Έντυπη Έκδοση

Ομαδοποιήσεις και καταγραφές

Με την έκθεση «Tradition Today» ανανεώθηκε η εκτίμηση σε καλλιτέχνες που αγαπάμε και γνωρίσαμε τη δουλειά δύο καλλιτεχνών, έκπληξη, αφού μας ήταν άγνωστοι

Από την Ξενοφώντος στη Βαλαωρίτου η απόσταση είναι μικρή. Αντίθετα, η απόσταση των δύο εκθέσεων, μεγάλη. Διαφορετικό περιεχόμενο, διαφορετική αντιμετώπιση στις δύο γειτονικές εκθέσεις.

Versaweiss: Θάνος Κλωνάρης,  Δημήτρης Μπάμπουλης Versaweiss: Θάνος Κλωνάρης, Δημήτρης Μπάμπουλης Οδός Ξενοφώντος. Σπίτι της Κύπρου. Χώρος που συνδέεται συναισθηματικά, για αρκετούς από εμάς, με μερικές από τις καλύτερες εκθέσεις που έχουμε δει στην Αθήνα, το πάλαι ποτέ στην οδό Ηρακλείτου, όπου η μεγάλη αίγλη αλλά και η πτώση. Η πρεσβεία της Κύπρου μετακινήθηκε στο απόλυτο κέντρο, το Σπίτι της Κύπρου ξανάνοιξε ως χώρος εκθεσιακός. Η παρουσία της Μαρίας Παναγίδου στη θέση της διευθύντριας απέδωσε εξ αρχής όλα τα καλά και κυρίως έδωσε αίγλη στο χώρο. Κάθε τόσο, εκεί βρισκόμαστε, πότε για το ένα πότε για το άλλο γεγονός, υπάρχει ενδιαφέρον, κουβέντα, ζωντάνια. Και αφού είδαμε μέρος της συλλογής του Σπιτιού, ως εναρκτήρια έκθεση, η δεύτερη ομαδική συγκέντρωσε καλλιτέχνες με κατεύθυνση γύρω από το σύγχρονο και την παράδοσή του. Επιμελητής, ο Σταύρος Καβαλάρης, ο οποίος ερευνά τη συστημική παράδοση και τις εκδοχές, τις αλληλεπιδράσεις και το όποιο αποτέλεσμα.

Η έκθεση διαθέτει, προφανώς ηθελημένα, μια ακαδημαϊκή χροιά στην παρουσίαση και στο διάλογο των έργων, τέτοια που ιντριγκάρει και σίγουρα προσθέτει στη γοητεία της.

Οι καλλιτέχνες, Ελλαδίτες και Κύπριοι, μετέχουν με έργα που δεν βλέπουμε συχνά, είτε γιατί τα δημιούργησαν για την έκθεση -π.χ. Αντώνης Κατσούρης, Μάρω Μιχαλακάκου, Versaweiss- είτε γιατί έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερο εναλλακτικούς χώρους -π.χ. Χρήστος Βαγιάτας, Απόστολος Ντελάκος- είτε γιατί έχουν εκτεθεί στο εξωτερικό -π.χ. Τζένη Μαρκέτου.

Τζένη Μαρκέτου Τζένη Μαρκέτου Με την έκθεση «Tradition Today» ανανεώθηκε η εκτίμηση σε καλλιτέχνες που αγαπάμε -π.χ. Τζένη Μαρκέτου, Δημήτρης Αντωνίτσης, Χριστόφορος Δουλγέρης, Σάββας Χριστοδουλίδης- και γνωρίσαμε τη δουλειά δύο καλλιτεχνών, έκπληξη, αφού μας ήταν [σε εμένα προσωπικά] άγνωστοι. Ο πρώτος είναι ο Κύπριος Βαλεντίνος Χαραλάμπους, γενν. το 1929, με ένα γλυπτό που παραπέμπει συμβολικά στην απεικόνιση της ακουστικής της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και της οπτικής της αραβικής καλλιγραφίας. Η δεύτερη, η Κύπρια επίσης Μαριάννα Χριστοφίδου, γενν. το 1980, με το έργο «Sequence», ένα τρίπτυχο από καρτ-ποστάλ μιας κακόφημης συνοικίας του Τόκιο, στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι κάρτες ακολουθούν τη διαδοχική πορεία της εικόνας του κινηματογράφου, με τρόπο ώστε οι πόρνες να μεταλλάσσουν την έννοια του τι είναι σωστό και τι δεν προκαλεί. Αυτοί οι δύο Κύπριοι, τόσο διαφορετικών γενεών, καλύπτουν την ανάγκη της διαρκούς περιέργειας να βλέπουμε ό,τι δεν μας είναι γνωστό και οικείο. Κάτι που συμβαίνει και με το έργο της Τζένης Μαρκέτου, όπου η ποιότητα του έργου είναι δεδομένη, αλλά το ίδιο το έργο το βλέπουμε πρώτη φορά. Είναι το «Flow», ένα video installation που της είχε ανατεθεί από την 1η Μπιενάλε της Καρθαγένης στην Κολομβία, όπου σε διαδοχικές επισκέψεις της επί τόπου φιλμάρισε προγονικές θρησκευτικές τελετές, εκφράσεις γυναικών αλλά και σκηνές αρχείου, τις οποίος ενέταξε εξαιρετικά.

Ας έρθουμε τώρα στη δεύτερη ομαδική, στο ΙΣΕΤ, όπου η επιμέλεια της Χάριτος Κανελλοπούλου απέδωσε ένα ρεπορτάζ τοίχου, μέσα από το αρχείο του Ινστιτούτου Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης, στο οποίο επισημαίνονται οι γυναίκες εικαστικοί στις δεκαετίες 1960-1970-1980 και η συμβολή τους στην ελληνική πρωτοπορία.

Εφημερίδες, λοιπόν, και δημοσιεύσεις εποχής, φωτογραφίες και βίντεο με τις δουλειές. Από τη Σελέστ Πολυχρονιάδη, την Αλεξ Μυλωνά, την Ιωάννα Σπητέρη, τις Σωσώ Κονταράτου, Ελένη Ζέρβα, Ναυσικά Πάστρα, Οπυ Ζούνη, Μαρία Καραβέλα, Χρύσα Ρωμανού, Μπία Ντάβου, Σίλεια Δασκοπούλου, Νίκη Καναγκίνη, Χρύσα Ρωμανού, στις Ρένα Παπασπύρου, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Ασπα Στασινοπούλου, Βάσω Κυριάκη, Διοχάντη. Οι περισσότερες δεν ζουν πια, ενώ οι τελευταίες πέντε που αναφέρονται συνεχίζουν δυναμικά.

Η έκθεση γοητεύει με τις φωτογραφίες των γυναικών και της εποχής. Κατά τα άλλα, δεν προσθέτει, αφού παραθέτει καθαρά ρεπορταζιακά, δίχως περαιτέρω έρευνα, πιθανή σύγκριση και τοποθέτηση που θα χρησίμευε στις νεότερες γενιές. Διαβάζω, αυτές τις μέρες, ένα κείμενο της Nan Goldin του 2001, όπου μιλά για τη μεταμόρφωση ενός δωματίου νοσοκομείου από την ίδια, με πολλά νέα αντικείμενα. Και σκέφτομαι ένα έργο της Νίκης Καναγκίνη όπου, εννοιολογικά, μεταλλάσσει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε προσωπικό χώρο. Τι σημαίνει άραγε αυτό; Θα ήθελα να μας το πει η έκθεση, αφού αρκετές γυναίκες αιτιολογούν την παρουσία τους στην πρωτοπορία, πέραν της ένταξής τους σ' αυτή, όπως έγραψε και ο τοπικός Τύπος.

Μάρω Μιχαλακάκου Μάρω Μιχαλακάκου

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Κριτική εικαστικών