Έντυπη Έκδοση

Το ημερολόγιο ΕΝΟΣ ανέργου

Η «Ε» δίνει βήμα στους ανέργους. Για να εκφραστούν, να περιγράψουν τα βιώματά τους, να παρέμβουν και να επιβάλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Σε αυτή τη σελίδα πρωταγωνιστούν οι πολίτες και οι ιστορίες τους, πέρα και πάνω από οικονομικούς «δείκτες» και στατιστικά.

Γράμμα από Λονδίνο

Καλησπέρα σε όλους, Τα τελευταία 2 χρόνια ζω στην Αγγλία όπου και τελείωσα το μάστερ μου ως μηχανικός. Εδώ και ένα χρόνο προσπαθώ να βρω δουλειά.

Τολμώ να πω πως είναι η δυσκολότερη περίοδος στη ζωή μου. Μακριά από το σπίτι μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου προσπαθώ να κάνω μία αρχή. Το αγγλικό κράτος στηρίζει αρκετά τους ανέργους παρέχοντας επιδόματα, αλλά κατά τη γνώμη μου η μία και μοναδική στήριξη για έναν άνεργο είναι να τον βοηθήσεις να βρει δουλειά.

Εδώ και ένα χρόνο σέρνω το κορμί μου και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να βρω μία δουλειά. Τρέχω σε συνεντεύξεις να πείσω άγνωστους ανθρώπους ότι μπορώ και ότι είμαι πολύ καλή στο επάγγελμα μου, παρά το γεγονός ότι μόλις θα γυρίσω στο σπίτι θα κουλουριαστώ στο κρεβάτι μου κλαίγοντας.

Η ζωή ενός ανέργου είναι γεμάτη αμφιβολίες, ανασφάλεια, αγωνία και ένα συνεχόμενο φόβο ότι αυτά τα αρνητικά συναισθήματα θα νικήσουν στο τέλος. Η μάχη όμως δεν έχει τελειώσει ακόμη, όσο είμαι ακόμη ζωντανή θα παλεύω για το δικαίωμά μου στη ζωή και για τη βαθιά μου ανάγκη να νιώσω δημιουργική και παραγωγική.

Θα ήθελα να πω σε όλους αυτούς που έχουν στην οικογένειά τους ή ανάμεσα στους φίλους τους μακροχρόνια ανέργους, να τους στηρίζουν και να τους αγαπούν, γιατί το χρειάζονται όσο τίποτα. Να τους θυμίζουν κάθε μέρα ότι μπορούν και ότι θα τα καταφέρουν. Και όταν πέφτουν, χρειάζονται μόνο ένα χέρι για να σηκωθούν και πάλι.

Ενα χέρι βοήθειας και αγάπης λοιπόν σε όλους αυτούς που το χρειάζονται.

Antonita

**

Καλοκαιρινά βράδια

Τα καλοκαιρινά βράδια είναι τα χειρότερα! Θέλω να βγω έξω να κάτσω έστω σε ένα μπαλκόνι με παρέα να μιλήσουμε, αλλά έχουν πέσει όλοι σε μια κατάπτωση και κοιμούνται από τις δέκα!

Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ, όλο σκέφτομαι και μου λείπει ο παλιός μου εαυτός, που ήταν ξέγνοιαστος. Πιο πολύ μου λείπει το σινεμά, πιο πολύ κι από ένα καλό φαγητό ή ένα ποτάκι. Θέλω να βγω!«Δεν μπορούμε εμείς, δουλεύουμε αύριο!».

Κ.D., 43 χρ.

**

100 και σήμερα

Σήμερα είναι η μέρα των εκατό! Σήμερα έστειλα το εκατοστό βιογραφικό μέσα σε ένα χρόνο (απίστευτο πόσες θέσεις για γραφίστα υπάρχουν), βέβαια σε κάποιες αγγελίες δεν πληρούσα τις προδιαγραφές, αλλά έστειλα ελπίζοντας ότι το βιογραφικό μου θα ξεπερνούσε το φράγμα των 35 ετών χωρίς υποχρεώσεις. Στα δύο από αυτά είχα απάντηση, στο ένα ήθελαν εξωτερικό συνεργάτη όταν έχουν δουλειά (δουλειά όμως δεν έχουν) και στο άλλο πάλι ως εξωτερική συνεργάτις με απόδειξη δαπάνης (ζήτημα μέσα σε ένα χρόνο να πήρα 1.000 ευρώ)!

Το τηλέφωνο δεν χτυπάει, το mail δεν έχει απαντήσεις, χέσε μέσα δηλαδή. Σήμερα πρέπει να ήταν και η εκατοστή φορά που άκουσα, περιμένοντας να μπω στο γιατρό, κάποιον άλλο ασθενή να λέει 2 εκατομμύρια άνεργοι τι κάνουν, γιατί δεν είναι στο δρόμο;

Μήπως γιατί στέλνουν βιογραφικά και περιμένουν δίπλα στο τηλέφωνο; Μήπως από το πολύ περίμενε, δεν περιμένουν πια τίποτα άλλο; Μήπως γιατί όταν λένε ότι είναι άνεργοι στους άλλους που περιμένουν στα ιατρεία βαριούνται πια να βλέπουν το ύφος της λύπησης;

Εγώ ξέρω ότι σε λίγο καιρό λήγει η ασφάλιση από το Ταμείο και δεν θα μπορώ να κάνω την ένεση κάθε μήνα. Ηταν θαύμα που με έβαλαν στο πρόγραμμα στο «Σωτηρία» επειδή είμαι κάτω των 50, με μικρά παιδιά.

Με λίγα λόγια, αν έχεις χρόνιο πρόβλημα υγείας και είσαι άνω των 50, πας κατ' ευθείαν στον Καιάδα!

Αύριο θα κοιτάξω στις αγγελίες για την 101.

Πρωινός καφές

Ο άνεργος μπορεί να μην κοιμάται κουρασμένος το βράδυ, αλλά ξυπνά κουρασμένος το πρωί.Παντού ησυχία και η πραγματικότητα να έρχεται βίαια με φόρα. «Μου έρχεται να ξεράσω κατάθλιψη», πρόλαβα να γράψω σ' ένα χαρτί και πήγα να φτιάξω ένα ζεστό καφέ.

Αδειο το βάζο.

Πίνω νερό.

Πόσο ωραία σε ξυπνάει.

Αντε ν' ανοίξω την πόρτα τώρα.

Ωχ! Χτυπά το τηλέφωνο. Τι νέα να πω; Λες να είναι για δουλειά; Κάτσε λίγο να μιλήσω στον αέρα για να ακουστεί η φωνή μου στιβαρή. Και αν με πάρει στη δουλειά, με πήρε. Ακου εκεί, την καριόλα. Με απέλυσε στο μήνα γιατί δεν είχα σφουγγαρίσει καλά τη γωνία. Εκεί που είχα χαρεί ότι βρήκα δουλειά.

Κοινωνία, γειτονιά, άνθρωπος ρε! Τεσπα. Για να δούμε τώρα.

Γιώργος, 35 χρ., Αττική

Μαύρη τρύπα

Σύμφωνα με τους χαρακτηρισμούς της οικογένειάς μου και των φίλων μου, είμαι πολύ υπομονετικός και ψύχραιμος άνθρωπος. Σχεδόν κρύο αίμα, όπως λένε, και έχουν αποδείξεις όλα αυτά τα χρόνια που αντιμετώπισα αρρώστιες, απώλειες και άλλα πολλά.

Σήμερα το πρωί, άφησα τα παιδιά στην πεθερά μου και πήγα στον ΟΑΕΔ για βεβαίωση ώστε να ανανεώσω τα βιβλιάρια. Μετά πήγα στο Ταμείο και τα ανανέωσα. Μετά πήγα στην Αγ. Κωνσταντίνου, στο φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ, και πήρα τις ενέσεις μου.

Μετά πήγα στο Μετρό στην Ομόνοια για να γυρίσω σπίτι και την ώρα που κατέβαινα τις κυλιόμενες κοίταξα κάτω και μία μαύρη τρύπα άνοιξε και με περίμενε. Μέχρι να φτάσω κάτω όλα είχαν σκοτεινιάσει και είχα την ατυχία να είμαι μόνη μου.

Επεσα, συνήλθα, ξανασηκώθηκα, κάτι παιδιά που περνούσαν ήρθαν να βοηθήσουν, με ρώτησαν αν είμαι καλά και αν χρειάζομαι νερό ή κάτι άλλο, είχα συνέλθει όμως και τους απάντησα με χαμόγελο «όλα καλά, κάνει ζέστη, εντάξει είμαι».

Μετά ήρθα σπίτι, είδα τα ζούμπερα και αναθάρρησα, έχουν τον τρόπο τους με τα γέλια και τις φωνές τους. Από καιρό τη φοβόμουν αυτήν τη μαύρη τρύπα, την αισθανόμουν κάπου κοντά να με περιμένει.

Τώρα που έπεσα μέσα και ξαναβγήκα δεν φοβάμαι πια, το κρύο αίμα ξαναγύρισε, μόνο που καμιά φορά κλαίω με κάτι διαφημίσεις και κάτι άσχετα στα καλά καθούμενα. Φαντάζομαι ότι κάτι θα γίνει και θα μου περάσει κι αυτό. Ψυχραιμία λοιπόν. Ψυχραιμία.

Περήφανος για το γιο μου

Σήμερα ο γιος μου κλείνει τα 26 του χρόνια. Ανήκει σε μια γενιά που δοκιμάζεται όσο καμία άλλη από τη ζωή -και το χειρότερο; Δεν έχει καμία ευθύνη γι' αυτό. Παρά τις δυσμενείς συνθήκες που άλλοι δημιούργησαν γι' αυτά τα παιδιά, προσπαθεί να μην το βάλει κάτω.

Στα μάτια μου φαντάζει απίστευτος ο τρόπος που προσπαθεί να βρει μια θέση στον ήλιο. Με έχει ξεπεράσει προ πολλού, όπως μας έχουν προσπεράσει όλα αυτά τα παιδιά. Ολους εμάς που τα βρήκαμε «έτοιμα» και τα παραδώσαμε όλα σε μια «νύχτα».

Φοβηθήκαμε. Δεν ξέρω όμως τι. Το πολύ φως και κρυφτήκαμε; Ή το σκοτάδι που ερχόταν και παραλύσαμε, μένοντας θεατές της λεηλασίας της ζωής μας; Λίγη σημασία έχει πλέον.

Σίγουρα μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Δυστυχώς όμως η Ιστορία δεν γνωρίζει εξαιρέσεις, μα γεγονότα.Το γεγονός είναι ότι όλη αυτή η γενιά στερείται το δικαίωμα στο να ονειρευτεί.

Είναι ευτυχής ο άνθρωπος που διδάσκει με το παράδειγμά του και ένας τέτοιος είναι ο γιος μου, οι αδελφές του και όλη η γενιά του. Ειλικρινά νιώθω πολύ περήφανος που έχω αυτά τα παιδιά δίπλα μου.

Χαμηλώνω το βλέμμα μπροστά στον αγώνα τους. Αγώνα αξιοπρεπή και περήφανο. Είμαι πολύ περήφανος που γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους. Ελπίζω σ' αυτή τη γενιά και της εύχομαι μέσα από τα βάθη της ψυχής μου να μην πιαστεί κορόιδο, όπως πιάστηκε η δική μου.

Χρόνια πολλά, Αλεξ. Κόντρα στο κύμα

www.imerologioanergou.gr

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Το ημερολόγιο ενός ανέργου