Έντυπη Έκδοση

Νοσταλγοί νεκρών ειδώλων

ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ έπος, ο αντιστασιακός αγώνας εναντίον Ιταλών και Γερμανών κατακτητών και το φάσμα του Εμφυλίου, τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν επικαιροποιηθεί σαν μαυρογορίτικη συμφωνία εις βάρος του σημερινού νεόπτωχου. Ψυχαναλυτικά ομιλώντας, η διαδικασία ταύτισης με τον κακό μαυραγορίτη και τον καλό αντιστασιακό έχει δημιουργήσει ένα εκτονωτικό δίπυλο, μέσα από το οποίο περνά το προσκυνημένο κεφάλι, μπας και «ευλογηθεί» από το ένδοξο παρελθόν με ηρωικό πρόσημο.

Μετά τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια της πλατείας Συντάγματος, τα οποία παρουσιάστηκαν σαν κακοστημένη παράσταση και σαν επανάληψη φτηνού σίριαλ, μ' έναν και μόνο πρωταγωνιστή, το (παρα)κράτος, τα πρόβατα μαζεύτηκαν στο μαντρί, κόλλησαν τα πρόσωπά τους στα τοιχώματα της τρομαγμένης ασφάλειάς τους και δέχονταν τη μία μαχαιριά μετά την άλλη, λες και στη θέα ενός φανταστικού αίματος θα πλενόταν όλη η αδράνεια πολιτικής του φοβισμένου πολίτη.

Τα κρίσιμα γεγονότα του Μνημονίου έχουν μεταμορφώσει τους συνέλληνες σε νοσταλγούς αγωνιστικών και επικών σελίδων της νεοελληνικής Ιστορίας, σε μανιακούς συλλέκτες, οι οποίοι ξεφυλλίζουν το λεύκωμα ενός ξεθυμασμένου χρονικού της νεότερης Ελλάδας με ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Μόνον που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα νέα δεν μπορούν να είναι κατοχικά και αντιστασιακά, γιατί η πατίνα του παλαιού που τους κρατάει σε εγρήγορση είναι κακή τριτοκοσμική συνταγή, η οποία έχει αντιγράψει τη μαγειρική ενός διεθνούς μπεστ σέλερ.

Δεν γνωρίζω πόσοι ξεκίνησαν να πάνε στο μέτωπο για να πολεμήσουν τους Ιταλούς, έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας, γιατί ακόμη η φωνή της Σοφίας Βέμπο δεν είχε εθνικοποιηθεί και δεν είχε συμβολοποιηθεί. Δεν γνωρίζω πόσο εθνεγερτικά αισθανόταν ο Οδυσσέας Ελύτης ή ο Νίκος Εγγονόπουλος, οι οποίοι «σύρθηκαν» ώς το μέτωπο του πολέμου.

Πάντως, η επιστροφή τους στον «πολιτισμό» της Αθήνας, και αφού διήνυσαν με τα πόδια χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων, σφραγίστηκε από ασθένειες, ψυχική κατάρρευση και αίσθημα ματαίωσης των ανθρώπινων ορίων. Ο Ελύτης κόλλησε έναν κοιλιακό τύφο και ο Εγγονόπουλος δραπέτευσε από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Φοβάμαι ότι αφόρητα παρελθοντολογούμε, χωρίς ωστόσο να προκαλούμε δημιουργική σχέση αυτογνωσίας, γιατί επείγει η επιβεβαίωση ως προσομοίωση αίσθησης ότι έπαυσε ο συναγερμός. Ομως, το κόκκινο φως του αλάρμ αναβοσβήνει έξω στο δρόμο, στα λεωφορεία, στα τρόλεϊ, στα ταξί, στην οδήγηση, πρόκειται γιά έναν κλιμακούμενο πανικό χωρίς να δοξάζεται ο αρκαδικός παράδεισος του θεού Πάνα.

ΕΙΜΑΣΤΕ πλέον μακριά από ένα σύγχρονο μύθο για το λαό μας, ο οποίος να είναι πειστικός, σημερινός, μεταδόσιμος και αλληλέγγυος. Αντί να φτιάξουμε με τα υλικά του σήμερα ένα πειστικό περιβάλλον για να υποδεχθεί το μέλλον μας, γυροφέρνουμε γύρω από ερειπιώνες αμετάδοτης συγκίνησης, καθώς πισωγυρίζουμε αναζητώντας τη νεκρική σιωπή των ευκλεών ειδώλων. Καθόλου κλέος, νεκρά τα είδωλα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης με τον Βασίλη Κ. Καλαμαρά