Έντυπη Έκδοση

Το δέρμα της γιαγιάς

Είχα να δω το φίλο μου τον Δημήτρη πολλά χρόνια - από τότε που έφυγα από τη γειτονιά όπου είχαμε μεγαλώσει μαζί. Δεν ξέρω γιατί τον θυμήθηκα προχτές, που είχε τη γιορτή του, όταν προσπάθησα να τον βρω στο τηλέφωνο για να του ευχηθώ. Ψέματα - ξέρω γιατί τον πήρα. Διότι διάβασα δυο ειδήσεις, που μου θύμισαν τα δυο βασικά χαρακτηριστικά του: ο Δημήτρης ήταν φτωχός και τρελάκιας.

Ηταν ενδεής, αν σκεφτεί κανείς πως, ουσιαστικά, όλη του την οικογένεια τη ζούσε η γιαγιά με τη σύνταξή της, όταν ο ψυχοπαθής πατέρας του περιφερόταν όλη την ημέρα με τις πιτζάμες μες στο σπίτι μουρμουρίζοντας ακατάληπτα. Επίσης ήταν παλαβιάρης, καθώς ο φίλος μου υποστήριζε σοβαρά πως όταν πεθάνει η γιαγιά, ο μη γένοιτο, θα τη γδάρει, για να συνεχίζει να εισπράττει τη σύνταξη, πηγαίνοντας στην τράπεζα ντυμένος γιαγιά.

Στην πραγματικότητα ο Δημήτρης ήταν ένας άκακος τεμπέλης, που βαριόταν να μπει στον κόπο να κάνει οτιδήποτε, ελπίζοντας πως η καλή του τύχη, η φυσική του χάρη και το θράσος του θα του προσπόριζαν τα αναγκαία αγαθά: χαρτζιλίκι, φιλία και γυναικεία προσοχή. Το παράξενο είναι πως σε γενικές γραμμές, όσο είχε τα νιάτα του, τα κατάφερνε. Ποτέ δεν ζητούσε τίποτα - απλά δεχόταν με μεγαλοψυχία ό,τι του προσφερόταν, από τη χρήση της μηχανής ενός φίλου του, μέχρι δανεικά κι αγύριστα ή ερωτικές προτάσεις, από κάποια κοπέλα που δεν είχε μάθει ακόμα τα κόλπα του.

Τον θυμήθηκα λοιπόν γιατί κάπου διάβασα πως, πρώτον, αυξήθηκαν οι ψυχικώς πάσχοντες στην Ελλάδα λόγω κρίσης τα τελευταία χρόνια (στο Δαφνί κάθε μήνα γίνονται 200 νέες εισαγωγές, με την πληρότητα του ιδρύματος να αγγίζει το 130%), και, δεύτερον, νεκροί μένουν στα αζήτητα των νοσοκομείων, καθώς οι συγγενείς δεν έχουν λεφτά για να τους κάνουν έστω και την πιο φτηνή κηδεία, ενώ ούτε καν στο Ανατομείο της Ιατρικής Σχολής μπορείς να αφήσεις τη σορό του αγαπημένου σου προσώπου, γλιτώνοντας τα έξοδα της κηδείας, καθώς οι θανόντες θα έπρεπε να είχαν υπογράψει εκ των προτέρων δήλωση δωρεάς. Φοβερές ειδήσεις, ε; Μια χώρα πτωχή, αλλά πλουσία σε αδέσποτους τρελούς και άταφους νεκρούς - εντελώς γκροτέσκο.

Τέλος πάντων, τον Δημήτρη δεν τον βρήκα στο τηλέφωνο. Δεν ξέρω τι κάνει τώρα. Ελπίζω να μην έσπασε τελικά, να μην είναι ένας από τους εγκαταλειμμένους ανθρώπους με ψυχικές παθήσεις που τη βγάζουν στο παγκάκι γιατί ούτε τα υπερπλήρη νοσοκομεία τους δέχονται ούτε υπάρχει οικογένεια να τους υποστηρίξει. Ελπίζω να τα βολεύει με κάποιον τρόπο. Μπορεί να έκανε τελικά εκείνο το κόλπο με το δέρμα της γιαγιάς. Από το να περιφέρεται η γερόντισσα σαν την άδικη κατάρα από νοσοκομείο σε ανατομείο, πηγαίνοντας χαμένη, δεν θα ήταν καλύτερα να συνεχίζει να υποστηρίζει εμπράκτως τον αναξιοπαθούντα εγγονό της και μετά θάνατον, όπως έκανε όταν ζούσε;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Τελεία. και ΠΑΥΛΑ-