Έντυπη Έκδοση

Για την ψυχούλα της Μάγκυς

Την ώρα που «η Ελλάδα μετράει τις πληγές της...» -η προσφιλέστερη έκφραση των καναλιών έπειτα από κάθε φυσική καταστροφή- και οι καναλάρχες τρίβουν τα χέρια τους για το μάννα εξ ουρανού κάθε που η στάθμη των χειμάρρων ξεπερνά τα όρια επικινδυνότητας, μια άλλη είδηση, η πρώτη καλή είδηση ύστερα από καιρό έρχεται να μας γλυκάνει, ανεβάζοντας τη θερμοκρασία της ευαισθησίας μας για την άμεση ανταπόκριση του κόσμου που ξέρει να τιμωρεί «τοις μετρητοίς», όταν η δικαιοσύνη απονέμεται «επί πιστώσει»...

Κι ενώ ο τηλεοπτικός χρόνος ξεχείλωσε μέχρι σκασμού από τις έξαλλες φωνές που απλώθηκαν πάνω από κάθε φραγμένο φρεάτιο και οι ρεπόρτερ ανέβασαν τα μπατζάκια τους στο γόνατο για την αλήθεια, ρε γαμώ το, δεν βρέθηκε ΕΝΑ πλάνο και τριάντα δευτερόλεπτα για να μεταδώσουν την είδηση από μια άλλη Ελλάδα που δεν ξέρει να περιμένει το κράτος, αλλά έμαθε να δρα άμεσα και να τιμωρεί παραδειγματικά...

Ετσι η ταβέρνα «του δολοφόνου της Μάγκυς» -όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά τα διάφορα blogs- στα Νέα Στύρα της Εύβοιας κατέβασε ρολά και έβαλε ενοικιαστήριο μετά το μπουγιουρντί των 30.000 ευρώ που του επέβαλε το δικαστήριο και την απαξίωση που του επεφύλαξαν οι κάτοικοι της περιοχής, την οποία δυσφήμησε περισσότερο από τον καθένα. Προηγήθηκαν οι αντιδράσεις των φιλοζωικών σωματείων για την εγκληματική πράξη του φερέλπιδος ταβερνιάρη που σκότωσε με καρεκλοπόδαρο το 3,5 μηνών κουτάβι επειδή ενοχλούσε το σφαγείο του και λέρωνε τα χαλιά του.

Απομένει το ποινικό μέρος της ιστορίας στις 15 Δεκεμβρίου στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας για να μπει φραγμός στη βαρβαρότητα και την καφρίλα και ίσως, αν οι ζωόφιλοι είμαστε τυχεροί, να πέσουμε σε καθαρούς ουρανούς και γαλήνιες θάλασσες για να ευελπιστούμε πως τα τηλεοπτικά τσακάλια -ελλείψει φυσικών καταστροφών- θα έχουν άφθονο τηλεοπτικό χρόνο ώστε να αφιερώσουν τριάντα δευτερόλεπτα για την ψυχούλα της Μάγκυς.

Θα μας πείτε, «εδώ ο κόσμος χάνεται...» και δεν έχετε άδικο, αλλά ακόμη και σε εποχές που ο κόσμος δοκιμάζεται, η κρισιμότητα της στιγμής δεν επιτρέπει στην αγριότητα των ενστίκτων κάποιου κτήνους να γίνει φορέας ακόμη ενός Εμπολα που θα προσβάλει κάθε υγιή αντίσταση.

«Η μικρή Μάγκυ στους ουρανούς» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος μιας παιδικής όπερας με συμπρωταγωνιστή ένα άλλο μεγάλο αστέρι των δρόμων, το θρυλικό Λουκάνικο, που έφυγε από τη ζωή ή μάλλον τα πεζοδρόμια Μάη μήνα.

Αλλά η διαφορά είναι πως ο Λουκάνικος χόρτασε δόξα και αέριο. Αξιώθηκε μιας παγκόσμιας προβολής όταν έγινε το alter ego, ο front man των διαμαρτυρομένων στις συγκεντρώσεις του Συντάγματος το 2011, κερδίζοντας επάξια τον τίτλο του Dog of the Year από το περιοδικό «Time» κι όταν οι φωνές σίγησαν, ο Λουκάνικος υιοθετήθηκε από κάποιον φιλεύσπλαχνο και αποσύρθηκε στις δάφνες του.

Ενώ η Μάγκυ δεν πρόλαβε... Υμνήθηκε μετά θάνατον για την αγριότητα που της επεφύλαξε η μοίρα της, χωρίς να προλάβει να γαβγίσει.

Κι αν τα φώτα έπεσαν πάνω της, κι αν οι κάμερες τη φώτισαν για λίγο, ήταν για το φρικιαστικό, τον αποτρόπαιο θάνατό της κι όχι την αντιστασιακή της δράση.

Ετσι, με Λουκάνικο και Μάγκυ έχουμε τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που στην Ελλάδα είναι κίβδηλο. Δεν περνάει, μόνο ξεγελάει... Σαν την «Κάλπικη Λίρα» του Γιώργου Τζαβέλα, που άλλαξε τέσσερα σπίτια πριν καταλήξει στα χέρια του Ορέστη Μακρή από οίκτο προς τη μικρή Φανούλα.

Παιδιά ακόμη, όταν υιοθετούσαμε κάποιο γατί ή κουτάβι, θυμόμαστε τη γιαγιά μας να λέει:

«Και σκύλος να είσαι, πρέπει τυχερός να είσαι...»

Νομίζουμε πως η λαϊκή ρήση δεν ισχύει πια. Στη μνημονιακή πατρίδα μας περισσεύει η οργή και το μίσος προς όλους. Και είναι αγριότερο όταν σκέφτεσαι πως αυτό το θολό ποτάμι αντί να ρίξει τη λάσπη του στους κατ' εξοχήν υπαίτιους, στρέφει την οργή του στα πιο αθώα θύματα της κρίσης που ανέκαθεν ήταν θύματα και ανέκαθεν ήταν αθώα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ