέτυχε στο κυρίαρχο ζητούμενο μιας κοινωνίας: την ελευθερία!

Η σοφιστεία ότι «αν οι εκλογές μπορούσαν ν' αλλάξουν τον κόσμο, θα τις είχαν απαγορεύσει», δεν ήταν, βεβαίως, ένα σοβαρό επιχείρημα απέναντι στην έλλειψη δημοκρατίας, που έγινε το σήμα κατατεθέν των κομμουνιστικών καθεστώτων.

Σχεδόν έναν αιώνα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η μόνη χώρα που ακολουθεί το κομμουνιστικό μοντέλο (αν και στην πιο απεχθή εκδοχή του...) είναι η Βόρεια Κορέα και το μόνο ευρωπαϊκό κόμμα που παραμένει προσηλωμένο στον υπαρκτό σοσιαλισμό είναι το ΚΚΕ.

Για να είμαστε δίκαιοι, βέβαια, και στο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα δεν κολυμπάμε και στη Δημοκρατία. Αντιθέτως, μάλλον πνιγόμαστε στα απόνερά της!

Ακόμα όμως και αν βιώνουμε μία ψευδαίσθηση πραγματικής Δημοκρατίας, έχουμε (ακόμα, τουλάχιστον...) την ελευθερία λόγου και επιλογών. Και όσο κι αν η Δημοκρατία μας είναι ελεγχόμενη από το κεφάλαιο (να δικαιώσουμε και το ΚΚΕ, γιατί το στενοχωρήσαμε...) και το κέρδος υπερισχύει του ανθρώπου, οι επιλογές μας είναι αυτές που μπορούν να την κάνουν καλύτερη.

Με άλλα λόγια, εμείς έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τη μοίρα μας, εν αντιθέσει με τους πολίτες του πάλαι ποτέ Ανατολικού Μπλοκ, που δεν είχαν τέτοιου είδους ευκαιρίες...

Το ερώτημα, βέβαια, είναι γιατί δεν τα έχουμε καταφέρει. Για την ακρίβεια, γιατί φτάσαμε στο σημείο να χάνουμε όσα στο όνομα της Δημοκρατίας είχαμε κερδίσει. Και αντί ν' αγωνιζόμαστε, να σκύβουμε το κεφάλι...

Είναι οι επιλογές μας, που λέγαμε. Και όσο αυτές γίνονται από φόβο ή από άγνοια τόσο οι ελπίδες μας θα εξανεμίζονται. Σ' εμάς επαφίεται, λοιπόν, αν και τι θ' αλλάξουμε σ' ένα σύστημα, στο οποίο οι λίγοι ζουν εις βάρος των πολλών (φαινόμενο και του σοβιετικού μοντέλου, ε....). Ενα σύστημα παντοδύναμο, αλλά όχι και ανίκητο.

Από την άλλη, δύσκολοι καιροί για επαναστάτες, όταν οι περισσότεροι εξ ημών ασπάζονται τη ρήση «Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα»...

ΚΑΙ ΠΟΙΑ επανάσταση θα μπορούσε να φέρει αυτό που πρέσβευε η Γαλλική (αυτή, τουλάχιστον, γιορτάζεται τη σωστή ημερομηνία...), όταν -225 χρόνια μετά- το σύνθημα «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη» παραμένει, ακόμη, ζητούμενο...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Editorial