Έντυπη Έκδοση

Ο Βιομήχανος που έγινε ζωγράφος

Γνωρίζαμε τον Γιώργο Τσάτσο ως επιχειρηματία, επικεφαλής της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, ως ανιψιό του αείμνηστου Προέδρου της Δημοκρατίας και φιλοσόφου Κωνσταντίνου Τσάτσου, αλλά και ως ανιψιό του σημαντικού ζωγράφου Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα.

Γνωρίζαμε επίσης ότι είχε σπουδάσει στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης και ότι στα 27 του χρόνια ανέλαβε τη θέση του γενικού διευθυντή στην οικογενειακή επιχείρηση τσιμέντων.

Δεν γνωρίζαμε όμως ότι είναι -παράλληλα με τις άλλες χαμηλών τόνων δραστηριότητές του- κι ένας εξαίρετος ζωγράφος με μια τεχνική απολύτως πρωτότυπη κι αναγνωρίσιμη, όσο κι αν παραπέμπει στον διακεκριμένο Αλέξη Ακριθάκη κι αμυδρά στον θείο του Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Η θεματολογία του κινείται ανάμεσα σε δύο άξονες: τα σουρεαλιστικά κόμικς με το φλεγματικό χιούμορ και το μηχανολογικό σχέδιο, όπου ο κόσμος όλος εμφανίζεται ως θρυμματισμένο είδωλο ενός συμπαντικού θεάτρου (ή τσίρκου, μάλλον), όπου κάθε «μηχανή» έχει αποσυντεθεί στα εξαρτήματα ή στις ψηφίδες της κι όλες μαζί αναζητούν την επανένωσή τους με το Ολον, μόνο που αυτή η περιπέτεια, η πολυπόθητη επιστροφή στην Εστία, η νόστος στην Καβαφική Ιθάκη είναι ανέφικτος, αφού όπως λέει ο Κώστας Καρυωτάκης: «Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε...».

Ομως το εικαστικό όραμα του Γιώργου Τσάτσου είναι απολύτως δομημένο και καθόλου χαοτικό. Κάτω από τα θραύσματα και τις αποκομμένες ψηφίδες υποφώσκει ένας «ιστός αράχνης» απολύτως μαθηματικός, μια αδιόρατη «εξίσωση» ουράνιας (ίσως και ιερής) γεωμετρίας. Γιατί βεβαίως η μεταφυσική παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωγραφική του.

Το Αγνωστο, αυτό που είναι πέρα από τις αισθήσεις, το μη Επιστητό, το Αδιόρατο πρωταγωνιστεί κάτω από τις σχηματικές φιγούρες των όντων που παραπέμπουν στην Παγκόσμια Μυθολογία και στον εμπλουτισμό του συλλογικού συνειδητού από τα παράγωγα του Πνεύματος.

Απέχοντας από κάθε δογματισμό, με μια «γελαστή» ματιά πάνω στην πραγματικότητα, ο παλαίμαχος βιομήχανος αρνείται να συμβιβαστεί με την πεσσιμιστική θέαση του Κόσμου ως κοιλάδας δακρύων κι αναστεναγμών. Οι πίνακές του αναδύουν τη χαρά της Ζωής. Η χρωματική του γκάμα παραπέμπει στο τσίρκο και στα κόμικς για παιδιά κι εφήβους. Το σχέδιό του είναι επίτηδες στρεβλωμένο, οι γραμμές ξεφεύγουν από την απόλυτη ευθεία, όλα αναδίδουν την τυχαιότητα ενός «σύμπαντος εν εξελίξει», όμως υπο-θάλλει ο Παγκόσμιος Ρυθμός, η Ουράνια Αρμονία, η Μυστική Μελωδία (όπως λέει ο αστροφυσικός Trin Xuan Thuan σε ένα ευπώλητο -διεθνώς- πόνημά του).

Ο Γιώργος Τσάτσος είναι αειθαλής μέσα από την Τέχνη του κι αυτές τις μέρες οι Νεοϋορκέζοι κι όσοι θα βρεθούν στην αμερικάνικη γκαλερί Agora (μέχρι τις 30 Οκτωβρίου) θα απολαύσουν την πανδαισία χρωμάτων και την αστροφυσική παραβολική -θα έλεγα- γεωμετρία των πινάκων ενός ιδιοφυούς ανθρώπου, από τους πολλούς που θρέφει -και ταλαιπωρεί, ενίοτε, όταν δεν τους εξορίζει- ο ευλογημένος τόπος μας.

Το χιούμορ, η Τέχνη, το γνώθι σαυτόν και το συνεπακόλουθο γνώθι του Γίγνεσθαι, φαίνεται ότι είναι οι αναγκαίες φυγές κι ο ικανός αντίλογος στο Σκότος της Αγνοιας, της Ημιμάθειας, της Δοκησισοφίας. Ας πληθαίνουν οι άνθρωποι που απαντούν δημιουργικά στη μιζέρια και στις κακοτυχίες. Η κακοδαιμονία είναι εφαλτήριο για ανάταση, για τις ψυχές που θεωρούν την ευτυχία ως αναφαίρετο δικαίωμα του Ανθρώπου, για να θυμηθούμε τον άξιο ποιητή και νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη. 7

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Πρόσωπα
Εικαστικά
Εκθέσεις