Έντυπη Έκδοση

Σκυλίσια ζωή

ΕΝΑΣ μεγάλος έρωτας γεννήθηκε στη γειτονιά μου, εκεί στις παρυφές του άλσους των Ιλισίων. Εκείνος είναι αλήτης με τη βούλα κι εκείνη καθώς πρέπει κυρία, που καθημερινά βγαίνει στο μπαλκόνι της προκειμένου ν' ανταλλάξει όχι και τόσο κρυφές ματιές μαζί του -η αλήθεια να λέγεται.

Ο αλήτης είναι χαρωπός, μικρόσωμος, με μακρύ τρίχωμα και φυσικά τετράποδος. Η επίσης τετράποδη ερωτευμένη κατοικοεδρεύει σε υπερυψωμένο ισόγειο με μπαλκονάκι μια σταλιά, ίσα που τη χωράει. Ο δικός μου, γύρευε από πού έρχεται καθημερινά, πού τρώει και πού κοιμάται, καταφθάνει χαρωπός και την περιμένει να προβάλει κουνώντας την ουρά του και κάνοντας ενίοτε προσπάθειες να σαλτάρει στο μπαλκόνι -φευ όμως, τα κάγκελα τον εμποδίζουν. Και έτσι απογοητευμένος παίρνει στη συνέχεια το δρόμο για το πάρκο για να παίξει με τους φίλους του, του καλού κόσμου, που έχουν βγάλει περίπατο τ' αφεντικά τους.

Θα μου πείτε, ερωτεύονται οι σκύλοι; Γιατί όχι! Γιατί δηλαδή τα περιστέρια πρέπει να ζευγαρώνουν διά βίου; Και μου έχει τύχει να δω περιστέρι να παραστέκει επί ώρες το/τη νεκρό/ή σύντροφό του. Οπως και να έχει, σε μια γκρίζα εποχή μ' αρέσει να βλέπω τον αλητάκο να καταφθάνει τακτικός στην ώρα του τα πρωινά και να χαίρεται μια ελευθερία που τα οικόσιτα δεν έχουν.

Την ελευθερία που απολαμβάνουν π.χ. τα σκυλιά στο ιστορικό κέντρο της πόλης, στο Σύνταγμα, στην Ερμού, στο Μοναστηράκι. Στο τελευταίο έχω πιάσει φιλίες μ' έναν άλλο, θηριώδη σε μέγεθος και λάτρη της μουσικής. Με το που βλέπει να έρχεται η μπάντα των Αφρικανών με τα κρουστά απλώνει την αρίδα του εμπρός τους και δεν το κουνάει ρούπι μέχρι ν' αποχωρήσουν. Αντιθέτως, δεν του αρέσει καθόλου η μουσική των μπρέικ ντάνσερ, αφού τον έχω δει να αποχωρεί από την πλατεία μόλις αυτή ξεχύνεται από τα ηχεία.

Εχει συμβεί να με πάρει σκύλος από πίσω σ' όλη τη διαδρομή μέσα από τη Στοά του Αττάλου ώς επάνω στα σκαλάκια που βγαίνουν στο δρόμο κάτω από την Ακρόπολη και να σταθεί πλάι μου όση ώρα έκατσα να ξαποστάσω κι ύστερα να πάρει, με την ησυχία του πάντα, το δρόμο προς τα πίσω. Και σε φίλο μου έχει συμβεί να τον σπρώξει σκύλος με τη μύτη του, όταν στο Σύνταγμα άναψε το φανάρι για τους πεζούς και αυτός, αφηρημένος, δεν έλεγε να περάσει.

Φαντάζομαι πως αυτοί οι πλάνητες της πόλης θα μπορούσαν να αφηγηθούν πολλές ιστορίες αν είχαν μιλιά και είμαι σίγουρος πως ξέρουν την πόλη πολύ καλύτερα από τους ανθρώπους που την κατοικούν. Αυτά τα έρημα μπάσταρδα σκυλιά, που περιμένουν τα υπολείμματα ενός γεύματος έξω από τις ταβέρνες και που τώρα που χειμωνιάζει βρίσκουν καταφύγιο σε στοές ή στα ακατοίκητα ερείπια.

ΓΙ' ΑΥΤΟ εν τέλει αντιδικώ με όλους τους «φιλόζωους» που υπερήφανα κυκλοφορούν μοστράροντας τους καλοταϊσμένους αριστοκράτες ράτσας, προβάλλοντας επί της ουσίας το εγώ τους. Θέλετε σκύλο; «Ψωνίστε» ένα αδέσποτο. Θα έχετε κάνει ένα καλό!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ