Έντυπη Έκδοση

Η απερίσκεπτη φιλοτουρκική εύνοια «συμμάχων» και εμείς

Οσο ηγείται της Τουρκίας ο Ερντογάν, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο

Είμαστε αδιακόπτως στο στόχαστρο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η αξιόπιστη αντιμετώπισή της προϋποθέτει βαθιά γνώση και επίγνωσή της. Χρωστούμε να την παρακολουθούμε καταλεπτώς και να την προλαβαίνουμε. Ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.

Πρόκειται για πολιτική διαχρονικά αμετάλλακτη, ασχέτως του ποιος κυβερνά. Και ανθελληνικά αδιάλλακτη. Ο επεκτατισμός είναι στο DNA της γείτονος. Ειδικά το σημερινό καθεστώς διακατέχεται από υπερφίαλο σύμπλεγμα μεγαλείου και ασυγκράτητη αλαζονεία, συμπεριφορές που το έχουν οδηγήσει σε διεθνή απομόνωση, γι' αυτό και παραφέρεται και ασχημονεί, προς το παρόν πάντως χωρίς ανήκεστες βλάβες.

Ασυνήθως για Αμερικανό αξιωματούχο, πολύ περισσότερο αναφερόμενο στην Τουρκία, ο Τζο Μπάιντεν από το πανεπιστημιακό βήμα του Χάρβαρντ ελάλησε τ' αληθή: κατήγγειλε την Αγκυρα για αδρή χρηματοδότηση με εκατομμύρια δολάρια και προμήθεια τεράστιου οπλισμού σε υποτιθέμενους αντικαθεστωτικούς της Συρίας, στην πραγματικότητα δολοφόνους τζιχαντιστές. Διπλό το παιχνίδι των νεοοθωμανών.

Προσθέτως ο αντιπρόεδρος προχώρησε σε δημόσια αποδοκιμασία της εισβολής-κατοχής στη Μεγαλόνησο. Βαμμένα με ελληνοκυπριακό αίμα τα χέρια της επίσημης Αμερικής από την αίσχιστη ανάμιξη Κίσινγκερ στο πραξικόπημα και την εισβολή του Αττίλα. Επίκαιρο το βιβλίο «Ο Κίσινγκερ και η Κύπρος: μία μελέτη για την ανομία», ενός γενναίου και τίμιου Ελληνοαμερικανού, του Γιουτζίν Ρωσσίδη, που με αδιάσειστα ντοκουμέντα τεκμηριώνει τον προδοτικό ρόλο του Κίσινγκερ στην κυπριακή τραγωδία. Ο γράφων έχει προσωπική εποπτεία των πειστηρίων από ενημέρωσή μου προ ετών στο ΑΗΙ από τον ίδιο το συγγραφέα.

Ο Ερντογάν αξίωσε τη συγγνώμη Μπάιντεν. Αν παρ' ελπίδα η αμερικανική κυβέρνηση προβεί σε παρόμοια κίνηση -και δυστυχώς δεν θα είναι η πρώτη φορά-, τότε η εσχάτη πλάνη θα καταστεί χείρων της πρώτης.

Πυροσβεστικά και ανεπιτυχώς ενεργούν οι ΗΠΑ από αέρος για κάποια ανακούφιση του Κομπάνι. Ελληνικό Μεσολόγγι θυμίζει η ασφυκτική του πολιορκία από τους σφαγείς του Ισλαμικού Κράτους, ενώ οι τουρκικές δυνάμεις που μπορούν, καθώς βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, να σώσουν τους πολιορκημένους, αρνούνται επιδεικτικά να κινηθούν.

Οι τζιχαντιστές, γεννήματα-θρέμματα της άκριτης αμερικανικής πολιτικής και των σουνιτών φίλων της, όπως και ο Ερντογάν, που μέχρι πρότινος τον συμβουλευόταν ο Ομπάμα για την... αγωγή των παιδιών του, στρέφονται τώρα κατά του ευεργέτη τους.

Στο μεταξύ ο Τούρκος ζητά πολλαπλάσια αμερικανικά ανταλλάγματα για να χτυπήσει το Χαλιφάτο: ανατροπή Ασαντ, ηγεμονικό ρόλο στη Συρία, προκειμένου να πνίξει το Κουρδικό Κίνημα.

Οι αναλυτές εκτιμούν ότι όσο τουλάχιστον θα ηγείται της Τουρκίας ο Ερντογάν, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα πηγαίνουν απ' το κακό στο χειρότερο. Ηδη είναι στο σημείο ρήξης με ΗΠΑ και κουρδικής ιντιφάντα. Η Τουρκία «ενώνει Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ», γράφει ο Ισραηλινός καθηγητής Εφραίμ Ιμπάρ («Καθημερινή», 12.10.14).

Η εκτίμηση αυτή ευνοεί την ανάδειξη του γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού ρόλου Ελλάδας-Κύπρου. Ποιος θα τον παίξει;

Οι Αμερικανοί διαθέτουν εγκυρότατες αναλύσεις που κάνουν φύλλο-φτερό την τουρκική εξωτερική πολιτική, αλλά δεν διδάσκονται από αυτές. Ούτε αυτοί, ούτε δυστυχώς εμείς.

Υπάρχει ένας διαχρονικής αντοχής μπούσουλας για την τουρκική εξωτερική πολιτική: «Ο Επιτήδειος Ουδέτερος» («The Evasire Neutral») του Frank Weber. Ο συγγραφέας του ανατέμνει τα τουρκικά δρώμενα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και το βαρυσήμαντο συμπέρασμά του είναι: «Καθ' όλην την διάρκεια του πολέμου η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα, με όλα τα μέτρα εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας» (σ. 286).

Για τα καθ' ημάς, και την ευπιστία μας, παρά τον κυνισμό των συμμάχων μας, τα λέει με κρυστάλλινη διαύγεια ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος προλογίζοντας την έκδοση.

Κατακεραυνώνει το Λονδίνο -όπως και την Ουάσιγκτον- διότι «δέχθηκε να διαπραγματεύεται με την Τουρκία ή να αφήνει ανοιχτά θέματα εδαφικά που δεν δεχόταν καν να τα συζητήσει με τη σύμμαχο Ελλάδα». Τότε, όταν τους χαρίζαμε την πρώτη νίκη κατά του Αξονα, όπως και μετά τους επικούς αγώνες μας όταν πέσαμε στα χέρια των εχθρών.

Ο Τσόρτσιλ μάς τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί: «Στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Ελληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι ήρωες πολεμούν σαν Ελληνες». Ομως πήγαινε μυστικά από μας στα Αδανα να διαπραγματευθεί με τον Ινονού ελληνικά ανταλλάγματα (νησιά Αιγαίου, Δωδεκάνησα). Ο Κανελλόπουλος επισημαίνει ότι «αν τότε είχε υπερτιμηθεί η Τουρκία από το Λονδίνο, τώρα υπερτιμάται ακόμη περισσότερο από την Ουάσιγκτον». Αλλά ώς πότε;

Αυτή την απερίσκεπτη φιλοτουρκική εύνοια την πληρώνουν τώρα ακριβά. Ακριβότερα εμείς όπου μετακυλούν το λογαριασμό τους ευνοούντες και ευνοούμενοι.

Ματαίως μας συμβούλευε ο Κριτόλαος να πολιτευόμαστε ως άντρες. Διότι «Εάν με άνδρες ώσιν, ουκ απορήσουσι συμμάχων, εάν δε, ανδράποδα κυρίων». Αν δηλαδή είναι άντρες δεν θα δυσκολευτούν να βρουν συμμάχους, αν όμως είναι εθελόδουλοι, δεν θα δυσκολευτούν να βρουν αφεντικά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Διπλωματία και διμερείς σχέσεις
Εξωτερική πολιτική
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις