Έντυπη Έκδοση

Νικητές και ηττημένοι

ΜΕΡΕΣ πολέμου ξημέρωναν πριν από 74 χρόνια σε μια πολύπαθη Ελλάδα που δεν είχε προλάβει καλά καλά να επουλώσει τις πληγές της από τέσσερις συνεχόμενους πολέμους (Α' και Β' Βαλκανικοί, Α' Παγκόσμιος και η καταστροφική για τον Ελληνισμό Μικρασιατική Εκστρατεία).

Μια Ελλάδα που στέναζε κάτω από το φασιστικό ζυγό της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και της έμελλε να βιώσει ακόμη έναν χειρότερο: το ναζιστικό.

Μια Ελλάδα που και στα χρόνια του Μεσοπολέμου η ειρήνη περνούσε διά πυρός και σιδήρου, αφού σπαρασσόταν από πολιτικά πάθη και μίση.

Μια Ελλάδα που προσπαθούσε να αναγεννηθεί από τις στάχτες της και μέσα από τη φτώχεια και τη δυστυχία της να ξεπηδήσει η ελπίδα για έναν κατατρεγμένο λαό.

Μια Ελλάδα που όσο κι αν προσπάθησε δεν μπόρεσε να γλιτώσει από τη βασιλεία, με χιλιάδες δημοκράτες πολίτες στα ξερονήσια και τις φυλακές και με μια μικρή (ή και όχι τόσο μικρή...) κάστα φασιστών, ακροδεξιών και παρακρατικών να ελέγχει τη χώρα και τις ζωές των Ελλήνων. Την ίδια κάστα που στην Κατοχή συνεργάστηκε με τους ναζί, πρόδωσε και πλούτισε και μετά τον πόλεμο αποτέλεσε την «εθνικόφρονα ραχοκοκαλιά» που οδήγησε τη χώρα σε πέτρινα χρόνια...

Σε αυτή την Ελλάδα χτύπησε την πόρτα ο πόλεμος. Κι έτσι εν μια νυκτί (στην κυριολεξία) ο δικτάτορας Μεταξάς πέρασε στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός του «Οχι».

Το «Alors, c'est la guerre» (Λοιπόν, αυτό είναι πόλεμος), που απάντησε στον Ιταλό πρέσβη Γκράτσι, ήταν μια εθνικά υπερήφανη απάντηση, αλλά με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να σβήσει τα αμαρτωλά και αιματοβαμμένα χρόνια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Οσο κι αν προσπαθούν κάποιοι αναθεωτητές της Ιστορίας, οι οποίοι έφτασαν μέχρι και να τον συμπεριλάβουν στους «Μεγάλους Ηγέτες», μαζί με τον Καποδίστρια και τον Βενιζέλο!

Η αλήθεια είναι ότι ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν ένας εξαιρετικός και ευφυής στρατιωτικός, γι' αυτό -αν και βασιλικός- τον είχε για ένα διάστημα στο επιτελείο του ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Διόλου τυχαίο, επίσης, ότι στη Σχολή Πολέμου στη Γερμανία, όπου είχε φοιτήσει, υπάρχει ακόμα η επιγραφή «Ουδέν άλυτον διά τον Ιωάννην Μεταξά». Οσο ικανός όμως κι αν ήταν, έπασχε από μία ανίατη πολιτική ασθένεια. Είχε αλλεργία στη Δημοκρατία...

Μέρες πολέμου, λοιπόν, ξημέρωναν τον Οκτώβριο του 1940. Και όταν έπειτα από τέσσερα χρόνια -Οκτώβριο και πάλι το θέλησε η Ιστορία- ξημέρωναν μέρες ειρήνης (τρόπος του λέγειν, αφού παραφύλαγε ο Εμφύλιος...), η Ελλάδα έπρεπε ακόμη μια φορά να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της.

Για τη χώρα μας, το τίμημα του πολέμου υπήρξε το βαρύτερο από κάθε άλλο κράτος. Πληρώσαμε την αντίσταση που προβάλαμε στους κατακτητές και την καθοριστική συμβολή μας στην ήττα του Αξονα μ' ένα τίμημα που δεν το χωρά ο νους...

Οι νεκροί του πολέμου ανέρχονταν σε 935.000, οι άστεγοι ήταν 1.200.000, 1.770 χωριά είχαν γίνει αποκαΐδια και σχεδόν το σύνολο των υποδομών (λιμάνια, αεροδρόμια) και των δικτύων (σιδηροδρομικό, οδικό, τηλεφωνικό, ηλεκτρικό) είχε καταστραφεί.

Δεν άφησαν τίποτα όρθιο οι Γερμανοί αποχωρώντας από την Ελλάδα. Και η εκδίκησή τους για την ηρωική μας αντίσταση συνεχίστηκε και μεταπολεμικά, αφού είμαστε η μοναδική χώρα στην οποία αρνούνται μέχρι σήμερα να πληρώσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις...

Οπως ήμασταν και η μοναδική κατεχόμενη χώρα που δεν είχαμε δώσει στρατιώτες και εργάτες στη Γερμανία.

ΚΑΙ ΤΙ ειρωνεία. Αυτό που δεν κάναμε στον πόλεμο, το κάναμε στην ειρήνη, αφού μεταπολεμικά οι νικητές Ελληνες μετανάστευσαν για να βρεθούν στη δούλεψη των ηττημένων Γερμανών...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Editorial