Έντυπη Έκδοση

Χωροχρόνος και Δημόσια Εργα

Το παρόν ως αβέβαιη σύντμηση όλων των χρόνων. Ολα σε ένα. Οχι μόνο κατά το γνωστό ποίημα του Ελιοτ, αλλά και κατά την ιδιόμορφη πολεοδομική παρέμβαση των δημοσίων έργων. Τα σκαμμένα λαγούμια, οι χαίνουσες τρύπες στα πεζοδρόμια, ως πύλες εισόδου κι εξόδου ανάμεσα στις παράλληλες πραγματικότητες της πόλης.

Μιας ιστορίας που επιμένει να είναι παρούσα, έστω και σαν καρικατούρα πολλές φορές. Μπορεί να βρίσκεσαι στη συμβολή των οδών Τάδε και Τάδε ή στη διασταύρωση της οδού Χ με τη λεωφόρο Ψ, ελαφρώς αφηρημένος όπως άλλωστε πάντα, και μια απειροελάχιστη στιγμή απροσεξίας να σου κοστίσει την κάθοδο. Ή την άνοδο. Να κοιτάζεις, ας πούμε, τη βιτρίνα ενός καταστήματος ή μια διεύθυνση ή κάποια όμορφη, ξαφνική παρουσία στο απέναντι πεζοδρόμιο. Να κάνεις δυο βήματα προς τα πίσω, σαν για να πάρεις μια μικρή απόσταση απ' αυτό που είσαι τώρα, στη μέση του δαιδαλώδους κέντρου, και τότε, να πέσεις μέσα σε κάποιο δημόσιας χρήσης χωροχρονικό λαγούμι. Να βρεθείς ανεπαισθήτως αλλού. Το υπόγειο δίκτυο της ΕΥΔΑΠ ή της ΔΕΗ να σε τηλεμεταφέρει από την Αχαρνών ή τη Σόλωνος του 2014 στην πλατεία Κλαυθμώνος, την εποχή που έπεσε ο πρώτος μεγάλος κλαυθμός των δημοσίων υπαλλήλων, όταν ικέτευαν μετά δακρύων την επαναπρόσληψή τους, προτρέποντας τον ξεχασμένο ακαδημαϊκό χρονογράφο Δημήτρη Καμπούρογλου να την ονομάσει «Κλαυθμώνος» από την εφημερίδα που έγραφε στα 1878, την «Εστία». Ή να βρεθείς ξαφνικά, ενώ το ίδιο αφηρημένος προσπαθείς να διασχίσεις τη Σταδίου, στην πλατεία Ομονοίας, την αντίστοιχη κατά μετάφραση Place de la Concorde των γαλλομαθών, και να γίνεις αναπάντεχος αυτόπτης μάρτυρας της μεγάλης εθνικής συμφιλίωσης μεταξύ Ορεινών και Πεδινών. Το κινητό σου δεν έχει σήμα, ενώ σ' ενημερώνει ένας τυχαίος περαστικός μ' ένα περίεργο accent ότι το έτος είναι 1863, και πώς γίνεται να μην το ξέρεις αυτό. Ή να σκοντάψεις και να πέσεις μπροστά στα McDonald's του Συντάγματος και να σηκωθείς στην Εθνοσυνέλευση του 1844, ενώ εσύ πήγαινες να χαζέψεις τα καινούργια γκάτζετ στο Public. Ολοι σου οι χρόνοι συνυπάρχουν, αλληλοαποκλείονται, αλληλοσυμπληρώνονται, διαρκώς, είτε είσαι άνθρωπος είτε είσαι πόλη. Μια ματιά από τους «Διόσκουρους» στην Πλάκα, και βλέπεις σε μια θέα κοινή αρχαιότητα, Βυζάντιο και μοντερνισμό (;) ώς εκεί που δεν πάει. Μια ματιά εντός σου και βλέπεις το παιδάκι που ήσουν να πέφτει κιόλας στην αγκαλιά του γέρου που θα 'σαι. Αγέννητος ακόμα ή νεκρός, το ίδιο είναι, έλεγε ο Επίκουρος. Οπως κι εσύ, κι η πόλη είναι και δεν είναι όλες οι άλλες πόλεις που ήταν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΚΑΤ' ΙΔΙΑΝ