Έντυπη Έκδοση

Σινεμά σε κρίση;

Ο ελληνικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια μοιάζει να εμπνέεται από την κρίση. Ομως, «ο κινηματογράφος δεν είναι διατριβή, ούτε προκήρυξη, ούτε φέιγ βολάν κάποιας οργάνωσης», επεσήμανε, και πολύ σωστά, ο κριτικός Κωνσταντίνος Μπλάθρας συμμετέχοντας στη συζήτηση «Ευρωπαϊκός κινηματογράφος της κρίσης - ευρωπαϊκός κινηματογράφος σε κρίση» που διοργάνωσε χθες το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ και κριτικός της «Ε» Νίνος Φένεκ Μικελίδης είχε ως συνομιλητές τους σκηνοθέτες Βασίλη Μαζωμένο, Γιώργο Γεωργόπουλο και Δημήτρη Αθανίτη και το μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου Κωνσταντίνο Μπλάθρα, που έθιξαν πολλές παραμέτρους του θέματος. Γιατί η σχέση σινεμά-κρίσης δεν εξαντλείται στην κοινή διαπίστωση πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια λεφτά για να γυρίζονται ταινίες. Ως γνωστόν, οι ιδιώτες παραγωγοί ή χορηγοί δύσκολα βάζουν πια το χέρι στην τσέπη, ενώ η ΝΕΡΙΤ ακόμα δεν εφαρμόζει το 1,5%, ως όφειλε. Οσο για τα εισιτήρια στις αίθουσες, έχουν πέσει τραγικά...

Εν τω μεταξύ, όπως επεσήμανε ο κ. Μικελίδης, το μονοπώλιο των αμερικανικών προϊόντων μεγαλώνει. Τα μεγάλα μπλοκμπάστερ εξοβελίζουν τις μικρές ανεξάρτητες ταινίες του ευρωπαϊκού και γενικότερα μη ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ο Β. Μαζωμένος αναφέρθηκε στην κρίση του ευρωπαϊκού σινεμά σήμερα και στον «εγκλωβισμό της πλειοψηφίας της νέας γενιάς Ευρωπαίων δημιουργών στην αισθητική της μυθοπλασίας όπως έχει ορισθεί από τη βιομηχανία του θεάματος. Αν δεν ακολουθήσεις την πεπατημένη, είσαι εκτός αίθουσας. Αρα οι δημιουργοί αυτολογοκρίνονται για να γίνουν αρεστοί». Πάντως παραδέχτηκε πως η κρίση καθαυτή «αποτελεί ένα ελκυστικό πεδίο για τους σκηνοθέτες που λειτουργούν λίγο σαν βαμπίρ. Αρέσκονται στα πτώματα και στις δραματικές καταστάσεις. Υπ' αυτήν την έννοια οι ίδιες οι δυσκολίες μάς δίνουν τη δυνατότητα να κάνουμε σινεμά». Ο Κ. Μπλάθρας παρατήρησε ωστόσο πως «κάποιοι σκηνοθέτες καταπιάνονται με την κρίση όπως θα το έκανε ένα κόμμα» κι αυτό είναι λάθος.

Ο Γ. Γεωργόπουλος διακρίνει πλέον «μια πολιτικοποίηση της καλλιτεχνικής σκέψης», αλλά και μια «ακούσια σύνδεση των ταινιών μ'αυτό που ζούμε». «Ακούσια» με την έννοια ότι αυτό δεν ήταν απαραίτητα στις προθέσεις κάποιου σηνοθέτη, αλλά έτσι εισπράχθηκε από το κοινό.

«Είναι σημαντικό», προσέθεσε, «ο κινηματογράφος να γίνεται σωστά: οι άνθρωποι να πληρώνονται, να έχουν το ΙΚΑ τους. Ομως πλέον το θέμα είναι: θα γίνει ή δεν θα γίνει μια ταινία; Και γίνεται με εθελοντική συμμετοχή, με συνεργασίες, με κεφαλαιοποίηση των αμοιβών. Ναι, σε εποχή κρίσης γεννιούνται νέα θέματα. Αλλά σίγουρα δεν μπορείς να βρεις τον καλλιτεχνικό σου παράδεισο σε μια κρίση...»

Οσο για τον Δ. Αθανίτη, αναφέρθηκε στην ευρύτερη κρίση που περνάει ο κινηματογράφος σε μια εποχή «που, διεθνώς, οι τηλεοπτικές πρεμιέρες εκτοπίζουν της κινηματογραφικές πρεμιέρες» και που «το σινεμά της πολιτικής ορθότητας μας κουνάει το δάχτυλό του υποκριτικά». Από την άλλη πλευρά, «η ελληνική κρίση απελευθέρωσε τις "υγιείς" δυνάμεις του ελληνικού σινεμά που έζησε μια έκρηξη. Ομως πρέπει να καταλάβουμε πως το ελληνικό σινεμά δεν μπορεί να συνεχίσει μόνο με την πρόκληση ή το πυροτέχνημα...».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος