Έντυπη Έκδοση

Το «κύκνειο άσμα» του Παζολίνι στο Πανόραμα

Με το «The Smell of us» (8.15 μ.μ. «Αστυ») του Larry Clark και το «Mange tes morts» (10.10 μ.μ., «Αστυ») του Jean Charles Hue συνεχίζεται απόψε το διαγωνιστικό τμήμα του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, με τις θεματικές ενότητες του ημερήσιου προγράμματος να συμπεριλαμβάνουν τέσσερα αριστουργήματα από τον ελληνικό και τον διεθνή κινηματογράφο.

«Mange tes morts» «Mange tes morts» Το κύκνειο άσμα του Παζολίνι, το αξεπέραστο «Salo» (6 μ.μ. «Αστυ»), που προτείνει και προλογίζει ο Αλέξανδρος Αβρανάς, την «Ανοιχτή επιστολή» (6.15 μ.μ. «Ααβόρα») του Γιώργου Σταμπουλόπουλου, το «Σταυροί στο μέτωπο» (7.50 μ.μ. «Ααβόρα») του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και τη «Λευκή Κορδέλα» (9.30 μ.μ., «Ααβόρα») του Μίκαελ Χάνεκε.

Ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτογράφος, επηρεάζοντας μεταξύ άλλων τους Κόπολα και Σκορσέζε στα αριστουργηματικά φιλμ, «Ο αταίριαστος» και «Ο Ταξιτζής» αντίστοιχα, ενώ την τελευταία 15ετία που ασχολείται με τον κινηματογράφο, έχει τιμηθεί μεταξύ άλλων με τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία για το «Marfa girl» (2012).

Ο λόγος φυσικά για τον σπουδαίο Larry Clark, έναν έφηβο 71 ετών που μοιάζει με το πέρασμα των χρόνων να μεταστοιχειώνει το σπουδαίο φωτογραφικό του έργο και στο σελιλόιντ, με την προκλητική θεματολογία του να εκκινεί από τον χαοτικό και υπό διαρκή διαμόρφωση κόσμο των εφήβων, που εγκολπώνει σε μεγεθυσμένη μορφή, ανθρώπινα πάθη, συνήθειες, αλλά και την ύστατη μάχη ανάμεσα στην παιδικότητα και την ενηλικίωση με ό,τι συνεπάγεται σε αυτή την εκ των προτέρων χαμένη μάχη.

Κινούμενες στα όρια της πορνογραφίας και έμπλεες κοινωνικής κριτικής, οι ταινίες του Larry Clark εστιάζουν μεταξύ άλλων στην παραβατική συμπεριφορά των εφήβων, στην ανδροπρέπεια που οδηγεί στη βία, στη μισαλλοδοξία ως παράγωγο της θρησκοληψίας καθώς και στο φανατισμό και τα στρεβλά πρότυπα με τα οποία βομβαρδίζονται καθημερινά οι νέοι, που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες. Ενα εκρηκτικό μείγμα που έχει προκαλέσει επανειλημμένως την μήνιν θεατών και κριτικών με αποκορύφωμα την απαγόρευσή τους σε ορισμένες χώρες, όπως συνέβη επί παραδείγματι με το φιλμ «Ken Park» σε Αυστραλία και Αμερική.

«The smell of us» «The smell of us» Την ίδια τύχη είχε στην Αμερική και το «The smell of us» που παρουσιάζεται απόψε στο διαγωνιστικό του Πανοράματος, με την υπόθεση του φιλμ να τοποθετείται στο Παρίσι, όπου μια παρέα σκεϊτμπορντάδων συναντιέται καθημερινά -πίσω από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης- για να εξασκηθεί στο αγαπημένο της σπορ, να συζητήσει, «να φτιαχτεί», αγνοώντας παράλληλα το πλήθος των φιλότεχνων που βρίσκεται εκεί. Δυο διαφορετικές ηλικιακές και κοινωνικές ομάδες. Ενα δίπολο που καταδεικνύει την μεταξύ τους απόσταση, αφήνοντας παράλληλα υπαινιγμούς για την προοπτική της μετάβασης των αντισυμβατικών νέων στα φαινομενικά προοδευτικά αλλά στην ουσία μικροαστικά περιβάλλοντα των φιλότεχνων. Ελίτ και περιθώριο σε μια συγκυριακή και παράξενη γειτνίαση.

Παρόμοιο περιβάλλον παραβατικότητας βρίσκουμε και στο «Mange tes morts» του Jean Charles Hue με τη δράση του φιλμ να «μετατοπίζεται» στη βόρεια Γαλλία και να συναρθρώνει ένα ιδιότυπο νουάρ, που θέτει στο επίκεντρο μειονοτικές ομάδες, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα παραλληλία με το αμερικανικό γουέστερν. Ενα φιλμ που χαρακτηρίστηκε ο ευρωπαϊκός διάδοχος της ταινίας «Mean Streets» του Μάρτιν Σκορσέσε, χαρίζοντας στον Hue το βραβείο Prix Jean Vigo, με αξιοσημείωτη μεταξύ άλλων την προτροπή του σκηνοθέτη για αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών με την εκπορευόμενη ενέργεια να χαρίζει στην ταινία ένταση και παλμό.

Από τις κλασικές ταινίες των θεματικών ενοτήτων οφείλουμε να σταθούμε στην «Ανοιχτή επιστολή» (1967) του Γιώργου Σταμπουλόπουλου, τα γυρίσματα της οποίας ξεκίνησαν ένα μήνα πριν από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, κατάφερε να αποσπάσει την ίδια χρονιά το βραβείο κριτικών (Fipresci) στο φεστιβάλ του Locarno, κατακτώντας και έναν επιπλέον τίτλο τιμής. Να απορριφθεί από τη χουντική επιτροπή στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Στο «Salo» αντίστοιχα του μεγάλου Ιταλού ποιητή και σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι, οι φασίστες εξαγριώθηκαν τόσο με το περιεχόμενο της ταινίας, που μέχρι σήμερα δεν έχει απορριφθεί το ενδεχόμενο να ήταν εκείνοι που τον δολοφόνησαν το βράδυ της 2ας Νοεμβρίου και όχι ο Τζουζέπε Πελόζι, που μέχρι σήμερα αρνείται τις κατηγορίες. Ενα φιλμ που εκκινεί από τις τελευταίες ημέρες του ψευδοκράτους του Μουσολίνι και ξεμπροστιάζει όσο κανένα άλλο στην ιστορία του κινηματογράφου το φασισμό και τα παράγωγά του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου
Κινηματογράφος