Έντυπη Έκδοση

Δίδυμα ταλέντα σε μιούζικαλ

Αυτήν τη χρονιά το κοινό της Αθήνας, και όχι μόνο, θα απολαύσει δύο μιούζικαλ, το «Annie» (παίζεται ήδη στο θέατρο Ακροπόλ) και τη «Μελωδία της Ευτυχίας» (στο Παλλάς από 6 Δεκεμβρίου), τα οποία έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι ότι ο μισός θίασος και στις δυο παραστάσεις θα αποτελείται από ηθοποιούς ηλικίας από 7 έως 12 ετών και το δεύτερο κοινό σημείο είναι οι δίδυμες αδελφές Κάβουρα, ετών 12.

 Η οικογένεια πήρε «εργολαβία» τα δύο μιούζικαλ της χρονιάς για μικρούς και μεγάλους, καθώς η μικρότερη κατά μερικά λεπτά θα συμμετέχει στο καστ του «Annie», ενώ η μεγαλύτερη στη «Μελωδία της Ευτυχίας». Τα δύο κορίτσια από τη Θεσσαλονίκη που φέρουν τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα των ονομάτων τους, Ρόζα και Βιολέτα, μας υποδέχθηκαν στο σπίτι τους στην Αθήνα, λίγο μετά την επιστροφή τους από το σχολείο και λίγο πριν φύγουν για την καθημερινή τους πρόβα στο θέατρο.

Καθισμένες σε δύο μεγάλα μαξιλάρια στο παρκέ του σαλονιού τους, αρχίζουν να μας εξηγούν πώς βρέθηκαν στην Αθήνα και πάνω στο σανίδι. Μια μέρα, εντελώς τυχαία μια φίλη της μητέρας τους βλέπει την ανακοίνωση της ακρόασης και έτσι μια Παρασκευή παίρνουν την απόφαση να έρθουν στην πρωτεύουσα. «Την ίδια περίοδο με τις ακροάσεις θα έδινα εξετάσεις για το μουσικό σχολείο, κάτι που τελικά δεν συνέβη, γιατί πέρασα στην πρώτη ακρόαση και τις υπόλοιπες ανάμεσα σε 500 παιδιά. Ηθελα πολύ να έχω ένα μιούζικαλ στο βιογραφικό μου για το μέλλον» λέει πολύ σοβαρά η Ρόζα.

Από τη λαχτάρα στη φωνή της την ώρα που μιλάει καταλαβαίνεις πόσο ενθουσιασμένη είναι για το στόχο που πέτυχε, αν και στη συνέχεια θα παραδεχτεί ότι δεν είχε από την αρχή στο μυαλό της ότι θα τα κατάφερνε. Αυτό που ήθελε ήταν να ρουφήξει κάθε λεπτό εμπειρίας από τις πολύωρες και αρκετά δύσκολες ακροάσεις.

Η Βιολέτα, η μικρότερη από τις δύο, θα μου πει ότι το πιο δύσκολο κομμάτι σε αυτό τους το εγχείρημα δεν ήταν οι διαδικασίες επιλογής τους, ούτε το να συνδυάζεις καθημερινά χορό, τραγούδι και υποκριτική στα 12 σου, αλλά η μεγάλη απόφαση να αποχωριστεί τη μητέρα της, η οποία βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη λόγω της εργασίας της που δεν γίνεται να αφήσει για τόσους μήνες, ώστε να είναι μαζί τους. «Αυτό ήταν το πιο δύσκολο, ειδικά τον πρώτο καιρό. Εδώ στην Αθήνα έχουμε τον παππού μας και η μητέρα μας έρχεται το Σαββατοκύριακο, αλλά δεν είναι το ίδιο. Παρ' όλα αυτά, νομίζω ότι είναι ένα γεγονός που μας έκανε να ωριμάσουμε και να δεθούμε ακόμα πιο πολύ σαν αδελφές».

Ενώ η Ρόζα και η Βιολέτα τεντώνονται συνέχεια στα μαξιλάρια τους σαν να κάνουν κάποιου είδους ζέσταμα, την ώρα που συζητάμε ο μαύρος γάτος τους ο Πέμπρι, που έχει ονομαστεί έτσι από τα ονόματα των ρόλων των κοριτσιών «Πέπερ και Μπριγκίτε», οργώνει τη σάλα που καθόμαστε.

Ο μαγικός κόσμος του θεάτρου είναι μια μοναδική εμπειρία για αυτές και γι' αυτό ονειρεύονται να κάνουν τις σπουδές τους πάνω σε αυτό το κομμάτι. Βέβαια, η Βιολέτα εκμυστηρεύεται ότι θα ήθελε να έχει και ένα εναλλακτικό πτυχίο σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά με τις καλλιτεχνικές επιλογές της. Το σχολείο για εκείνες είναι προτεραιότητα και όταν τις ρωτάω αν οι καθηγητές τους γνωρίζουν για τη συμμετοχή τους στα μιούζικαλ, μου απαντούν ότι από τη μια είναι πολύ περήφανες γι' αυτό που κάνουν και από την άλλη δεν θέλουν κάποια ειδική μεταχείριση, αφού τα ωράριά τους μοιάζουν με τα πιεσμένα ωράρια όλων των παιδιών της ηλικίας τους.

Τα δύο κορίτσια, πρώην πρωταθλήτριες latin, μαθήτριες και πρόσφατα μικρές ηθοποιοί δεν έχουν ανταγωνισμό μεταξύ τους παρ' όλο που ασχολούνται με τα ίδια πράγματα και βρίσκονται σε μια δύσκολη ηλικία. Οπως θα μου πουν, η μια συμπαραστέκεται στην άλλη και οι μόνοι τους καβγάδες είναι για κοκαλάκια και ρούχα, όπως συμβαίνει με όλα τα κορίτσια.

Οταν θα τις ρωτήσω για την άσχημη περίοδο που πέρασε και περνάει η χώρα μας, η Ρόζα θα μου πει πως τις απασχολεί τι γίνεται γύρω τους. «Φυσικά και ζούμε την κατάσταση, σε διαφορετικό βαθμό βέβαια από τους ενηλίκους. Είναι δύσκολο και για μας τα παιδιά, επειδή βλέπουμε τους γονείς μας να δυσκολεύονται. Είμαστε 12 χρόνων και έχουμε γεννηθεί και ζήσει σε καλύτερες εποχές της χώρας. Είναι μια αλλαγή αυτό που ζούμε, αλλά, πιστεύω, θα το παλέψουμε. Το θέατρο μας βοήθησε πολύ σε αυτό το κομμάτι, διότι μάθαμε ότι δεν σου προσφέρουν μόνο τα υλικά αγαθά ευχαρίστηση. Τώρα πια δεν χαλάμε χρήματα σε πράγματα που ίσως δεν μας πρόσφεραν και τίποτα. Βάζουμε ένα κοκαλάκι στα μαλλιά μας και πάμε στην πρόβα μας, και αυτό μας είναι αρκετό και πιο ουσιαστικό».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Παραστάσεις
Θέατρο
Παιδί