Έντυπη Έκδοση

Ανάψτε λαμπάδες και περιμένετε...

Γιατί κι η ίδια η ζωή, Δημήτρη, είναι κι αυτή όμορφη/ Οσο κι αν έζησε κανείς μέρες πολύ κακές/ Οσο κι αν είν' μοιραίο να τις ζήσει ή κι αν τις ζει ακόμα. Μανόλης Αναγνωστάκης

ΟΜανόλης μού το έλεγε και μου το ξανάλεγε. «Ζούμε για πλάκα». Το φώναζε στα ποιήματά του, το έβαζε στα χείλη του Μανούσου Φάση. Γεγονός που κι εγώ το διαπίστωσα, τρίτη φορά, πριν από ένα μήνα σε ένα τροχαίο που είχα.

Το διαπίστωσαν και εκατοντάδες συμπολίτες μας των νοτίων προαστίων πριν από μία εβδομάδα, όταν ξεχείλισε το ρέμα της Εσχατιάς και παρέσυρε ό,τι βρήκε στο δρόμο του. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν άγιο και δεν βρέθηκαν στο διάβα του. Σήμερα θα τους ψάχναμε στα νερά της Αίγινας, ή θα είχαν πνιγεί σε κάποιο υπόγειο.

Βλέποντας τις εικόνες στην τηλεόραση και τους εκατοντάδες χιλιάδες τόνους νερού και λάσπης που κατέβαιναν από την Πάρνηθα στρίβοντας από λεωφόρους και στενά, είχα την αίσθηση ότι όλη αυτή η διαδρομή ανήκε στο νερό. Για να φανταστούμε τον όγκο του, υπολογίστηκε ότι εκείνη τη δύσκολη Παρασκευή για τρεις ώρες κάθε στρέμμα δέχτηκε εκατό τόνους νερού και το ύψος της βροχής έφτασε τα δέκα εκατοστά.

Εδώ και δεκαετίες λέμε τα ίδια και τα ίδια και κάνουμε τα ίδια λάθη. Τα βάζουμε με τις κυβερνήσεις, τους περιφερειάρχες, τους δημάρχους αλλά και με τους εαυτούς μας που, με την ανοχή τους, μπαζώνουμε και χτίζουμε τις κοίτες των ποταμών και των ρεμάτων εμποδίζοντας την, εδώ και αιώνες, φυσική ροή τους. Επειτα από κάθε πλημμύρα διαπιστώνουμε τα λάθη, κάνουμε μερικά μπαλώματα και περιμένουμε την επόμενη μεγάλη νεροποντή.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Εσχατιάς, μέχρι στιγμής έχουν δοθεί εκατοντάδες εκατομμύρια, αλλά το έργο ακόμη σέρνεται. Ασε που τα έργα ξεκίνησαν ανάποδα, όχι από την Πάρνηθα αλλά από την απόληξη του ρέματος στην παραλία, που εκ του αποτελέσματος διαπιστώθηκε ότι ήταν λάθος.

Ο Ντινόπουλος την Πέμπτη το είπε ξεκάθαρα. Η αντιπλημμυρική θωράκιση της Αθήνας θα ολοκληρωθεί έπειτα από χρόνια και θα κοστίσει, ακόμα, πάνω από 2 δισ. ευρώ.

Η ευκαιρία για ένα τόσο σοβαρό έργο υποδομής χάθηκε τη δεκαετία του 2000 με τα ολυμπιακά έργα, όταν τα δισεκατομμύρια σφύριζαν πάνω από το κεφάλι μας και τα έπιαναν οι μεγαλοεργολάβοι που επέβαλλαν ποια έργα θα γίνουν. Με την Αττική Οδό έκοψαν την Αθήνα στη μέση χωρίς να μελετήσουν τις επιπτώσεις και να διευθετήσουν το πρόβλημα ανάλογα.

Τα ρέματα Φλέβας - Εσχατιάς, Νέστου και το Χαϊδαρόρεμα, που κατεβαίνουν από την Πάρνηθα, «πνίγουν» τις δυτικές περιοχές της πρωτεύουσας, με αποτέλεσμα από το 1961 να έχουν χάσει τη ζωή τους 65 άτομα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα διέσχιζαν το λεκανοπέδιο 700 χείμαρροι, ποτάμια και ρυάκια.

Το 1999, σύμφωνα με μελέτη του ΕΜΠ, ο αριθμός τους ήταν μικρότερος των 70 (κάτω, δηλαδή και από το 10%) και σήμερα, δεν υπερβαίνουν τα 50. Πού χάθηκαν; Μπαζώθηκαν και τσιμεντοποιήθηκαν περίπου 550 χιλιόμετρα ρέματα και χείμαρροι.

Σήμερα βρισκόμαστε προ τετελεσμένων. Αδύναμοι, φυσικά, να... αναστήσουμε τα ρέματα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε -έπρεπε ήδη να το έχουμε κάνει- είναι να διευκολύνουμε τη ροή τους, ακόμη και γκρεμίζοντας, επιτέλους, ό,τι τα εμποδίζει.

Μέχρι τότε ανάβουμε λαμπάδες και περιμένουμε την επόμενη νεροποντή. Είμαστε ακόμα στο ξεκίνημα του χειμώνα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις