Έντυπη Έκδοση

«...ίνα εκκρουσθείη ο φληναφήσας ασεβηκώς...» (2)

Στο «Περί ερμηνείας» 18α, 12-18, όπως διδαχθήκαμε στο προηγούμενο, ο μέγας Σκοπιανός κατέδειξε ακραδάντως για ποιον λογικόν λόγον (κι όχι σκοπιανό) οι Σκοπιανοί άρπαγες δεν επιτρέπεται να υφαρπάσουν το όνομα Μακεδονία, πάσης δε τροπής του και ξεδιάντροπης ντροπής τους: το «Μακεδονία», «δυοίν κείται», αποτελείται από δύο «μόρια» εντός του (οι Σκοπιανοί κι εμείς οι γνήσιοι), «δυοίν», λοιπόν, «εξ ων μη έστι έν», όμως...

Διότι, οι δυοίν εμπλεκόμενοι δεν συμφωνούν ότι ο εις τους να δύναται να είναι ο εις μόνος, ο του ενός αμιγούς ονόματος: εξ ων μη έστι... έν. Πάει, τέλειωσε, μέχρι ο ένας να πει: ναι, εσύ ο άλλος είσαι ο εις, του ενός -μόνου ονόματος. Αρα λογικώς, το «όνομα» καταργείται. Και για τους δύο! Τόσον απλούν, όσον και το ότι το «Περί ερμηνείας, 18α, 12-18» γράφτηκε στα κυριλλικά σλαύικα, από τον Ελληνα λόγιον-μοναχόν Κωνσταντίνο-Κύριλλο, στη Θεσσαλονίκη του Πιρίν...

Οι Σκοπιανοί, βεβαίως, δύνανται να το λένε «Μακεδονία» για εσωτερική τους χρήση, όπως το κάνουμε κι εμείς οι ιδρυτικοί Μακεδόνες, παιδιά του Μακεδόνος του Τημένου, Τημενίδαι απόγονοι του Ηρακλέους (...εδώ, αναμφηρίστως, αντιδρούμε εμείς οι Μπαοκτζήδες, αλλά εμείς είμαστε χανούμισσες εκ της Ισταμπούλ, δηλαδή παρεπίδημοι στη Σαλονίκη και ξύμπασαν την Μακεδονίαν. Κάτι σαν Σκοπιανοί του εσωτερικού, εκ του εξωτερικού. Αλλωστε, οι ακραιφνείς Αρειανοί τής μείον κάτι εθνικής κατηγορίας, μας αποκαλούν, δικαίως, τουρκογύφτους επί Ντάτσουν...).

Ινα εκκρουσθείη ο φληναφήσας ασεβηκώς κύων, ο γαυγίζων Μερκελοσκοπιανά, είπαμε ότι δεν μας είναι απαραίτητη η επιστημολογία του εκ Σταγείρων Σκοπιανού. Αρκεί η αντιλογία στα εξής φρικαλέα και ραγιάδικης οσφυοκαμψίας εξίτηλα και ανεξίτηλα:

1Η απυθμένου ηλιθιότητος ρήση ότι «σε δέκα χρόνια δεν θα θυμάται κανείς την έριδα περί ονόματος», διαψεύδεται συνεχώς. Θα ακυρώνεται δε ες αεί, από την γεωπολιτική πραγματικότητα, διότι κι αν ακόμη η Ελλάς της καρπαζιάς το ξεχάσει, θα της το απειλεί η δυναμική, επεκτατική, αναθεωρητική παρουσία τής κυρίως-διεθνούς «Μακεδονίας», που θα την έχουν αρπάξει οι ληστονομάδες των Σκοπίων. Κι αυτό που δεν κατάλαβε η απαιδευσία του ενθάδε ψωροκωστιανού ενδοτισμού, του πρωθυπουργού, τότε, Κώστα: Τα Σκόπια, θα υπάρχουν πάντοτε; Δεν «ενδέχεται», όπως ορίζει πάντοτε στα «Πολιτικά» του ο μέγας Σκοπιανός, αποκλείεται δηλαδή να εμφανισθεί στην περιοχή μία μείζων, όπως τότε Αυστρο-Ουγγαρία; Νατοϊκή, η οποία θα μας πει τα εξής εντελώς μητσοτακικά; Αυτά: - Μα εσείς οι ίδιοι αναγνωρίσατε ότι η Ψωροκώσταινα φτάνει μέχρι τα Τέμπη! Κι ότι ο Ζευς με τους άλλους δέκα θεούς, δηλαδή όλοι οι πασίγνωστοι ένδεκα θεοί του Ολύμπου, ωμίλουν εν ομίλω την σλαυικήν σκοπιανοβουλγαρικήν! (Εντεκα οι θεοί του Ολύμπου, διότι κατά την επιστημολογικήν Θύραν 4, «ποιος τον γαμάει τον Αρη»...) Ποια μητσοτακικής ειδής επιστήμων χαρτορίχτρα μπορεί να εγγυηθεί στα παιδιά μας-τρισέγγονα, ότι δεν θα εμφανιστούν από το παρελθόν και το μέλλον νεο-διεκδικήσεις εδαφικές, όταν εμείς παραδώσαμε το παρόν του χώρου στους Σκοπιανούς -σήμερα- ονοματοκλέφτες;

Είπαμε ήδη, ότι «μακαρίσαντες υμών το απειρόκακον (το χωρίς πείρα του κακού), ου ζηλούμεν το άφρον»... (Θουκ. Ε105, 3). Ναι μεν, αλλά δε... Γνωρίζουμε ότι στην διεθνή συνύπαρξη μεταξύ συστημάτων ισχύος, συχνά η εσχάτη βλακεία (το άφρον) εξισούται με την εσχάτη προδοσία. Επομένως: στις 27 Ιουνίου του 1992, η τότε Ευρωπαϊκή Ενωση είχε ομοφώνως συμφωνήσει με την προμητσοτακική Ψωροκώσταινα, την Καραμανλική του Μακεδόνος, ότι η Ευρώπη, προσοχή, δεν θα αναγνωρίσει ως ανεξάρτητο κράτος τα Σκόπια, παρά «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει το όνομα Μακεδονία». Η Ελλάς πρέπει να επανέλθει σ' αυτήν την θέση.

Η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes, όπως ψιττακίζουν οι εριβώλακες της ραγιάδικης κουτοπονηριάς, μόνον erga -εναντίον της Ελλάδας θα στρέφεται: ως απειλή κατά της Θεσσαλονίκης, των Σταγείρων και των όσων Ελληνοφώνων εκ των ένδεκα θεών του Ολύμπου. Παραχώρηση «γεωγραφικής ονομασίας» θα αποτελέσει διαρκή γεωγραφική απειλή κατά της Ελλάδας, άχρι Καστελορίζου και «Νέας» Ορεστιάδας, προπομπός, η «γεωγραφική» ονομασία, μιας νέας γεωγραφικής προσφυγιάς μας.

2 Είδε ποτέ κανείς ένα ποτάμι, μια πεδιάδα, ένα βουνό, να «ονομάζουν» τον εαυτό τους; Ελεος, δοκησίσοφοι οσφυοκάμπτες! Οι άνθρωποι - κοινωνικοί - πολιτικοί σχηματισμοί ονομάζουν την γη, την θάλασσα, τα ποτάμια και τα κράτη τους. Αρα; Αρα δεν υπάρχει ποτέ αυτό το βλακώδες, η «γεωγραφική ονομασία». Η ονομασία είναι παντού και πάντοτε πολιτική. Στρατιωτική. Κατοχική. «Αρπαλίκιον» οθωμανικόν ή νατομερκελικόν. Σύνθετη γεωγραφική ονομασία των Σκοπιανών, θα σημάνει διαρκή εδαφική, πολιτική απειλή για μας: τους υπομείονες, πλέον, Μακεδόνες. Ναι! Οποιος παραχωρεί όνομα, εκχωρεί έδαφος! Και προχωρεί η προσφυγιά του.

ΥΓ. Οφείλω κι εγώ, λόγω της εγνωσμένης και παρεγνωσμένης αρχαιοδιφίας μου, να συμβάλω στην Αμφιποληαμυαλίτιδα που, πανδημεί, ενέσκηψε στους Ψωροκωστιανούς. Λοιπόν: αγγέλλω αγγελίαν ευάγγελον: Στην Αμφίπολιν κείται, παλιμβλαστής, ο Αφέντης Χριστός, όπως τον λέμε εμείς οι Βραχασώτες. Ο Αφέντης Χριστός, βαρέθηκε την Ανάληψιν και να... καθεζόμενος εκ δεξιών του Πατρός. Λίγο μετά, πήγε καθεζόμενος εξ ευωνύμων, εξ αριστερών του Πατρός, διότι ο Αφέντης Χριστός είναι αριστερός: («Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης, δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε», κ.λπ.).

Και μετά, από λύπηση πολλή για μας τους Μακεδόνες, άλλαξε την εις Αδου κάθοδον, και, διά την λίαν φιλότητα βροτών-Ελλήνων, την έκανε εις Αμφιπόλεως κατασκήνωσιν. Για το κατά κόσμον σκήνωμά του. Ετσι. (Αλλωστε, μες στα χάλια μας, αν δεν αναπαύεται εκεί ο Μεγαλέξαντρος, καλός είναι κι ο Αφέντης Χριστός, εκεί. Ή, έστω, η Γοργόνα).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Διά ταύτα