Έντυπη Έκδοση

«Η ίδια η ζωγραφική είναι και πράξη αναδρομής»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Με τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Ηζωγραφική ως γλώσσα και η γενιά του ως βιωματική επικράτεια κτίζουν και ξανασχεδιάζουν μια έμμονη διαφωνία. Ο ζωγράφος, αρθρογράφος και πανεπιστημιακός Δημήτρης Α. Σεβαστάκης συγκεντρώνει σε μια αναδρομή έργα ενός παρατεταμένου προσωπικού ερωτήματος.

«Η κρίση βοηθάει τη ζωγραφική που αντέχει ως σταθερά, δίπλα σε μια νέα λαϊκή τέχνη που αναπτύσσεται διαδικτυακά» Δ.Σ. «Η κρίση βοηθάει τη ζωγραφική που αντέχει ως σταθερά, δίπλα σε μια νέα λαϊκή τέχνη που αναπτύσσεται διαδικτυακά» Δ.Σ. Η έκθεση, στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη από απόψε και έως τις 7 Δεκεμβρίου, σε επιμέλεια του κριτικού της τέχνης Παναγιώτη Παπαδόπουλου, περιλαμβάνει λάδια, ακρυλικά, παστέλ λαδιού, ακουαρέλες, μολύβια, όσα συνθέτουν ένα ημερολόγιο αποσπασμάτων.

- Από πότε ζωγραφίζετε;

«Συνειδητοποίησα ότι είχα μια ευχέρεια στο σχέδιο έναντι των συμμαθητών, σε ηλικία 8 ετών. Μας έβαλε η δασκάλα να ζωγραφίσουμε ένα άλογο, εγώ δεν ήξερα -αφού ήταν μέρος της αγροτικής καθημερινότητας της Σάμου και άρα δεν είχε ενδιαφέρον για ένα παιδί. Ως γνωστόν ζωγραφίζουμε το διαφεύγον, όχι το πραγματικό. Είδα λοξά το στερεότυπο σχέδιο του διπλανού μου και το "έκλεψα" ακαριαία. Διακρίθηκα μάλιστα. Με έκπληξη ανακάλυπτα ότι μπορώ να σχεδιάσω τα πάντα. Μυώδεις ήρωες των κόμικς -που πάντα διασκεύαζα για να μου μοιάζουν-, πλοία στη θύελλα, γέρους σαν του Βαν Γκογκ κ.λπ. Ζωγράφιζα στα περιθώρια των βιβλίων, στις πίσω σελίδες των τετραδίων. Αυτό βάθυνε τη σχέση με τη γνώση, αφού με έκανε εντελώς αφηρημένο. Η γνώση θέλει αφαίρεση και το μυαλό να βρίσκεται αλλού. Το σχολείο, προς μεγάλη απογοήτευση των δικών μου, δεν με ενδιέφερε καθόλου».

- «The uneasy gaze»;

«Ανακεφαλαιώνω, αναθεωρώ κι αυτό προϋποθέτει ανήσυχο βλέμμα. Πρέπει να δεις ασυνήθιστα. Να σε αιφνιδιάσει αυτό που αντικρίζεις στον καθρέφτη. Οπως γίνεται στην εφηβεία, όπου εκπλήσσεσαι κάθε μέρα με τις μεταμορφώσεις σου. Περίπου έτσι εννοώ την αναδρομική. Τα παλιά έργα φωτίζουν τα νεότερα. Εξάλλου εκθέτω μια μεγάλη σειρά από καινούργια πράγματα που δουλεύω τα τελευταία χρόνια. Αλλά η συνέκθεση και συμπαράθεση με βοηθάει να καταλάβω εμμονές, ελαττώματα και κάποιες πιθανές ποιότητες».

- Αναδρομική στα 54;

«Κάθε νέο έργο, κάθε έκθεση αποτελεί μια μικρή μορφή αναδρομής, ανακεφαλαίωσης. Η ίδια η ζωγραφική είναι και πράξη αναδρομής, αποτελεί ένα χάρτη αναθεωρήσεων, βελτιώσεων, στρατηγικών λαθών κ.λπ. Σε περιόδους μετάβασης και μεταλλαγών, όπως η δική μας, έχεις ανάγκη να ξαναδείς την πορεία και να ξανασυντάξεις τα ιδανικά σου».

- Κρίση και Τέχνη...

«Εκμηδένισε -ίσως και υπερτιμημένες- αξίες, ανέδειξε το σθένος να συνεχίζεις ως το σημαντικότερο στοιχείο του ταλέντου, στρέφοντας δε τον κόσμο στο στοιχειώδες, βοήθησε ν' αναδειχθούν μερικά πολύ ουσιαστικά πράγματα. Λόγω της συναισθηματικής πίεσης που ασκεί στη συλλογική συνείδηση, η κρίση δημιούργησε έναν κατακλυσμό εκφραστικότητας και καλλιτεχνικής παραγωγής. Εν τούτοις αυτός ο πληθωρισμός νομίζω δικαιώνει εξ αντιδιαστολής την εγκράτεια, τη φειδώ στα εκφραστικά μέσα».

- Η πολιτική πώς συμμετέχει στη ζωγραφική;

«Η πολιτική κριτική μού τακτοποιεί τη σκέψη, μου θέτει χρονικές πειθαρχίες, μου δημιουργεί σθένος. Αλλά δεν νομίζω ότι εισχωρεί στο βάθος της ζωγραφικής σκέψης. Η πολιτική έχει μια κλειστή συνδυαστική, λίγων σχετικά πραγμάτων, που ανακυκλώνονται. Είναι συμπεριφορά, έχει το πολιτιστικό της ενδιαφέρον να παρατηρείς τους ναρκισσισμούς, τις ανεπάρκειες, τα ταπεινωμένα εγώ κ.λπ., αρκεί να μην προσχωρήσεις στους κώδικές της γιατί θα σε καταπιεί».

- Τι σας λείπει;

«Χρόνος με την οικογένειά μου, η βεβαιότητα, τα χρήματα, οι ώρες περιπλάνησης, η Σάμος. Μου λείπει αυτό που είχα όταν δεν είχα τίποτα. Αλλά εγώ αυτό ονειρευόμουν όταν δεν είχα τίποτα. Την κόρη μου, τη δημιουργική πράξη, τη δυνατότητα να εκφράζομαι δημόσια με ελευθερία. Αυτά είναι πολλά αν τα εννοείς και συναρπάζεσαι στη διεκδίκησή τους».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Ανθρώπινα
Εικαστικά
Συνεντεύξεις