Έντυπη Έκδοση

«Τα πιάνουν» βουλευτές;

**Από κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου στο: www.enikos.gr

«Πρώτο: Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν βουλευτές που «τα πιάνουν» για να ψηφίζουν Προέδρους της Δημοκρατίας, για να ψηφίζουν νόμους, για να ρίχνουν ή για να ανεβάζουν κυβερνήσεις.

Δεύτερο: Ξέρουμε ότι εκείνη η διαπίστωση πως "όταν παίρνονται παρουσίες στη Βουλή, είναι πολλοί βουλευτές που δεν ξέρουν τι πρέπει να απαντήσουν: 'Παρών' ή 'αθώος'..." είναι μια φράση που αποδίδεται στον Ρούσβελτ. Οχι σε Ελληνα αξιωματούχο. Συνεπώς τη δράση της πολιτικής "βιομηχανίας" που λειτουργεί με όρους προσωπικής ιδιοτέλειας (...) θα πρέπει να την αναζητήσουμε αλλού. (...).

Τρίτο: Ξέρουμε ότι στην Ελλάδα της "Ζίμενς", του "έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του" και του "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό" παλιά υπήρξαν "Τσιριμώκοι". Παλιά υπήρξαν "αποστάτες". Παλιά υπήρξαν "Γαρουφαλιάδες". Παλιά υπήρξαν και καταγγελίες για "συνωμοσία", για "προδοσία" και για "συνασπισμό οικονομικών συμφερόντων" που όπως έλεγε ο κ. Μητσοτάκης έριξαν την κυβέρνησή του το 1993. Αυτά παλιά. Τώρα ο κ. Μητσοτάκης γίνεται αποδέκτης των φιλοφρονήσεων του κ. Σαμαρά στα γενέθλια της Ν.Δ. και ο κ. Σαμαράς γίνεται αποδέκτης του χειροκροτήματος του κ. Μητσοτάκη.

Τέταρτο: Κάθε φορά που η πολιτική ζωή αποσπάστηκε από τον "φυσικό της δικαστή", δηλαδή την κοινωνία, όποτε μπήκε πίσω από το παραβάν της δικαστικής τηβέννου, οψέποτε κατρακύλησε να διεξάγεται με όρους δικαστικών ερευνών, (...), τίποτα το "καθαρτήριο", τίποτα το φιλολαϊκό δεν προσέφερε σε ό,τι αφορά το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής. Και άρα της ζωής των ανθρώπων.

Πέμπτο: Το παιχνίδι της τεχνητής πολιτικής πόλωσης αξιοποιείται, πάντα, ως αντιπερισπασμός για να ξεστρατίζει ή να συμπιέζεται η έκφραση των πραγματικών κοινωνικών αντιθέσεων.

Εκτο: Στο παιχνίδι της τεχνητής πολιτικής πόλωσης και ειδικά όταν το κλίμα θερμαίνεται επικίνδυνα, κανείς δεν είναι αθώος του αίματος. Είτε η συμμετοχή του είναι εκούσια, είτε η συμμετοχή του είναι ακούσια. (...).

Εβδομο (...): Κάθε κουβέντα στις συνθήκες που ζούμε η οποία δεν θέτει στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαράθεσης τα (πραγματικά) αίτια για το γεγονός (...) ότι 4 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν υπό το ζόφο της φτώχειας, (...), αποτελεί αποπροσανατολισμό. Αποτελεί πυροτέχνημα. Αποτελεί κοροϊδία. Και αυτή την κοροϊδία στην Ελλάδα του δικομματισμού τη γνωρίσαμε κοντά 40 χρόνια. Από αυτή την κοροϊδία χορτάσαμε. Νισάφι. (...)».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο