Έντυπη Έκδοση

Κι έπειτα σηκώθηκε ένα αεράκι...

Και ενώ η αρχαιολογική σκαπάνη έφερνε στο φως το ψηφιδωτό με την αναπαράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης, έφτασε στην Αθήνα η πάρα πολύ όμορφη και πολύ κομψή δικηγόρος Αμάλ Αλαμουντίν-Κλούνι. Τόσο γοητευτική γυναίκα, εγώ προσωπικά, είχα να δω από το «ένδοξο» κοσμικό εξήντα.

 Τα ρούχα της έμοιαζαν να είναι υψηλής ραπτικής, αλλά με κάτι πολύ ειδικό, που έλεγες πως μπορεί να ράφτηκαν μόνο για αυτήν: το πλεκτό ζακετάκι με το καφέ μπεζ παντελόνι της άφιξής της, είχε μια απαράμιλλη, σχεδόν παιδική αθωότητα και εφάρμοζε τέλεια στο λεπτό της σώμα. Το φουστάνι της με τις τρεις βεραμάν λωρίδες κάτω από το στήθος, κατά τη γνώμη μου, είχε μια σοβαρή «καθαρότητα», που δένει επικοινωνιακά και με τα μάρμαρα, το εκρού ταγιέρ με τα τετράγωνα και τρίγωνα τσεπάκια και τα κουμπάκια έφερνε κάτι από το Πυθαγόρειο θεώρημα... και το καστανό χρώμα των μαλλιών της είναι σπάνιο στην εποχή που το οξυζενέ μας έχει κάψει τον εγκέφαλο. Τα μαργαριταράκια στα αυτιά της ήτανε... να τα πιεις στο ποτήρι της σαμπάνιας... και οι γόβες, τα τσαντάκια, οι φάκελοι, τόσο σέξι όσο χρειάζεται για τη διεκδίκηση της επιστροφής. Το σχεδόν αμακιγιάριστο πρόσωπό της με την αυθεντική ανατολίτικη μύτη, τα περιγεγραμμένα χείλη, τα μεγάλα μαύρα μάτια, μαζί με τις ψηλές καλοσχηματισμένες γάμπες ήταν «θεϊκά» και θα μιλούσα κι άλλο για την εξωτική λιβανέζικη ομορφιά της αν δεν εμφανιζόταν από τα έγκατα του μυθικού παρελθόντος η Περσεφόνη!

Η δικηγόρος-σταρ αποθηκεύτηκε γρήγορα στον σκληρό μου δίσκο -παίρνοντας τις κανονικές της διαστάσεις- και έπιασα δουλειά με το ψηφιδωτό. Το αποθήκευσα στον υπολογιστή μου και άρχισα να το περιεργάζομαι κομματάκι κομματάκι: ξεκίνησα από τα αέρινα πόδια του Ερμή με τα σανδάλια και τα φτερά. Μετά μέτρησα τις «τρέχουσες σπείρες», τους μαιάνδρους, και όλα τα τετραγωνάκια του πλαισίου προσπαθώντας να βρω μαγικούς αριθμούς και σύμβολα... γύρισα πίσω στα μάτια του ψυχοπομπού... και στο λοξό του βλέμμα και είδα τη σπουδή και το ζήλο του. Εκανα ζουμ στα κεφάλια των αλόγων και στο ένα γαλάζιο μάτι (αν δεν είναι αποκόλληση της ψηφίδας)... κατέβηκα στις οπλές, είδα την κίνηση στις ρόδες της άμαξας, τα άγρια γένια του μισητού Πλούτωνα, την επιθυμία στο φιλήδονό του στόμα, την κατάθλιψη του βλέμματος και όταν έφτασα στην Περσεφόνη... παραδόθηκα!

Είναι απλώς ασυναγώνιστη! Το ζουμερό γυμνό μπράτσο της και η μεγάλη -σχετικά με το σώμα της- ανοιχτή παλάμη, στραμμένη προς τον Επάνω Κόσμο, δεν είχε καμιά σχέση με το μυώδες γυμνασμένο αδύνατο μπράτσο της όμορφης Αμάλ και είναι κατά τη γνώμη μου πιο κοντά στην αναγεννησιακή φύση και στους χυμούς της... Το χέρι της με το βραχιολάκι δείχνει γυναίκα που ξέρει να σπέρνει, να οργώνει, να θερίζει και να μεγαλώνει παιδιά. Στα μάτια της, που ζωγραφίζονταν η απόγνωση και η απελπισία του αποχωρισμού από τη μητέρα, είδα φευγαλέα το βλέμμα της Παναγιάς προς το μαρτυρικό σταυρικό θάνατο και όταν έφτασα στη λεπτή κορδελίτσα με το φιογκάκι κάτω από το στήθος, άρχισα να ακούω τραγούδια από τον Βοκάκιο και τρελά κοτσύφια να μου τιτιβίζουν «καλημέρες». Μετά μου φάνηκε πως σηκώθηκε ένα αεράκι! Ηταν ένα «πολύχρωμο» ρεύμα χιλιάδων χρόνων θαμμένο κάτω από την άμμο. Ακουσα να κροταλίζει ανάμεσα στα βοτσαλάκια από το ποτάμι και να ανασηκώνει τα μακριά μαλλιά της στο κόκκινο του χώματος των σιτηρών... και έτσι όπως ήμουν γητεμένη από την τέχνη, την άμετρη χάρη και μαγεμένη από την καλλονή, ήρθε η φαντασία με τη μορφή μιας σκιάς ή δαιμονικού όντος και στάθηκε πίσω από την Περσεφόνη. Ενα χέρι ανασήκωσε ελαφρά τον άσπρο της μανδύα-ριχτάρι με το «κυματάκι» στον αέρα (αυτό θέλουν να μιμηθούν οι αυλαίες του θεάτρου, που είναι δεμένες αριστερά και δεξιά μου φαίνεται) και η σκιά έπαιρνε μορφές ζώων και άλλαζε πρόσωπα σαν τον Διόνυσο, μέχρι που έγινε άντρας. Ενα στριφτό γενάκι φύτρωσε κάτω από το σαγόνι του κι έβγαλε δυο τραγίσια πόδια και στο κεφάλι του κέρατα και είπε: είναι δική μου, για μένα μαζεύει νάρκισσους στους αγρούς και μου πλέκει στεφάνια. Εκεί σκυμμένη την είδε ο Πλούτωνας και την ερωτεύτηκε και εδώ στα σκαλοπάτια του Αδη εγώ του την παραδίδω μυρωμένη και είναι μοιραίο: θα κοιμηθεί μαζί του σε γάμο για ν' αναστήσει το σπόρο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ