Έντυπη Έκδοση

Το σπιτάκι μου στον ώμο

Οι δύο εκθέσεις, της Μαρίας Λοϊζίδου και της Μαρίας Παπαδημητρίου, συγκλίνουν στην αναζήτηση στέγης μιας εφήμερης παρουσίας οικιακού περιβάλλοντος που εξελίσσεται με τα έργα των καλλιτεχνών

Η Μαρία Λοϊζίδου ανανεώνει τις αξίες του ιδιωτικού που γίνεται δημόσιο, σε μια εγκατάσταση στην γκαλερί Καλφαγιάν. Η Μαρία Παπαδημητρίου ανασυντάσσει την πλατφόρμα ΤΑΜΑ και αποκαλύπτει όσα συνέβησαν σε συναντήσεις και συζητήσεις, με ανθρωπολόγους, μαθητές και φίλους, στο Μουσείο Αλεξ Μυλωνά. Δύο περιπτώσεις σημαντικών καλλιτεχνών της μεσαίας γενιάς, που συγκλίνουν στο, φωτογενές, ρημαδιό μιας κοινωνίας.

Εγκατάσταση  της Μαρίας  Λοϊζίδου Εγκατάσταση της Μαρίας Λοϊζίδου Τον Μάρτιο του 2013, η Μαρία Λοϊζίδου παρουσίασε στο ΕΜΣΤ, με αφορμή μια παλιά ντουλάπα, το απτό περιεχόμενο, τα μυστήρια και τα μυστικά, τα αποσπάσματα των ιδεών και των σκέψεων. Ουσιαστικά πρόκειται για τις αποκαλύψεις του περιπλανώμενου που έχει σπίτι αλλά ιδιοκτήτης δεν νιώθει ή δεν έχει σπίτι αλλά νοσταλγεί ένα είδος εστίας, να το μοιραστεί έως και με τον αδιάκριτο εφήμερο επισκέπτη μιας έκθεσης. Τι σημαίνει, εξάλλου, έκθεση, εκτός από την κοινοποίηση μυστικών;

Το έργο-εγκατάσταση στους Καλφαγιάν της οδού Χάρητος, ουσιαστικά είναι η καλή συνέχεια εκείνου στο ΕΜΣΤ, το οποίο ήταν η συνέχεια μιας πορείας από τα μέσα της δεκαετίας 1980. Σώματα, στρώματα, μπόγοι, τραύματα, χειροναξίες, χειροτεχνίες, κεντήματα, πλέξιμο, ζωγραφική, λεπτά χαρτιά ή μέταλλα.

Η νέα εγκατάσταση τα εμπεριέχει όλα, σε ένα «ντεκόρ» αφημένου επιπλοποιείου στο οποίο έχουν εισχωρήσει άστεγοι, έχουν αφεθεί ξεχασμένα πολύτιμα μιας εστίας που εμπεριέχει τη ζωγραφική στα καινούργια έργα με χρωματιστά μολύβια της Λοϊζίδου. Εικόνες χειροποίητες, κοπιώδεις, μεστές, που εξελίσσονται.

Το «ΤΑΜΑ.  Superflow»  της Μαρίας Παπαδημητρίου Το «ΤΑΜΑ. Superflow» της Μαρίας Παπαδημητρίου Στην ιδέα ενός εύθραυστου, εφήμερου ανεπίσημου «μουσείου» η εγκατάσταση της Μαρίας Παπαδημητρίου, στο Αλεξ Μυλωνά, στην πλατεία Ασωμάτων.

Το «ΤΑΜΑ. Superflow» συνδέεται με το έργο της Manifesta αρχικά και της Μπιενάλε Sao Paolo (2002) όπου υπήρξε επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στο κορυφαίο εικαστικό γεγονός της Βραζιλίας αλλά, και σε πολλές διεθνείς εκθέσεις, σε διάφορες και διαφορετικές εκδοχές, αφού ΤΑΜΑ σημαίνει Αυτόνομο Εφήμερο Μουσείο.

Η εγκατάσταση στο Αλεξ Μυλωνά, με επιμέλεια του Αλέξιου Παπαζαχαρία, είναι ένα αυτοσχέδιο τσαντίρι κεντρικό θέμα του αυτοσχέδιου μουσείου το οποίο περιέχει πολλά και διαφορετικά ετερόκλιτα, πλαστικά λουλούδια, εξώφυλλα δίσκων, φωτογραφίες των μετρ του ρεμπέτικου ή του Γούναρη, αλλά και έργα τέχνης ανώνυμων. Ενα υλικό που έχει συγκεντρώσει η ίδια η Παπαδημητρίου, από λαϊκές αγορές και υπαίθρια παζάρια. Εδώ, το έργο είναι ιδέα και καταγραφή επιλογής. Και μια και ξέρουμε ότι το σπίτι είναι ο άνθρωπος, αλλά και το ιδιωτικό μουσείο επίσης, αναγνωρίζουμε στο υλικό που εμπεριέχει τα χαρακτηριστικά των επιλογών της Μ.Π. Ενα βαλκανικό φολκλόρ, ανθρωποκεντρικό, με σχόλια, παραμέτρους, ανατροπές, ειρωνεία, κριτική, αμφισβήτηση. Το ΤΑΜΑ, που ξεκίνησε το 1998, συνεχίζεται έως σήμερα με τη συμμετοχή κάθε διαφορετικού το οποίο η καλλιτέχνις επιθυμεί να φέρει κοντά. Ας μην ξεχνάμε την παρουσία του Μάγκα, του Ρομά καλλιτέχνη, σε όλη αυτή τη διαδικασία παραγωγής ή την πρόσφατη έκθεση του ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στο Μουσείο Μπενάκη, με επιμέλεια της Νάντιας Αργυροπούλου, μια εξαιρετική θεματική πάνω στο σχεδιασμό ρούχου από καλλιτέχνες (άλλο μεγάλο θέμα το ντύσιμο), όπου η Μ.Π. συμμετείχε με σχεδιασμό ρούχων-κοσμημάτων Ρομά.

Η ατομική έκθεση της Παπαδημητρίου συμπίπτει με την επιλογή της, ως ελληνική εκπροσώπηση στην 56η Biennale της Βενετίας, το Μάιο του 2015. Και είναι μια καλή επιλογή, εκτός των άλλων, συνεπής με το πνεύμα που, πιθανώς, θα διέπει την κεντρική έκθεση. Κάνω εικασίες, βέβαια, όχι ως Κασσάνδρα, αλλά γνωρίζοντας το πνεύμα του νυν διευθυντή της διοργάνωσης του Okwui Enwezor και το φρέσκο αεράκι που έφερε από την Αφρική και από χώρες του Τρίτου Κόσμου στην ιστορική 11η Documenta στο Kassel, το 2002 αλλά και αργότερα, το 2008, στην Κορεάτικη Biennale στην Gwangju.

Η δουλειά της Μ.Π. σε συνεχή διάλογο με τα σύγχρονα κοινωνικά θέματα, αποτελεί μία έκθεση σε εξέλιξη που παγιώνει την ιδέα του ρευστού, μια μεγάλη υπόθεση της ιστορίας, εκτός επίσημης ιστορίας.

Οι δύο εκθέσεις, της Μαρίας Λοϊζίδου και της Μαρίας Παπαδημητρίου, συγκλίνουν στην αναζήτηση στέγης μιας εφήμερης παρουσίας οικιακού περιβάλλοντος που εξελίσσεται με τα έργα των καλλιτεχνών, βαραίνοντας στα έργα των ανθρώπων, όπως τα ορίζει ο χρόνος και η μνήμη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Εκθέσεις