Έντυπη Έκδοση

Ποιοι υπονομεύουν τον ΟΗΕ

69 χρόνια από την ίδρυση του Οργανισμού

Ο ΟΗΕ κλείνει τα 69 χρόνια του (24.10.2014), δεχόμενος «πυρά» από διάφορες κατευθύνσεις, ακόμα και από χώρους της Αριστεράς. Ωστόσο, πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αναγκαιότητα της ύπαρξής του και τον πλούσιο απολογισμό του έργου του. Δυστυχώς, εδώ στην Ελλάδα θυμόμαστε τον ΟΗΕ μόνο όταν μιλάμε για τα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο. Την ίδια ώρα, επιμένουμε ότι στο πλαίσιο του ΟΗΕ πρέπει να λυθεί το Κυπριακό.

Ξεχνούμε, ωστόσο ότι μας βοήθησε μετά τον Εμφύλιο, μέσω της UNRA, ότι η UNESCO μάς έχει συμπαρασταθεί ουκ ολίγες φορές, ότι στον ΟΗΕ οφείλουμε και άλλα πράγματα που δεν χωρούν σε εθνοκεντρικές προσεγγίσεις. Στον ΟΗΕ οφείλουμε το Πρωτόκολλο του Κιότο για το περιβάλλον, τον παγκόσμιο συντονισμό των προσπαθειών για την αντιμετώπιση διεθνών επιδημιών από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, οργανισμό του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών. Ξεχνούμε, επίσης, ότι οργανώσεις του ίδιου συστήματος είναι η UNICEF, η UNESCO, η Υπατη Αρμοστεία για του Πρόσφυγες, η UNEP κ.ά. Με αυτά τα δεδομένα, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι αν δεν είχε ιδρυθεί ο ΟΗΕ το 1945, θα έπρεπε σήμερα να τον δημιουργήσουμε.

Δεν συμφωνούν, όμως, σ' αυτό οι υπέρμαχοι ενός μονοπολικού κόσμου υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Χαρακτηριστικά, ο κορυφαίος σύμβουλος του αμερικανικού Πενταγώνου Ρίτσαρντ Περλ αναφωνούσε τη μέρα που άρχιζε ο πόλεμος στο Ιράκ: «Σε ευχαριστούμε, θεέ μου, για το θάνατο του ΟΗΕ» (εφημ. «Guardian» 22.3.2002)

Δεν είναι καθόλου «ρόδινα» τα πράγματα για τον ΟΗΕ, που σήμερα ζει μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μια ο ρόλος του είναι αναντικατάστατος σ' έναν κόσμο αυξανόμενης αλληλεξάρτησης, αλλά από την άλλη υφίσταται συνεχή υπονόμευση. Οι σημερινές παγκόσμιες ανισορροπίες, που εντείνονται από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αποτελούν το κύριο εμπόδιο στην υλοποίηση των στόχων του ΟΗΕ.

Με 194 κράτη-μέλη, σήμερα, από 51 κατά την ίδρυσή του, ο ΟΗΕ αποτελεί τον πιο αντιπροσωπευτικό παγκόσμιο θεσμό και σημαντικό βήμα ιδιαίτερα για τις χώρες του «τρίτου κόσμου». Υπάρχουν, όμως, στη λειτουργία του μεγάλα δημοκρατικά ελλείμματα, με χαρακτηριστικότερο ότι τα 4 από τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας προέρχονται από τον αναπτυγμένο Βορρά.

Κύριο ζητούμενο για τον ΟΗΕ είναι η διεκδίκηση του εκδημοκρατισμού του και η ενίσχυση της ικανότητάς του να υπηρετεί το διεθνές δίκαιο και να προωθεί τους ιδρυτικούς του στόχους για έναν ειρηνικό και δίκαιο κόσμο. Αυτό ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, που συχνά πλήττονται από τις πολιτικές ισχύος.

Ηπαγκόσμια Αριστερά πάντοτε υπερασπιζόταν τον ΟΗΕ, ως θεσμό, που η ίδρυσή του ήταν το επιστέγασμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και σήμερα πρωτοστατεί, με συγκεκριμένες προτάσεις, στις διεθνεί πρωτοβουλίες εκδημοκρατισμού και αναβάθμισης του ρόλου του - θέλει την ενίσχυση των εξουσιών και του ρόλου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας πρέπει να διευρυνθεί, στη βάση της ισόρροπης γεωγραφικής κατανομής, κυρίως με τη συμμετοχή περισσότερων χωρών από τον «τρίτο κόσμο».

Υποστηρίζει τη θεσμοθέτηση της αποκεντρωμένης λειτουργίας του ΟΗΕ και τη διασύνδεση και στήριξή του σε αντιπροσωπευτικούς περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς.

Θέλει την αναβάθμιση του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου (ECOSOC), όπου πρέπει να τεθεί ως στόχος η εκπόνηση μιας Παγκόσμιας Κοινωνικής Χάρτας.

Ταυτόχρονα, η Αριστερά υποστηρίζει ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και ο ΠΟΕ -που λειτουργούν αντιδημοκρατικά και προς όφελος των ισχυρών- πρέπει να εκδημοκρατιστούν ριζικά και να υπαχθούν στον ΟΗΕ.

Κατά τη γνώμη μας, γίνεται πιο επιτακτική η ενίσχυση της δράσης και του ρόλου του ΟΗΕ στα θέματα περιβάλλοντος, με τη δημιουργία Συμβουλίου Οικολογικής Ασφάλειας και Παγκόσμιου Οργανισμού Περιβάλλοντος (ΠΟΠ).

Θέλουμε ο ρόλος των κοινωνικών και γενικότερα των μη κυβερνητικών οργανώσεων να αναβαθμιστεί στις διαδικασίες λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων του ΟΗΕ. Να εμμείνει ο ΟΗΕ στους «στόχους της χιλιετίας», στην αύξηση της Αναπτυξιακής Βοήθειας στο 0,7% του ΑΕΠ των πλούσιων χωρών, στη λύση των διεθνών προβλημάτων χωρίς προσφυγή στη βία, στον πυρηνικό αφοπλισμό, στην εξάλειψη της φτώχειας.

«Εμείς οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών». Ετσι αρχίζει ο Χάρτης του ΟΗΕ. Εχουν, λοιπόν, λόγο οι λαοί και απαιτείται η παρέμβασή τους για τον εκδημοκρατισμό και την αναβάθμιση του παγκόσμιου οργανισμού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
ΟΗΕ
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις