Έντυπη Έκδοση

Επαναλαμβάνει τη μεγάλη επιτυχία της «Εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος» στο Θέατρο «Σφενδόνη»

Αννα Κοκκίνου: «Χωρίς τα βιβλία δεν υπάρχω»

Τη συγκλονιστική παράσταση «Εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος», που επαναλαμβάνει στη «Σφενδόνη», την είδε σε όνειρο. Οι δεσμοί της Αννας Κοκκίνου με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο είναι τόσο βαθείς και γεροί, που θα ήθελε να μπορεί να τον διαβάζει κάθε μέρα.

 Τα Δευτερότριτα πάντως ανηφορίζει στη Θεσσαλονίκη με δύο παλαιότερα θεατρικά δώρα της: την παράσταση-σταθμό πάνω στον Βιζυηνό και την «Λα Πουπέ» του Β. Χατζηγιαννίδη. Από την άνοιξη σκοπεύει να βάλει πλώρη για μια παράσταση βασισμένη στο έργο του Δημήτρη Χατζή.

- Πώς γίνεται να μπαινοβγαίνετε από τον Θουκυδίδη στον Βιζυηνό και στον Χατζηγιαννίδη ένας άνθρωπος ολομόναχος, με τόσο περφεξιονισμό, κυρία Κοκκίνου;

«Από μια άποψη είναι μια τρέλα, από την άλλη είναι σαν να παρακολουθείς πώς μπορεί να μεταλλαχθεί το σώμα σου από τα στοιχεία του ενός στον άλλο ρόλο. Εχει ενδιαφέρον».

- Ο Θουκυδίδης, μια σκηνική πρόταση πρωτόγνωρη, στην οποία κάνετε τα πάντα επί σκηνής μόνη, είναι το απαιτητικότερο πράγμα στο οποίο έχετε δοκιμαστεί; Κατορθώνετε να το βγάλετε πέρα επειδή είχε προηγηθεί η Επίδαυρος;

«Ηταν μια ευτυχής συγκυρία που συνέπεσαν ο Θουκυδίδης με τον Ευριπίδη. Οπωσδήποτε πήρα πολύ μεγάλη δύναμη από την Επίδαυρο και το κείμενο. Ομως, η σκέψη του Θουκυδίδη προϋπήρχε».

- Εχει τεράστιο ενδιαφέρον η επιλογή των αποσπασμάτων που κάνατε από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Δεν καταφύγατε στα κλισέ των φιλολόγων.

«Υπήρξε μια εξαιρετική συνεργασία με τον Νίκο Φλέσσα στη δραματουργία».

- Καταφέρατε να διασυνδεθεί με το σήμερα.

«Αν ζεις στο σήμερα και διαβάσεις αυτά τα κείμενα, οι συνδέσεις γίνονται απλά και αυθόρμητα. Θα μιλούσα για "δραματουργία Θουκυδίδης", μάλιστα. Ενώ ψιλοειρωνεύεται τον Νικία, που εξαιτίας μιας έκλειψης δεν έφυγε ο στόλος από τη Σικελία και ακολούθησε η γνωστή πανωλεθρία, συγχρόνως "σπάει" τον Κερκυραϊκό Πόλεμο στη μέση και παραθέτει φυσικά φαινόμενα. Μιλάμε για μια πολύ μοντέρνα δραματουργία, η οποία όμως είναι ποτισμένη από τους τραγικούς».

- Η επαφή σας με το κείμενο μοιάζει να είναι πολύ βιωματική. Πότε ξεκίνησε;

«Η επαφή μαζί του μετρά μια 15ετία. Το είχα πάρει μαζί μου στο νησί που πηγαίνω, στη Γαύδο, και δεν ήξερα τι να κάνω όταν το διάβαζα. Δεν ήξερα! Φώναζα μόνο! Με είχε συνεπάρει. Είναι μεγάλο, σπουδαίο, συγκλονιστικό κείμενο. Θα ήθελα να μπορώ να το διαβάζω κάθε μέρα! Ο Θουκυδίδης ήταν ένας πολύ μεγάλος ποιητής. Συνδύαζε την ποίηση με την ιστορία».

- Τι άλλο σας συγκλονίζει στον Θουκυδίδη;

«Με τρελαίνει ο τρόπος που είναι και μέσα και έξω από τα πράγματα. Ενώ φαίνεται σαν να είναι μια απλή αφήγηση όσων βλέπει, υπάρχει μια φωτιά που καίει κάτω από αυτά που διηγείται. Οι μελετητές εις μάτην πασκίζουν να δουν πολιτικά πού ανήκε. Οταν έχεις διαβάσει όλο το έργο, βλέπεις ένα πάθος για την Αθήνα του Περικλή».

- Πώς οδηγηθήκατε στη σκηνική λύση του ενός ανθρώπου, ο οποίος σαν μηχανή-θεός, ανθρωποειδές και ενορχηστρωτής των πάντων επωμίζεται το κείμενο;

«Το είδα στον ύπνο μου».

- Στη μορφή που υλοποιήθηκε;

«Σε ένα 90%».

- Δεν αγχώνεστε που πρέπει να ελέγχετε τα πάντα: το σώμα, τη φωνή, την τεχνολογία, την ερμηνεία;

«Ολα αυτά έχουν γίνει ένα, γιατί είναι ένα είδος μάσκας».

- Συνεχίζετε να κάνετε θέατρο χωρίς λεφτά; Παράτολμη, αιθεροβάμων, τρελή; Εξοντώνεστε;

«Δεν εξοντώνομαι. Μόνο χαίρομαι. Εύχομαι να έχω τη δύναμη να συνεχίσω. Δεν ξέρω να κάνω τίποτα άλλο. Μπορεί όλη τη μέρα να έχεις να κάνεις με τα εξουθενωτικά πρακτικά ζητήματα. Αλλά μόλις πας λίγο για πρόβα, όλα αλλάζουν. Αυτό είναι έρωτας».

- Αυτός ο έρωτας αφήνει περιθώρια για να ερωτευθείτε και εκτός σκηνής;

«Δεν μπορώ να πω ότι δεν με έχει επηρεάσει. Ζητά αποκλειστικότητα».

- Ο έρωτας εκτός θεάτρου είναι ωστόσο ακόμα ενεργός; Ικανοποιείται;

«Απόλυτα, παρ' όλο που είμαι ένας πολύ μοναχικός άνθρωπος».

- Εχετε ναρκισσισμό;

«Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει. Και μακάρι να μην τον χάσει ποτέ. Φαντάζεστε ηθοποιό χωρίς ναρκισσισμό;».

- Αν ξεκινούσατε θα διορθώνατε κάτι; Υπάρχουν πράγματα για τα οποία μετανιώνετε;

«Δεν έχει χρησιμότητα το να μετανοεί κανείς. Προτιμώ το να πασκίζεις να διορθώσεις κάτι απ' το να κολυμπάς στη μετάνοια».

- Τι σας έχει καθορίσει, εκτός από το θέατρο;

«Το διάβασμα. Η ζωή μου στηρίζεται στα βιβλία. Χωρίς τα βιβλία δεν υπάρχω. Είχα την ευτυχία να έχω έναν υπέροχο καθηγητή, τον κ. Διονυσόπουλο. Αυτός ο άνθρωπος μου άνοιξε ένα μεγάλο ορίζοντα. Μας έμαθε τον Σολωμό, τον Σοφοκλή, τον Πλάτωνα».

- Εσείς τι αγαπήσατε περισσότερο;

«Τι να πρωτοπώ; Τους αρχαίους. Τους Γάλλους κλασικούς. Τον Σέξπιρ. Τους Ρώσους».

- Μετά τον Διονυσόπουλο, είχατε άλλους δασκάλους;

«Είχα τη μεγάλη τύχη να συναντήσω έναν πνευματικό κύκλο στον οποίο ήταν ο Βασίλης Διοσκουρίδης, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο Μένης Κουμανταρέας και ο Λευτέρης Βογιατζής. Ε, δεν θέλεις τίποτα άλλο. Επίσης στον Γιώργο Μπρουνιά χρωστάω πολλά».

- Κάνετε θέατρο σε μία χώρα ρημαγμένη. Ελπίζετε σε μια αλλαγή;

«Χρειάζεται μια προσωπικότητα! Εστω μία! Για να εκμαιεύσει τα καλά στοιχεία των υπολοίπων. Δεν τη βλέπω, αλλά μπορεί να είναι και εδώ και να μην το ξέρουμε».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Παραστάσεις
Πρόσωπα
Συνεντεύξεις
Θέατρο