Έντυπη Έκδοση

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ, ΘΩΜΑ ΜΑΛΟΥΤΑ

«Η κοινωνία της πόλης βρίσκεται σε όρια ανθρωπιστικής κρίσης»

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΕΝΑΖΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ. ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΤΟΥ 2004 ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΑΝ ΦΡΟΥΔΕΣ. ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ. ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΩΣ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ. ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΑΠΑΤΗΛΟ, ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Ο ΘΩΜΑΣ ΜΑΛΟΥΤΑΣ

Αποδίδοντας στους μετανάστες την υποβάθμιση του κέντρου, ξαναγράφουμε απλώς την ιστορία της πόλης ώστε να ταιριάζει με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και επιδιώξεις για το μέλλον της ** Οι ιδιοκτήτες ακινήτων στο κέντρο, που δυσκολεύονται σήμερα να τα διατηρήσουν στην κατοχή τους, θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα είδος κοινωνικής κατοικίας, με αντάλλαγμα την κάλυψη της φορολόγησής τους, των κοινοχρήστων και μιας στοιχειώδους συντήρησης

«Οι πόλεις», παρατηρούσε ο Γάλλος συγγραφέας Μισέλ Τουρνιέ, «επιτελούν δύο βασικές λειτουργίες: η πρώτη είναι αυτή της στέγασης, η δεύτερη της κυκλοφορίας. Σήμερα όμως βλέπουμε παντού κατοικίες υποβαθμισμένες για χάρη της κυκλοφορίας σε τέτοιο βαθμό, που οι πόλεις μας -στερημένες από το πράσινο, τις πλατείες, τους δρόμους περιπάτου- γίνονται ολοένα και περισσότερο "κυκλοφορήσιμες", αλλά ολοένα και λιγότερο κατοικήσιμες». Στην Αθήνα, ωστόσο, οι «φταίχτες» για την υποβάθμιση του κέντρου της πόλης είναι οι συνήθεις -και βολικοί για πολλούς- ύποπτοι: οι μετανάστες, οι χρήστες ναρκωτικών, οι ιερόδουλες, που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη του εμπορίου και των τοπικών υπηρεσιών ψυχαγωγίας, πολιτισμού, τουρισμού. Οταν όμως υπερτονίζουμε μια ούτως η άλλως προβληματική πραγματικότητα, καταλήγουμε τελικά να «συγχέουμε το αίτιο με το σύμπτωμα», υποστηρίζει ο καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Θωμάς Μαλούτας, που θεωρεί ότι η υποβάθμιση του κέντρου της πρωτεύουσας ξεκίνησε πολύ πριν από τη μαζική εισροή μεταναστών στη χώρα, από τη δεκαετία κιόλας του '70, κυρίως λόγω της πυκνοδόμησης και της αλματώδους αύξησης της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Αυτό ανέλυσε και σε κείμενό του που συμπεριλήφθηκε στο συλλογικό τόμο με τίτλο «Το κέντρο της Αθήνας ως πολιτικό διακύβευμα» (εκδ. του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών και του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου, 2013). Η συνέντευξη που μας παραχώρησε διαλύει τους απλουστευτικούς μύθους που σχετίζονται με τον ομολογουμένως «προβληματικό» χαρακτήρα του κέντρου, επιχειρώντας παράλληλα να φωτίσει τις αθέατες πλευρές του.

* Κατά κανόνα, η υποβάθμιση του κέντρου συνδέεται από πολλούς με το μεταναστευτικό κύμα. Πόσο αλήθεια είναι αυτό και ποια είναι η πραγματική διάστασή του;

- Η απόδοση ευθύνης στους μετανάστες για την υποβάθμιση των συνθηκών ζωής στο κέντρο της Αθήνας συγχέει, αν μη τι άλλο, αίτια και συμπτώματα. Η συγκέντρωση των μεταναστών στο κέντρο είναι σύμπτωμα. Οι περισσότεροι μετανάστες στην Αττική συγκεντρώθηκαν, από την αρχή της μαζικής τους προσέλευσης κατά τη δεκαετία του 1990, σε περιοχές γύρω από το κέντρο της πόλης επειδή ήταν οι μόνες όπου μπόρεσαν να βρουν σχετικώς προσιτή στέγη.

Η υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας αρχίζει πολύ παλαιότερα, από τότε που εμφανίστηκαν οι μετανάστες, με την αντιπαροχή και την αλματώδη αύξηση της πυκνότητας. Από το 1950 ώς το 1980 χτίστηκαν στην Αθήνα περίπου 35.000 πολυκατοικίες, ενώ μέχρι τότε οι πολυκατοικίες πέντε ορόφων και πάνω δεν ξεπερνούσαν τις 1.000. Η απότομη αύξηση της πληθυσμιακής και κτηριακής πυκνότητας, μαζί με τη μεγάλη αύξηση των Ι.Χ. αυτοκινήτων και το γεγονός ότι δεν αναπτύχθηκαν οι απαραίτητες υποδομές για να αντιμετωπίσουν αυτές τις αλλαγές, οδήγησαν σε υποβάθμιση των συνθηκών ζωής στο κέντρο της πόλης.

Απέναντι στην αυξανόμενη υποβάθμιση, η αντίδραση των διαφόρων κοινωνικών ομάδων ήταν διαφορετική. Πιο χαρακτηριστική είναι εκείνη των υψηλών και μεσαίων στρωμάτων, τα οποία, ενώ είχαν τη μεγαλύτερη ανάμιξη στην επιδείνωση των συνθηκών ως οικοπεδούχοι ή ως εργολάβοι, επέλεξαν ως λύση τη σταδιακή φυγή στα προάστια. Ετσι, ενώ το 1971 οι υψηλότερες κοινωνικές κατηγορίες της πόλης (ελεύθεροι επαγγελματίες, διευθυντικά στελέχη και συναφή επαγγέλματα) ζούσαν κατά 62% στον κεντρικό δήμο, το 1991 το ποσοστό αυτό είχε μειωθεί στο 27%.

Ολα αυτά συνέβησαν πριν εμφανιστούν οι μετανάστες. Αποδίδοντας σε εκείνους την υποβάθμιση του κέντρου, ξαναγράφουμε απλώς την ιστορία της πόλης, ώστε να ταιριάζει με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και επιδιώξεις για το μέλλον της.

* Είναι ένα φαινόμενο που αφορά μόνο την ελληνική πρωτεύουσα;

Οταν στην πολεοδομική ασφυξία της Αθήνας προστέθηκε τη δεκαετία του '70 και η κυκλοφοριακή, η πόλη έγινε αβίωτη. Είναι τότε που ξεκίνησε η μαζική «έξοδος» των κατοίκων του κέντρου  στα προάστια, εγκαταλείποντας στην τύχη τους όχι μόνο τα διαμερίσματα, αλλά κτίρια ολόκληρα, που σήμερα ξεπερνούν τα πεντακόσια Οταν στην πολεοδομική ασφυξία της Αθήνας προστέθηκε τη δεκαετία του '70 και η κυκλοφοριακή, η πόλη έγινε αβίωτη. Είναι τότε που ξεκίνησε η μαζική «έξοδος» των κατοίκων του κέντρου στα προάστια, εγκαταλείποντας στην τύχη τους όχι μόνο τα διαμερίσματα, αλλά κτίρια ολόκληρα, που σήμερα ξεπερνούν τα πεντακόσια - Οι φτωχοί μετανάστες και πρόσφυγες, ως «διαφορετικοί» και αδύναμοι, αποτελούν συνήθως αποδιοπομπαίους τράγους και εύκολους στόχους, στους οποίους μετακυλίεται η ευθύνη για διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία υποδοχής. Η αρνητική αντιμετώπιση των μεταναστών είναι κάτι που συναντά κανείς σχεδόν παντού όπου υπάρχουν σημαντικά μεταναστευτικά ρεύματα και, κυρίως, όπου υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να εκμεταλλευθούν τη σύγκρουση γηγενών και μεταναστών, η οποία δημιουργείται όταν και οι δύο στοχεύουν σε παρόμοιες θέσεις μέσα σε απορρυθμισμένες αγορές εργασίας και στις ίδιες κοινωνικές υπηρεσίες, σε ένα πλαίσιο περιορισμού των καλύψεων.

* Η συζήτηση για την αναβάθμιση του κέντρου ανοίγει κάθε λίγο και λιγάκι. Ωστόσο αποτελέσματα δεν βλέπουμε. Πώς το εξηγείτε;

- Δεν συμφωνώ ότι η συζήτηση για το κέντρο ανοίγει κάθε λίγο και λιγάκι. Αυτό γίνεται μόνο τα τελευταία χρόνια μετά τις προσμονές που δημιούργησαν οι επενδύσεις για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η αλήθεια είναι ότι στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν περιοχές, όχι όταν έχουν έντονα προβλήματα, αλλά όταν κάποιοι οραματίζονται «λύσεις» γι' αυτές. Αλλιώς θα μιλούσαμε διαρκώς για το Ζεφύρι και τον Ασπρόπυργο.

Αν δεν βλέπουμε αποτελέσματα -με την έννοια ότι δεν έχουν εμφανιστεί σημαντικές μεταβολές, οι οποίες να οφείλονται σε στοχευμένες πολιτικές- αυτό απορρέει από την ουσιαστική απουσία σύνδεσης της ανάληψης των Ολυμπιακών του 2004 με μια ευρύτερη στρατηγική για την ανάπτυξη της Αθήνας, κάτι που οδήγησε σε κενό πολιτικής και ενδιαφέροντος μετά το τέλος των Αγώνων. Οι συζητήσεις έκτοτε τροφοδοτήθηκαν κυρίως από το ενδιαφέρον κοινωνικών ομάδων που είχαν προεξοφλήσει τη συνεχή αναβάθμιση του κέντρου και είδαν τις αναμονές τους να διαψεύδονται. Η κρίση, βεβαίως, μετέβαλε ριζικά τις παραμέτρους του ζητήματος.

* Μιλάτε για το «όραμα» και τις προσδοκίες κοινωνικών ομάδων και φορέων για την αναβάθμιση του κέντρου, μετά τους Ολυμπιακούς. Αυτό το «όραμα» ήταν ένα ή πολλά; Και αν ήταν πολλά, ήταν και αντικρουόμενα;

- «Οραμα» για την πόλη έχουν συνήθως οι κοινωνικές ομάδες που θεωρούν ότι εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο κάποιο κοινό εθνικό στόχο, που έχουν επενδεδυμένα συμφέροντα ή εξετάζουν το ενδεχόμενο να επενδύσουν σε αυτήν ή που θα ήθελαν να την αλλάξουν, ώστε να ανταποκρίνεται σε αυτό που θεωρούν σύγχρονο τρόπο ζωής με βάση βιώματα που ενδεχομένως μεταφέρουν από αλλού. Πρόκειται, κυρίως, για κυρίαρχες κοινωνικές ομάδες που αισθάνονται ότι η πόλη τούς ανήκει και ότι με τα οράματά τους εκφράζουν το κοινωνικό σύνολο. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότερες κοινωνικές ομάδες έχουν πολύ πιο περιορισμένα οράματα για την πόλη, και όταν τα εκφράζουν, περιορίζονται συνήθως σε αμυντική διεκδίκηση του περιορισμένου δικαιώματός τους στην πόλη.

* Πιστεύετε ότι η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου θα προσφέρει κάποια λύση, ή θα απομονώσει περισσότερο το κέντρο;

- Δεν είμαι συγκοινωνιολόγος, αλλά από όσα γνωρίζω για τη σχετική παρέμβαση, δεν θεωρώ ότι ο περιορισμός που προβλέπει, όσον αφορά την πρόσβαση των Ι.Χ., θα οδηγήσει σε απομόνωση του κέντρου. Η οικονομική κρίση του κέντρου δεν οφείλεται, άλλωστε, στη δύσκολη πρόσβαση σε αυτό, αλλά στην εγκατάλειψη της ευρύτερης περιοχής του από κατοίκους -το 2011 στο Δήμο Αθηναίων είχαν απομείνει περίπου 665.000 κάτοικοι από 890.000 το 1981- και από οικονομικές δραστηριότητες: το λιανικό εμπόριο ακολούθησε τη μετακίνηση των ομάδων με υψηλή αγοραστική δύναμη στα προάστια, ενώ και πολλές δημόσιες υπηρεσίες μετακινήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση, χωρίς να υπολογιστούν οι επιπτώσεις.

Η παρέμβαση στην Πανεπιστημίου μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα όσον αφορά την εικόνα σημαντικού τμήματος του ιστορικού κέντρου, καθώς και τους όρους καθημερινής χρήσης της περιοχής αυτής από κατοίκους και επισκέπτες. Για να υπάρξει, ωστόσο, πραγματικό κοινωνικό όφελος για το σύνολο της πόλης, από την αναβάθμιση του κέντρου και άλλων σημαντικών περιοχών της, χρειάζονται ρυθμίσεις ώστε το ιδιωτικό όφελος που προκύπτει από τις δημόσιες αυτές επενδύσεις -για τους ιδιοκτήτες ακινήτων, για παράδειγμα, για τους οποίους αυξάνονται οι πρόσοδοι από αυτά- να επιστρέφει στο κοινωνικό σύνολο. Πρόκειται για ρυθμίσεις που δεν έγιναν στο παρελθόν σε σχέση με τις συνέπειες πολύ μεγάλων επενδύσεων στην πόλη (όπως το Μετρό, οι μεγάλοι οδικοί άξονες), αλλά και μικρότερων, όπως η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων. Σήμερα είναι ακόμη πιο επιβεβλημένες, τη στιγμή που η κοινωνία της πόλης βρίσκεται σε όρια ανθρωπιστικής κρίσης.

* Τι προβλήματα θεωρείτε ότι θα υπάρξουν στην προοπτική αναβάθμισης του κέντρου στη σημερινή δυσμενή συγκυρία;

- Η πολιτική πλαισίωση, που θα υπάρξει στα όποια έργα αναβάθμισης του κέντρου της πόλης, θα δώσει και το πραγματικό κοινωνικό τους περιεχόμενο. Αυτή η πλαισίωση είναι αμιγώς ευθύνη της πολιτείας. Σήμερα, είναι ανησυχητική η πλήρης απουσία από την κυβερνητική ημερήσια διάταξη πολιτικών για τα κοινωνικά προβλήματα της πόλης, τα οποία έχουν σοβαρά επιδεινωθεί από τις συνεχιζόμενες πολιτικές λιτότητας. Σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα αυτά είναι μεγαλύτερη, αλλά οι αρμοδιότητες και, κυρίως, οι πόροι είναι περιορισμένα. Μέσα σε ένα τέτοιο κενό κοινωνικής πολιτικής είναι δύσκολο να συγκροτηθεί η απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για έργα αναβάθμισης.

Επίσης, προβληματισμό προκαλούν παράλληλες κυβερνητικές επιλογές -οι οποίες γίνονται με κριτήρια που δεν σχετίζονται με την πόλη, αλλά έχουν σημαντικές επιπτώσεις σε αυτήν, όπως η εκποίηση του Ελληνικού. Η επένδυση στο Ελληνικό, εφ' όσον τελικώς πραγματοποιηθεί, θα αποτελούσε το μεγαλύτερο προαστιακό πόλο με έντονα ανταγωνιστική λειτουργία προς το ιστορικό κέντρο και την προσπάθεια αναβάθμισής του που διέπει τις παρεμβάσεις στην Πανεπιστημίου και στο Φαληρικό Δέλτα, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά.

* Αν σας καλούσε ο Δήμος της Αθήνας να προτείνετε κάποια μέτρα για την αναβάθμιση του κέντρου, ποια θα ήταν αυτά;

- Τα βασικά μέτρα που απαιτούνται σήμερα πρέπει να αντιμετωπίζουν την ανθρωπιστική κρίση και να δίνουν κάποιες διεξόδους οικονομικής ανάκαμψης. Υπήρξε συνεργασία με το δήμο στο πλαίσιο ενός προγράμματος (Re-activate Athens, με επιστημονική ευθύνη του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης και χρηματοδότηση του Ιδρύματος Ωνάση) που αναζητούσε πρακτικές ιδέες και λύσεις για ορισμένες δύσκολες περιοχές του κέντρου της πόλης. Η λογική των σημαντικότερων μέτρων που προτάθηκαν στο πλαίσιο αυτό ήταν να διευκολυνθεί η αντιστοίχηση πόρων και αναγκών που η αγορά έχει εγκαταλείψει και δεν μπορεί να καλύψει αντίστοιχα. Για παράδειγμα, ιδιοκτήτες ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας, που σήμερα δυσκολεύονται ακόμη και να τα διατηρήσουν στην κατοχή τους, θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα είδος κοινωνικής κατοικίας σε ενοικιαστές ή επίδοξους ενοικιαστές, με αντάλλαγμα την κάλυψη της φορολογικής τους υποχρέωσης, των κοινοχρήστων και μιας στοιχειώδους συντήρησης. Μια τέτοια ιδέα θα μπορούσε να λειτουργήσει στο πλαίσιο ενός πλέγματος ρυθμίσεων που τροφοδοτείται από διαδικασίες και στοιχεία κοινωνικής οικονομίας, κοινωνικής επιχειρηματικότητας, εθελοντισμού και τοπικής αυτοοργάνωσης. Τέτοιες ρυθμίσεις, που αυθόρμητα αναπτύσσονται τον τελευταίο καιρό, εφ' όσον θεσμοθετηθούν και ενισχυθούν, μπορούν να αποτελέσουν και βάση κοινωνικών συμμαχιών για ένα κοινωνικά αλληλέγγυο μέλλον της πόλης.

Η υποβάθμιση του κέντρου σε αριθμούς

Μια ανάγλυφη εικόνα της υποβάθμισης του κέντρου έδωσε το πόρισμα της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος το 2010. Ιδού ορισμένα σημεία του που την τεκμηριώνουν ποσοτικά:

* Τα ποσοστά κατοίκησης στο Ιστορικό Κέντρο αγγίζουν μόλις το 3%-4%, ενώ η υπερσυγκέντωση μεταναστών -με νόμιμα ή μη έγγραφα- γίνεται χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες υποδομές, με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται χιλιάδες άνθρωποι σε καθεστώς ημιπαρανομίας και να καθίστανται ευάλωτοι και αναλώσιμοι.

* Η Αθήνα κατατάσσεται 22η σε σύνολο των 30 πόλεων που περιλαμβάνονται στον Ευρωπαϊκό Δείκτη Πράσινης Πόλης, με βαθμολογία 53,09 στα 100. (...) Η γενική βαθμολογία της πόλης είναι χαμηλή, εξαιτίας της ποιότητας του αέρα, λόγω προβλήματων ως προς τη διαχείριση απορριμμάτων και τις χρήσεις γης, καθώς και της έλλειψης ενεργειακά αποδοτικών κτηρίων.

* Η θερμοκρασία του αέρα στην πυκνά δομημένη αστική περιοχή του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας είναι υψηλότερη από αυτή της άμεσα περιβάλλουσας περιοχής κατά 3-4 βαθμούς Κελσίου και κατά 8-10 βαθμούς Κελσίου των προαστίων της πόλης. Επιπρόσθετα, έχουν αυξηθεί τα συνεχή διαστήματα με υψηλή θερμοκρασία αλλά και η συχνότητα των θερμών περιόδων.

* Αντίθετα με τις προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν με το Π.Δ. «Περί καθορισμού χρήσεων γης κι ειδικών όρων και περιορισμών δόμησης στην περιοχή Ψυρρή-Κέντρου (Ομόνοιας)», το Π.Δ. δεν εφαρμόστηκε, με αποτέλεσμα την αλλοίωση του αστικού ιστού. Επισημαίνεται ότι το 1994 υπήρχαν έξι εστιατόρια και τέσσερα θέατρα, ενώ μόλις οκτώ χρόνια αργότερα υπήρχαν 107 καταστήματα, εκ των οποίων τα 57 εστιατόρια και τα 15 μπαρ.

* Η προηγούμενη εξέλιξη συνοδεύθηκε από τη μείωση της βιοτεχνικής δραστηριότητας. Από τις 1.300 βιοτεχνίες, που υπήρχαν μέχρι τις αρχές του 1900, έχουν παραμείνει οι 300. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στο διάστημα από 1991-2010 η απασχόληση στη βιοτεχνία μειώνεται από 55.000 σε 37.000 εργαζομένους (κατά περίπου 30%). Αντίθετα η απασχόληση σε μπαρ και εστιατόρια αυξήθηκε από 27.000 σε 47.000 εργαζομένους, δηλαδή κατά 90% (η εξέλιξη αυτή μεταφράζεται πρακτικά σε ένα μάλλον βίαιο μετασχηματισμό της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας, σε μια περισσότερο καταναλωτική και ψυχαγωγική κατεύθυνση).

* Με την εξαίρεση των γκαλερί και των θεατών, οι επιχειρήσεις που χωροθετούνται στο Ιστορικό Κέντρο αντλούν από την ταυτότητα του αστικού χώρου, διαμορφώνοντας ένα νέο πρότυπο διασκέδασης («νεοταβέρνες»).

* Μαζί αναπτύσσεται και η βιομηχανία της νυχτερινής διασκέδασης με την εγκατάσταση πλήθους κέντρων που επιβαρύνουν το αστικό τοπίο, αποδυναμώνουν την κλίμακα της γειτονιάς και καταλαμβάνουν, λόγω παρελκόμενων δραστηριοτήτων, πολύτιμα τμήματα του δημόσιου χώρου.

* Περισσότερα από 500 κτήρια στο κέντρο της Αθήνας είναι εγκαταλελειμμένα. Στο Μεταξουργείο έχουν καταγραφεί 211 εγκαταλελειμμένα κτήρια και 110 στου Ψυρρή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Αρχιτεκτονική
Συνεντεύξεις
Αναπλάσεις/Ανακαινίσεις
Πολεοδομία και Χωροταξία
Αθήνα
Περιβάλλον & οικολογία