Έντυπη Έκδοση

Τζόνι Ρότεν

Οργισμένο είδωλο

Αποφασίζοντας ότι μια αυτοβιογραφία δεν είναι ποτέ αρκετή, ο Τζόνι Ρότεν ή Τζον Λάιντον όπως αποκαλείται πια, η κινητήρια δύναμη πίσω από την πανκ καταιγίδα των Sex Pistols, επιστρέφει με νέα απομνημονεύματα στο βιβλίο του «Anger is an Energy: My Life Uncensored» που μόλις κυκλοφόρησε. Μεταξύ άλλων, ζητάει συγγνώμη και από το νεκρό συνοδοιπόρο του, τον Σιντ Βίσιους

«Δεν είχε καμία επιλογή. Η μάνα του ήταν χρήστης ηρωίνης. Νιώθω άσχημα που τον πήρα μαζί μου στους Sex Pistols. Δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει. Είμαι, κατά κάποιον τρόπο και εγώ, υπεύθυνος για το θάνατό του. Ορίστε, σας εξομολογήθηκα όσα με βασανίζουν από τότε». Καθώς παρουσιάζει στη Βρετανία το νέο του βιβλίο «Anger is an Energy: My Life Uncensored» ο Τζον Λάιντον, δεν ξεχνάει να αναφερθεί στον παλιό του κολλητό, τον Σιντ Βίσιους, που πέθανε από υπερβολική δόση το 1979, αφού πρώτα είχε μαχαιρώσει θανάσιμα την κοπέλα του, Νάνσι.

Ο Λάιντον ξέρει ότι έχουν περάσει δεκαετίες από την εποχή που η σκανδαλώδης εμφάνιση των Sex Pistols άλλαξε τους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας με έναν μόνο ιστορικό δίσκο, όμως τα μέσα ενημέρωσης διψάνε για τις λεπτομέρειες γύρω από τα ροκ είδωλα. Ετσι και η δική του αυτοβιογραφία είναι ένα χαοτικό μείγμα από προσωπικές εξομολογήσεις και αιφνίδιες επιθέσεις στον περίγυρο εκείνης της εποχής, ανακατεμένα με άγνωστα συμβάντα γύρω από τους Pistols. Το περίεργο σε όλα αυτά είναι ότι ο Λάιντον είχε ήδη κυκλοφορήσει το 1993 την αυτοβιογραφία του «Rotten: Νο Irish, Νο Blacks, Νο Dogs» όπου περιγράφει όχι μόνο την ιστορία μιας μπάντας που «διαλύθηκε την κατάλληλη στιγμή για τους λάθος λόγους», αλλά αφήνει και το νήμα της διήγησης στους υπόλοιπους πρωταγωνιστές όπως τον μάνατζερ της μπάντας Μάλκολμ ΜακΛάρεν ή δημοσιογράφους της εποχής που σκιαγραφούν το κλίμα εκείνης της παρακμιακής εποχής από όπου γεννήθηκε μια τέτοια μπάντα.

Το «Anger is an Energy» είναι η προσπάθεια του Λάιντον να ξαναζωντανέψει τους καιρούς του πανκ. Οταν οι πιτσιρικάδες, σε μια χώρα που μαστιζόταν από την οικονομική κρίση, τόλμησαν να φωνάξουν «Νο Future» και να φτύσουν κατάμουτρα θεσμούς όπως η βασίλισσα και το «φασιστικό της καθεστώς». Μόνο που η βιογραφία του μοιάζει με τις αναμνήσεις ενός επιζήσαντα, καθώς πέρα από τους Pistols περιγράφει και τη δική του μετέπειτα πορεία όπου αφού έβαλε τέλος στους Public Image Limited, μια μπάντα πολύ μπροστά από την εποχή της, διαφήμιζε βούτυρο και αναψυκτικά, βιοποριζόταν ως οικοδεσπότης σε τοκ σόου της αμερικανικής τηλεόρασης και πότε πότε αποφάσιζε νοσταλγικές περιοδείες με τους Sex Pistols. Ουσιαστικά αναπτύσσει μια φράση από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, όπου παραδέχεται ότι «δεν είναι εύκολο να έχεις υπάρξει ως Τζόνι Ρότεν των Sex Pistols. Καθημερινά πρέπει να δίνεις μάχη για να διατηρήσεις την ακεραιότητά σου».

Γι' αυτό και προσπαθεί να δείξει ένα άλλο πρόσωπο πέρα από τον ιδιοφυή τραγουδιστή που τσαλάκωσε τη χαρωπή εικόνα της ποπ βιομηχανίας. Διατείνεται πως διάβασε Ντοστογιέφσκι στα έντεκά του χρόνια, πως έζησε μια ζωή αντάξια των ηρώων του Ντίκενς στην εφηβεία του, πως τα δόντια του σάπισαν εξαιτίας της έλλειψης κοινωνικής περίθαλψης για την εργατική τάξη, αλλά και πως ανάμεσα στους αγαπημένους του συνθέτες είναι ο Ραχμάνινοφ. Ολόκληρα κεφάλαια για να αποδείξει ότι πέρα από ροκ είδωλο διαθέτει παιδεία, κάτι αχρείαστο αφού ήδη το είχε δείξει, όταν εξηγούσε πως η σκηνική του παρουσία στις συναυλίες των Sex Pistols είναι εμπνευσμένη από τον Ριχάρδο Γ' του Σέξπιρ.

Οπότε, τι μένει από τις πεντακόσιες σελίδες της δεύτερης ουσιαστικά αυτοβιογραφίας του; Τίποτε παραπάνω από τον πανηγυρικό ενός παρία από τις εργατικές συνοικίες του Λονδίνου, που έγραψε τη δική του ιστορία στη μουσική σκηνή επειδή ως αυθεντικός προβοκάτορας επιτέθηκε με λύσσα στο πολιτικό και κοινωνικό κατεστημένο, αναγκάζοντάς το να βγάλει το προσωπείο της αθωότητας που διατηρούσε μέχρι τότε.

**

«Δεν υπάρχει αυτοοικτιρμός στους Pistols»

«Οταν ήμουν νέος, με τους Sex Pistols, θεωρούσα εντελώς παράλογη την ιδέα ότι στα σαράντα μου χρόνια θα έτρεχα πέρα δώθε στη σκηνή. Αλλά όταν πέρασα τα σαράντα, το ξανασκέφτηκα "δεν είναι παράλογο, έχω κάνει λάθος", δεν πρέπει να τα παρατάς ποτέ. Υπάρχει κάτι το αποτρόπαιο στην αγγλική κουλτούρα που σου διδάσκει ότι οφείλεις να φέρεσαι σύμφωνα με την ηλικία σου. Ουσιαστικά, σε προτρέπει να στερηθείς την ίδια σου τη ζωή. Ενώ πρέπει να ζεις τη ζωή σε όλη της την πληρότητα, το κάθε δευτερόλεπτο όσο η καρδιά σου συνεχίζει να χτυπάει».

«Οταν αποφασίσαμε να βρεθούμε ξανά στη σκηνή, καμία μπαντα στην ιστορία δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τόση απολύτη άρνηση. Επειτα από το αρχικό κύμα ευφορίας (η επανένωση) μεταμορφώθηκε σε αγώνα αντοχής. Φυσικά, αυτό μας έδεσε ακόμα περισσότερο. Από κάθε άποψη, ήταν εκπληκτικό να βλέπεις μια καθολική άρνηση να προκαλεί το αντίθετο αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει αυτοοικτιρμός στους Pistols.(...)

Στη συνέντευξη Τύπου που δώσαμε στο 100 Club τον Μάρτιο του 1996 ανακοινώνοντας την επιστροφή μας, συγκεντρώθηκαν για να μας τσακίσουν. Επικράτησε μια ξεκάθαρα εχθρική ατμόσφαιρα. (...) "Ελάτε τώρα, το κάνετε μόνο για τα λεφτά, έτσι;", ούρλιαζαν. Δεν ήμουν έτοιμος για περίτεχνες απαντήσεις, οπότε τους φώναζα: "Βάλτε το καλά στο κεφάλι σας, είμαι χοντρός, σαραντάρης και επέστρεψα"» (...).

«Αλλά το κάνετε μόνο για τα λεφτά;", συνέχιζαν να ρωτάνε αυτοί οι ηλίθιοι. Γαμώ το, αποτελεί αυτό κατηγορία για τη βιομηχανία της ποπ, που έτσι κι αλλιώς λειτουργεί μόνο για το κέρδος; Ουσιαστικά, μας κατηγορούσαν ότι είχαμε την αναίδεια να περιμένουμε να πληρωθούμε για τη μουσική μας. Ποιοι; Εμείς, η μπάντα με τη μεγαλύτερη επιρροή στη σκηνή τα τελευταία χρόνια...».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Αφιέρωμα