Έντυπη Έκδοση

Από τη Μελίνα στην Αλαμουντίν

Ηταν χειμώνας του 1983, όταν νέος ρεπόρτερ της «Αυγής» παρακολούθησα στο δημαρχείο Πειραιά σύσκεψη για τα Μακρά Τείχη στην Πειραϊκή. Υπουργός Πολιτισμού, η Μελίνα Μερκούρη, και δήμαρχος Πειραιά, ο Γιάννης Παπασπύρου. Δύο βαριά πολιτικά ονόματα που ήξεραν πολύ καλά να ακούν το λαό και να μη λαϊκίζουν.

Το θέμα της σύσκεψης ήταν η ανάδειξη των Τειχών και το πρόβλημα με τα καφεστιατόρια που ήταν πάνω σε αυτά. Πριν από περίπου ένα εξάμηνο, η Μερκούρη είχε ξεκινήσει τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η σθεναρή άποψή της πως τα Μακρά Τείχη έπρεπε να παραδοθούν στα βλέμματα των Ελλήνων, να τα χαίρονται και να τα περπατούν. «Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και με τα Γλυπτά του Παρθενώνα, τα οποία πρέπει να τοποθετηθούν στη θέση τους και να τα φωτίζει ο αττικός ήλιος», είπε χαρακτηριστικά.

ΗΜελίνα το έβαλε σκοπό της ζωής της. Σε όποια γωνιά της Γης και να βρισκόταν δεν έπαυε επίμονα να ζητεί την επιστροφή των κλεμμένων από τον Ελγιν Γλυπτών του Παρθενώνα, τα οποία το 1812, πριν καλά καλά φτάσουν στην Αγγλία, η βρετανική κυβέρνηση είχε αγοράσει από το λόρδο, για να μετριάσει την αδικία, όπως είχε δικαιολογηθεί. Ηρθε και η απόφαση της UNESCO που δικαίωνε το ελληνικό αίτημα, αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

Από τότε πέρασαν τρεις δεκαετίες, το κίνημα για την επιστροφή των Μαρμάρων είχε τα πάνω και τα κάτω του, βρήκε υποστήριξη από πολλές προσωπικότητες, ακόμη και μέσα στη Βρετανία, η κοινή γνώμη γέρνει υπέρ της επιστροφής, αλλά μέχρις εκεί. Ολοι μας χτυπούν την πλάτη με συμπάθεια, αλλά τα Γλυπτά παραμένουν στο Βρετανικό Μουσείο.

Σήμερα, ύστερα από 31 χρόνια, το θέμα, με επιλογή της κυβέρνησης, παίρνουν στα χέρια τους οι σελέμπριτις και συγκεκριμένα το ζεύγος Κλούνεϊ-Αλαμουντίν. Ο σύζυγος, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του την αμερικανική προεδρία (καλύτερος ήταν ο ατάλαντος καουμπόι Ρέιγκαν;) και η σύζυγος, υπάλληλος δικηγορικού γραφείου που έχει ασχοληθεί με τέτοιου είδους υποθέσεις, βρήκαν πεδίο για πολιτική παρέμβαση.

Δεν είμαι γκρινιάρης, πιστεύω στην ενίσχυση του οπλοστασίου μας και με προσωπικότητες της σόουμπιζ, αλλά με τρελαίνει το βάρος και η δημοσιότητα την οποία δίνει η κυβέρνηση. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα Γλυπτά θα επιστρέψουν με δικαστική απόφαση. Δεν λέω, η νομική πίεση θα βοηθήσει, αλλά συντεταγμένα με τις πολιτικές κινήσεις και πρωτοβουλίες που θα πρέπει να επιμένουμε να παίρνουμε. Οση αχινοσαλάτα και να ταΐσουμε την κυρία Αλαμουντίν, τα Γλυπτά του Παρθενώνα δεν πρόκειται να δουν τον αττικό ήλιο!

Και για να μην ξεχνιόμαστε. Την ίδια εποχή που ο Ελγιν άρπαζε τα Γλυπτά από τον Παρθενώνα, εκεί κοντά, στην Αίγινα, δύο άλλοι «περιηγητές», ένας Αγγλος και ένας Γερμανός, κυριολεκτικά σήκωναν το ναό της Αφαίας, αφήνοντας πίσω τους μόνο μερικές κολόνες. Με περίεργο τρόπο, αυτός ο θησαυρός της Αίγινας κατέληξε στη γλυπτοθήκη του Μονάχου, που όποιος την έχει επισκεφθεί, του σφίγγεται η καρδιά.

Τελικά, εμείς και οι Αιγύπτιοι είμαστε οι καλύτεροι πελάτες των αρχαιοκάπηλων και πολλών ξένων μουσείων που ζουν από την πολιτιστική κληρονομιά μας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις