Έντυπη Έκδοση

Γρίφοι και μύθοι...

Τι έγιναν οι άνδρες του Κομπάνι; Τους κατάπιε η γη, οι εικόνες, ο πόλεμος; Το ερώτημα με βασανίζει καθώς βλέπω τις όμορφες μαχήτριες της πόλης, με φισεκλίκια και τσαπράζια στα χαρακώματα, άρβυλα κι αμπέχονα, με παχιές πλεξούδες καλοχτενισμένες να στέκουν αγέρωχες και μόνες!

Πού είναι οι άνδρες, οι αδερφοί, οι πατεράδες που λείπουν από τις φωτογραφίες; Είναι μια πόλη γυναικών το άγνωστο μέχρι χθες Κομπάνι, που το παρακολουθούμε σαν φλεγόμενη βάτο από μακριά, μια σωρό ερειπίων μέσα στον καπνό; Ή μήπως είναι «άλλο» οι φωτογραφίες, «άλλο» το Κομπάνι; Δεν με... παραπλανεί η καχυποψία, στο κάτω κάτω το όποιο επικοινωνιακό τρικ διακωμωδεί τις βαρβατίλες των ανδρών του ΙΣΙΣ κι αυτό μάλλον το πετυχαίνει! Από τη μια οι σατανάδες κι απέναντι οι άγγελοι! Ομως...

Εμειναν μόνες οι γυναίκες στην πόλη, οι άνδρες πολεμούν αλλού ή τους έφαγε ο εμφύλιος της Συρίας; Αυτή είναι η πιο πρόχειρη απάντηση που ακουμπά και στις αφηγήσεις μου... Εδώ και πολλούς παππούδες πριν, η ιστορία μας γράφτηκε με γυναίκες «μόνες» κι άνδρες άφαντους σε πολέμους, ταξίδια, ναυάγια... Οταν ο παππούς μιλούσε για τα χρόνια πριν τους Βαλκανικούς, τα παραμύθια του είχαν ήρωες τις γυναίκες ή τις κόρες όσων έφυγαν για Αμερική ή Αίγυπτο και δεν ξαναγύρισαν... Κι όταν μιλούσε για τα χρόνια μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, πάλι ίδιες φιγούρες περιέγραφε. Οι άνδρες που πολεμούσαν δέκα χρόνια και βάλε σκοτώθηκαν, έμειναν πίσω κορίτσια και γέροι. Γι' αυτό και μετά την ειρήνη 16χρονες δεσποσύνες, λεύτερες ή χήρες στρατιωτών, παντρεύονταν πολύ μεγαλύτερους άνδρες και δυστυχούσαν! Υπάρχουν κι αντίστροφες ιστορίες από την ίδια εποχή. Τότε που τα κορίτσια στέλνονταν υπηρέτριες σε σπίτια της Αθήνας και της Σμύρνης. Τότε που οι γαλακτοφόρες λεχώνες άφηναν τα λεχουδάκια σε «παραμάνα» και ταξίδευαν για σπίτια «πλούσιων», να θηλάσουν ξένα μωρά, γυναικών που δεν καταδέχονταν να τσαλακώσουν τα στήθια τους.

Ανακαλώ αυτές τις ιστορίες καθώς βλέπω τα κορίτσια του Κομπάνι. Από τη μια αυτές, από την άλλη οι μασκοφόροι του Χαλιφάτου, τα μαχαίρια και οι αποκεφαλισμοί. Λες και ξεπήδησε από τη βίβλο η εικόνα της πόλης έτσι όπως τη δίνουν οι ρεπόρτερ από τα τουρκοσυριακά σύνορα να καπνίζει και να φλέγεται... Βλέπω και επιμένω: Πού είναι εν τέλει οι άνδρες του Κομπάνι; Πού τις αφήκανε μόνες τέτοιες όμορφες γυναίκες να παλεύουν με τα θεριά;

Κι είναι τόσο όμορφες αυτές οι γυναίκες κουκουλωμένες με το μύθο τους! Μ' αρέσουν, μου θυμίζουν, με συγκινούν. Αυτό το χακί, ολόιδιο -λες και βάφτηκε στην ίδια φάμπρικα- με το τζάκετ που είχα αγοράσει το '73 στο Μοναστηράκι. Κι οι δικοί μου ήρωες άλλωστε εκείνο τον καιρό «χακί» φορούσαν. Η δική μου αφήγηση τότε, ανακατεμένη και με την αντίστοιχη φεμινιστική, τσαλακώνοντας τις θεωρίες περί κομψότητος και ποιητικής της «haute couture» της μαμάς, πήγαινε πίσω πολύ στην προϊστορία του παππού, τότε που όλοι φορούσαν ίδιο ρούχο κι άφηναν πολυχρωμία και πολυσημία μονάχα στους αποκλειστικούς χειρισμούς του κήπου τους...

Πολύ μακρινή εποχή θα πείς, άλλες συντεταγμένες, άλλες αναπηρίες, άλλο το παρόν. Ελα όμως που οι θεολογίες, όσο κι αν αντιστέκεσαι κληρονομούνται!!! Κι από τους ανιόντες νομίζω ότι κι εγώ κι άλλοι πολλοί σαν τραύμα όλα τα κουβαλήσαμε μέχρις εδώ.

Εγώ κουβάλησα μάλλον τη συνταγή της μαμάς που έμεινε πιστή στις «αρχές της» μέχρι τέλους. Αρχές που κραύγαζαν κι ας μη μπόρεσε ποτέ να τις διατυπώσει με σαφήνεια... Σαν πρωτόπλαστη σχεδόν, προσδοκούσε σε μια Εδέμ... Επίγεια ή ουράνια, αλλά Εδέμ ανυπερθέτως! Επιθυμώ κι εγώ ένα παράδεισο εδώ που λέμε, αλλά ζωντανό και επίγειο. Μια... νέα αφήγηση, βρ' αδερφέ, με ηρωίδες γυναίκες σαν αυτές του Κομπάνι κι άνδρες μαζί που θα ψάχνουν το γρίφο και το μύθο: «Πού πήγαν οι άνδρες της πόλης;». Οι ήρωές μου θα φορούν χακί, τέρμα οι παντόφλες!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Μεθοριακά