Έντυπη Έκδοση

Δημοσκοπικές «κυβερνήσεις»...

Δεν θα καταμετρήσουμε εδώ τις κατά συρροήν δημοσκοπικές γκάφες, που μετατρέπουν τα πρόωρα εκλογικά επινίκια, σε καφέδες της παρηγοριάς, τόσο εντός όσο και εκτός ελληνικής επικράτειας. Απλώς στεκόμαστε με απορία ενώπιον της επιδημικών διαστάσεων επιμονής επίσημων εκπροσώπων κομμάτων, αλλά και στρατευμένων στο άρμα τους πανεπιστημιακών, όχι απλώς να εξισώσουν διάφορες αλληλοσυγκρουόμενες δημοσκοπήσεις, αλλά και να τις καταστήσουν ισχυρότερες και από τις επίσημες ετυμηγορίες των βουλευτικών και των περιφερειακών εκλογών, αλλά και από τις έγκυρες ψηφοφορίες εντός του Κοινοβουλίου.

Αυτό το αγιάτρευτο «γινάτι» τής παραπάνω ανεκδιήγητης εξίσωσης μας οδηγεί στη σκέψη για απόπειρα καθιέρωσης του απίθανου όρου «δημοσκοπική κυβέρνηση». Μιλάμε για μια «αντίληψη» που με περισσή επιπολαιότητα προσπαθεί ν' ανατρέψει τις πιο πανάρχαιες ώς και τις πιο μοντέρνες μορφές της Δημοκρατίας.

Από την αθηναϊκή Εκκλησία του Δήμου, γιατί όχι και την εντός της σπαρτιατικής ολιγαρχίας Απέλλα, και από τα ρωμαϊκά plebiscita (δημοψηφίσματα), μέχρι και τα επαναστατικά συμβούλια της Γαλλικής Επανάστασης και της Παρισινής Κομμούνας. Από τις λαϊκές συνελεύσεις των πρώτων χρόνων των σοβιέτ μέχρι και την πιο επιτυχημένη, στην πράξη, μορφή άμεσης δημοκρατίας, δηλαδή τα δημοψηφίσματα στα ελβετικά καντόνια, αλλά και σε όλη την επικράτεια της Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Γιατί όχι και μέχρι τις πιο καταξιωμένες επίσημες εκλογικές αναμετρήσεις στα αστικοδημοκρατικά καθεστώτα.

Φυσικά κανένα καθεστωτικό σύστημα δεν είναι κοινωνία αγγέλων. Ομως, με το μέτρον του εφικτού οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η Δημοκρατία «κλυδωνίζεται αλλά δεν καταποντίζεται», «Fluctuat nec mergitur», όπως ακριβώς ορίζει το σύμβολο της πόλης του Παρισιού, με το ιστιοφόρο στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Απαραίτητη όμως προϋπόθεση, για τη διατήρηση του ανίκητου στις κοινωνικές καταιγίδες δημοκρατικού καθεστώτος, είναι ο σεβασμός της διά ψηφοφορίας ή ακόμη και με ανάταση της χειρός έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας. Οι δημοσκοπήσεις συνήθως βαρομετρούν ακόμη και παρορμητικές προτιμήσεις της στιγμής. Και φυσικά δρουν προληπτικά και διορθωτικά σε κάθε εκτροπή από τη δημοκρατική δεοντολογία. Ομως, σε καμιά περίπτωση δεν αντιποιούνται ούτε και... ανατρέπουν την εκπεφρασμένη, στις κάλπες, ελεύθερη και καθολική ψηφοφορία.

Ας λείψουν λοιπόν οι πρακτικά και επιστημονικά ανεδαφικοί και κατά την κολοκοτρωνέικη έκφραση «πειραματισμοί στου κασίδη το κεφάλι». Και ας επιλέξουμε, στη σημερινή ταραγμένη περίοδο: Ή τα αυτονόητα ή την επιστημονικοφανή θολούρα. Ή τη γλώσσα του αριστοφανικού Στρεψιάδη (Ορνιθες), ή τον κοινό νου. Ή μια Βουλή χωρίς υβριστικές και χυδαίες εκτροπές, ή τα εκτός Κοινοβουλίου κοινοβούλια, στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα οιονεί προποτζίδικα των δημοσκοπήσεων. Ή ένα βουλευτικό σώμα με αδιατάρακτη διακομματική συναίνεση, για το ξεπέρασμα των κρίσεων, ή διαιώνιση της απαίσιας πρωθύστερης παγίδας: Οδεύουμε καλπάζοντας προς την εξουσία. Δώστε μας την πλειοψηφία. Και μετά ελάτε να συγκυβερνήσουμε.

Γιατί άραγε οι κήρυκες της όψιμης «εθνικής συνεννόησης» προτιμούν την αβέβαιη και χωρίς εγγυήσεις μετεκλογική συμφιλίωση και δεν πρωτοστατούν, εδώ και τώρα, για μια δυναμική κυβέρνηση διακομματικής συνευθύνης;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ναι μεν αλλά