Έντυπη Έκδοση

Αβεβαιότητα και «κριτική»

Αφού η κυβέρνηση έφαγε μεγαλοπρεπή τούμπα στις αγορές όταν ύψωσε τη σημαία του success story επιχειρώντας πρόωρη κι ανεξέλεγκτη έξοδο από το Μνημόνιο, τώρα κινδυνολογεί λέγοντας πως «εκεί που εμείς οι Μνημονιακοί αποτύχαμε, ο ΣΥΡΙΖΑ με την αυθαιρεσία, τη μονομέρεια και το βολονταρισμό του θα καταστρέψει τη χώρα βυθίζοντάς την στην αβεβαιότητα».

Στην επίσημη κριτική που ασκείται στον ΣΥΡΙΖΑ για το... αυτοκτονικό «κούρεμα» του χρέους προστίθεται και η λάθος στρατηγική της τόνωσης των μισθών και της κατανάλωσης που, όπως λένε, θα τροφοδοτήσει τα εισαγόμενα και τα ελλείμματα αναζωπυρώνοντας τις αιτίες της κρίσης.

Εχοντας κάνει ήδη μία πρώτη κριτική στις ατέλειες του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, αξίζει τώρα να ασχοληθούμε και με την κριτική της «κριτικής».

Οι αγορές φοβούνται δύο πράγματα: την πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα. Την πολιτική αβεβαιότητα τη γεννά η ακυβερνησία, δηλαδή η αδυναμία άσκησης οικονομικής πολιτικής. Την οικονομική αβεβαιότητα τη συνδέουν άμεσα με τη βιωσιμότητα του χρέους και της διαχείρισής του, δηλαδή την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής. Οταν μετά τις ευρωεκλογές οι αποδόσεις των 10ετών ομολόγων εκτινάχτηκαν από 8% σε 11,5%, αυτό συνέβη όχι από το φόβο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά μιας πιθανής ακυβερνησίας την οποία όμως ξεπέρασε τότε η κυβέρνηση πατώντας στα πρωτογενή πλεονάσματα και πιπιλώντας την καραμέλα του success story με συνέπεια να πέσουν οι αποδόσεις στο 5,5%. Με την ταχεία όμως απώλεια της κοινωνικής βάσης και της πολιτικής στήριξης η κυβέρνηση πανικοβλήθηκε κι επιχείρησε την πρόωρη ηρωική έξοδο από το Μνημόνιο με συνέπεια οι αποδόσεις να φθάσουν στο 9% και σήμερα να παραμένουν στο 7,5% παρά την πυροσβεστική παρέμβαση της Ε.Ε. και την κυβερνητική υποταγή στη γραμμή των πιστωτών.

Αν φοβήθηκαν κάτι οι αγορές ήταν την ακυβερνησία που υποδήλωνε ο κυβερνητικός πανικός κι η συνακόλουθη τυχοδιωκτική στροφή στην άμεση μονομερή έξοδο. Σημαίνει αυτό πως με μία αυριανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα εκλείψει αυτομάτως η ακυβερνησία; Οχι. Οχι πριν επιδείξει δείγματα γραφής για το πώς θα πετύχει τη λεπτή ισορροπία αλλαγής της τρέχουσας μνημονιακής πολιτικής παραμένοντας στο ασφαλές πλαίσιο της Ευρωζώνης. Το πρώτο λοιπόν διάστημα εβδομάδων και ίσως μηνών οι αγορές θα βρίσκονται σε αβεβαιότητα καθώς θα δοκιμάζουν τις αντοχές της νέας πολιτικής. Η διαφορά, ωστόσο, θα βρίσκεται στη βιωσιμότητα που θα προσδώσει στην οικονομία και τη δημοσιονομική προσαρμογή μία πιθανή συμφωνία με την Ε.Ε. για μερικό κούρεμα του χρέους και η πλατιά κοινωνική υποστήριξη που θα απολαμβάνει η νέα κυβέρνηση στην άσκηση της πολιτικής της.

Γιατί είναι βέβαιο πως μία αναδιανομή του εισοδήματος (π.χ. μέσω αλλαγής φορολογικών συντελεστών, πάταξης της φοροδιαφυγής, αύξησης των κατώτατων μισθών κ.λπ.) με όρους ισοσκελισμένου κρατικού προϋπολογισμού, και την κατανάλωση των βασικών αγαθών θα τονώσει δίνοντας ώθηση στην ανάπτυξη, και την κοινωνική συνοχή και την πολιτική στήριξη της κυβέρνησης θα ενισχύσει απομακρύνοντας την αβεβαιότητα των αγορών. Το αν και πόσο η τόνωση της ζήτησης θα αυξήσει τις εισαγωγές εις βάρος της εγχώριας παραγωγής εξαρτάται από τις άλλες διαρθρωτικές συνοδευτικές πολιτικές που θα ασκηθούν για τη χρηματοδότηση των ΜμΕ και των παραγωγικών συνεταιρισμών, τον έλεγχο των υπερτιμολογήσεων και κερδοσκοπικών πρακτικών των ολιγοπωλιακών κυκλωμάτων, τη λειτουργία του ανταγωνισμού και την αύξηση της εξωστρέφειας.

Γεγονός είναι πως σήμερα η χαμηλή ανταγωνιστικότητα δεν οφείλεται στους μισθούς, οι μεταρρυθμίσεις καρκινοβατούν, εξαγωγές (πλην τουρισμού) και βιομηχανία παραμένουν σε ύφεση, ενώ το χρέος δεν είναι βιώσιμο όπως τα επιφανή ινστιτούτα Bruegel και Ifo (σύμβουλοι Βρυξελλών και Βερολίνου) παραδέχονται. Περισσότερο από την αβεβαιότητα της αλλαγής, οι αγορές μισούν την αβεβαιότητα της αναποτελεσματικότητας...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις