Έντυπη Έκδοση

Καιρός για ελιές

«ΕΧΕΙΣ άδεια γυάλινα βαζάκια;» ρώτησα μια φίλη η οποία αφού μου απάντησε αρνητικά προσφέρθηκε να αγοράσει από την κοντινή υπεραγορά. Δέκα λεπτά αργότερα μου τα είχε φέρει, οπότε της ζήτησα μια πλαστική σακούλα και αντιπαρερχόμενος τις όποιες απορίες της κατέβηκα στο δρόμο και επιτέθηκα στις δυο μεγάλες ελιές που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο.

 Οι καρποί τους ήταν ακόμα πράσινοι, κάτι που ποσώς με ενόχλησε. Γέμισα τη σακούλα μου δίχως να δίνω την παραμικρή σημασία σε κάποιους περίοικους που έκαναν χάζι από τα μπαλκόνια και επέστρεψα στο διαμέρισμα ευτυχής.

«Θα τις φτιάξουμε, όπως μου έχουν δείξει οι Αλβανοί στο χωριό», εξήγησα και αφού έπλυνα τα βάζα, τα γέμισα ελιές, πρόσθεσα το ανάλογο χοντρό αλάτι και νερό, τα έκλεισα και τα έβαλα στο ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη.

«Θα τ' ανοίξεις σε τρεις μήνες. Στην περίπτωση που δεν έχουν ξεπικρίσει, πέρασέ τες από τρία τέσσερα νερά και θα είναι έτοιμες», έδωσα τις τελευταίες εντολές και έπιασα από το ψυγείο το μπουκάλι με το τσίπουρο. Είχα κάνει το καθήκον μου και δικαιωματικά μου άξιζε ένα σφηνάκι (μπορεί και τρία).

Προ ημερών επισκέφθηκα άλλη φίλη και με χαρά μου είδα στην κουζίνα της μια λεκάνη γεμάτη ελιές που είχε μαζέψει από τα δέντρα που φύονται στο πεζοδρόμιό της. Και για να εξηγούμεθα, θα μπορούσε (η φίλη) να ψωνίσει έτοιμες σε βαζάκια όσες τραβάει η ψυχή της αφού αυτή μπορεί σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της Αθήνας.

Συνεχίζω: βρέθηκα στου Φιλοπάππου για να συμμετάσχω στα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ για το βίο του μακαρίτη πλέον σκηνογράφου Τάσου Ζωγράφου. Στη συνέχεια κατά την προσφιλή μου συνήθεια το έριξα στο περπάτημα. Οπου τα πεζοδρόμια από την πλευρά των Πετραλώνων είναι γεμάτα πεσμένες ελιές ενώ τα ίδια τα δέντρα είναι ακόμα κατάφορτα. Δεν είχα σακούλα μαζί μου, άλλωστε έχω μαζέψει όσες ελιές χρειάζομαι για να βγάλω το χειμώνα, όμως μ' έπιασε θλίψη, συλλογιζόμενος πως σε μια πόλη που πεινάει, πάει χαμένος τόσος πολύτιμος καρπός.

Η Αθήνα, αν ξέρεις να την ψάξεις, έχει πολλά να δώσει αναλόγως της εποχής. Οπου να 'ναι οι δίφορες λεμονιές στα πεζοδρόμια του Υμηττού θα προσφέρονται ανέξοδα στους περαστικούς, ενώ στα πιο απίθανα σημεία της πόλης βρίσκω δάφνες (για φακές) με αποκορύφωση την τεράστια που υπάρχει στην Πλάκα. Αφήστε πια το γλέντι που γίνεται την άνοιξη και το καλοκαίρι.

ΦΙΝΑΛΕ: τι έκανα την προηγούμενη εβδομάδα; Εσπειρα ραδίκια και ραπανάκια σε μεγάλες γλάστρες στην ταράτσα μου! Οχι γιατί δεν μπορώ ν' αγοράσω ή γιατί είμαι τσιγγούνης, αλλά για τη χαρά που θα πάρω α) βλέποντάς τα να φυτρώνουν και β) για την ώρα της συγκομιδής. Αν μη τι άλλο, η κρίση με οδηγεί στη γεωργία. Εστω κι αν είναι λιγάκι γιαλαντζί!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ