Έντυπη Έκδοση

Σχολεία κλειστά αφημένα

Το θέμα των κλειστών σχολείων συνθέτει την τελευταία έρευνα του φωτογράφου Χριστόφορου Δουλγέρη, στην έκθεσή του που εγκαινιάζεται σήμερα στην γκαλερί «Donopoulos» στη Θεσσαλονίκη.

Ο Χριστόφορος Δουλγέρης ταξιδεύει σε ολόκληρη την Ελλάδα συλλέγοντας σημειώσεις στο προσωπικό του ημερολόγιο. Οι σημειώσεις του φωτογράφου είναι τα χιλιάδες κλικ της μηχανής. Το ημερολόγιό του δεν ξεκινά τυχαία, από την ανάγκη να κρατήσει μια στιγμή, αλλά να συλλέξει κομμάτια και αποσπάσματα, ενός, συλλογικού μας πένθους.

Προγραμματισμένα, διατρέχει ολόκληρη την Ελλάδα. Η «δουλειά» του έχει σκοπό να διατηρήσει στη ζωή ό,τι έχει απομείνει από τα σχολεία που υπήρξαν κάποτε και τώρα μένουν δίχως μαθητές και δασκάλους, να καταρρέουν στο χρόνο. Η κουλτούρα της κλειστής πόρτας, του άδειου κτηρίου, της εγκατάλειψης στα χρόνια της δημοκρατίας της μάθησης.

Ο δικός μας φωτογράφος ερευνά για να μην ξεχάσει. Οργανώνει μια εθνολογικής σημασίας δουλειά, στην οποία δεν μετέχουν τα λαμπρά κτήρια του ζωντανού μαθητικού θορύβου αλλά τα σιωπηλά, τα κτήρια που έχουν προορισμό τους τη διαγραφή.

Το πρώτο σχολείο της Ελλάδας, η Ακαδημία του Πλάτωνα, ορίζει τη σχέση μας με την παιδεία, πριν από το 1873, όταν αρχίζουν στον τόπο να οργανώνονται δειλά τα σχολεία και πριν από το 1921 όταν, επίσημα και δυναμικά, το εκπαιδευτικό μας σύστημα μπαίνει στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Εκατοντάδες εξαιρετικά κτήρια, αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, ταπεινά σχολεία ένα με το φυσικό τους περιβάλλον, παραμένουν ανενεργά, στην ύπαιθρο, κυρίως, και όχι μόνο. Τα περισσότερα χτίστηκαν σε εκείνα τα ηρωικά χρόνια του Δελμούζου και του Γληνού, σε εποχές μεγάλων προσδοκιών.

Ο Χριστόφορος Δουλγέρης επιχειρεί να τα διασώσει, διασώζοντας μαζί τους εκείνη την ελπίδα. Στα χρόνια των ατέρμονων συζητήσεων, της τρομολαγνείας στα λόγια των πολιτικών, των οικονομολόγων, των αναλυτών, των δημοσιογράφων του νεοφιλελευθερισμού απέναντι στις πρακτικές εφαρμογές προς τις ασθενέστερες ευρωπαϊκές περιοχές, καταδικάζεται, ενίοτε, η έννοια της παιδείας.

Delete σε έναν αριθμό σχολείων, Delete στα κτήρια που τα στεγάζουν, Delete στη σκέψη μας. Η κρίση πολιτισμού και παιδείας, αγκαλιά με την οικονομική κρίση, στο απώγειό της.

Οι φωτογραφίες σχολιάζουν τη σχέση του παρελθόντος με το παρόν, τη σχέση του υπάρχοντος κτηρίου με το χώρο. Κοινό τους σημείο, η απουσία του ανθρώπου.

Η συγκεκριμένη δουλειά του φτάνει συνεπής με το παρελθόν αφού, εξαρχής, δίνει καινούργια δεύτερη ζωή με όλες τις συνέπειες, μέσω της τέχνης, σε πόλεις, κτήρια και αντικείμενα που φθίνουν. Ο φακός, εξάλλου, δεν προσέρχεται σε σκηνοθετικά εφέ, το «αντικείμενο» παραμένει ως έχει, κάτω από το σκληρό φυσικό φωτισμό, με έναν τρόπο παραμένει γυμνό από το «θέαμα», συχνά βάζοντας σε δοκιμασία το ίδιο το μέσον.

Το σχεδόν ασήμαντο θεματικά ζήτημα που απασχολεί τον Χριστόφορο Δουλγέρη (ποιος νοιάζεται αλήθεια για τα δημόσια και τα δημοτικά κτήρια), καταγράφει από άλλο δρόμο την ελληνική κρίση.

Το ημερολόγιο του καλλιτέχνη μας αποκτά σημασίες καθώς ψηλαφεί στην εικόνα του, λιτά και αφηγηματικά, το συλλογικό μας πένθος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Τέχνη/Πολιτισμός
Εκθέσεις
Φωτογραφία