Έντυπη Έκδοση

Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού

ΟΙ ΦΕΤΙΝΕΣ μαθητικές παρελάσεις της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου «κρύφτηκαν» πίσω από φράχτες. Ο φόβος τον οποίο έχει ενσπείρει η αυταρχική συγκυβέρνηση στους υπηκόους της (συγγνώμη στους πολίτες της), έχει επιστρέψει στην ίδια, σαν κακή προβλέψιμη μοίρα.

Αφού έπραξε τα πάνδεινα με γνώμονα την αποψίλωση της «μεσαίας» ελληνικής οικογένειας, που στήριξε με τους ψήφους της το μεταπολιτευτικό φάντασμα της κατ' όνομα δημοκρατίας, τώρα αποστρέφεται τα οργισμένα βλέμματα της εθνικής αγανάκτησης, καθώς τα αντιμετωπίζει με την πρώτη ευκαιρία ως προσημειωμένη παραβατική συμπεριφορά.

Η δημοκρατία, είναι πλέον μία δημοκρατία-φράχτης, «προστατευμένη» από αστυνομικές κλούβες και κορμιά αστυνομικών, αφού πλέον οι «επίσημοι», είναι αυτοφυλακισμένοι σαν σπάνια ζώα σ' ένα μεταδημοκρατικό ζωολογικό κήπο.

Το κάδρο της φωτογραφίας τούς θέλει κάπου στο βάθος, λίγο πιό μπροστά οι παρελαύνοντες μαθητές και οι παρελαύνουσες μαθήτριες, και σε πρώτο πλάνο τα κάγκελα «ασφαλείας». Και πίσω από τα κάγκελα οι γονείς, άλλοι κατά συνθήκην φυλακισμένοι, τα χέρια πάνω στα κάγκελα, τα παιδιά πίσω από τα κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού.

Εδώ και πέντε χρόνια, η κανονικότητα τών εθνικών επετείων, έστω και με μισές αλήθειες, έστω και με πολλαπλάσια ψέμματα, έχασαν την κανονικότητα της σχολικής γιορτής, που έθρεψε γενιές και γενιές μεταπολεμικών νεοελλήνων, έστω και αν γιορταζόταν γύρω από ένα οιονεί κυριακάτικο τραπέζι, με την μυρωδιά ενός ψητού στον φούρνο.

Μέχρι πρότινος, η αργία της 28ης Οκτωβρίου λειτουργούσε κυρίως ως μία αργία ανάπαυσης, με φόντο τα ασπρόμαυρα επίκαιρα τού ελληνο-αλβανικού μετώπου, της Κατοχής και του Εμφύλιου, ως ένα νανούρισμα καθόλου εθνικό, περρισότερο ως ένα χωνευτικό, μετά από ένα γενναίο φαγοπότι σε ταβέρνα.

Εν έτει 2014, ανακυκλώνονται τα προτάγματα της Εθνικής Αντίστασης με ΕΑΜίτικους και ΕΛΑΣίτικους συμβολισμούς. Οσο κι αν τα παλαιά σύμβολα εξακολουθούν να γοητεύουν ως μουσειακά αντικείμενα, γιατί είναι πλέον νεκρά, άλλο τόσο νεκρός είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης ο οποίος μιλάει γιά εμφυλιοπολεμικό μίσος, αντιδρώντας με παρελθοντολογία στο άκουσμα του ύμνου του ΕΑΜ, κατά την μαθητική παρέλαση στο Χαλάνδρι.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η φετινή επέτειος του μεταξικού «Οχι», ούτε ως γιορτή οριοθετήθηκε, ούτε ως ταξικό μίσος. Οι μόνοι παραπονούμενοι ίσως πρέπει να είναι οι γονείς, οι οποίοι δεν κατάφεραν να τραβήξουν τα βλαστάρια τους φωτογραφίες με το κινητό.

Καμία και κανείς ενδιαφέρεται πλέον, εάν απουσιάζουν από το «πάλκο» ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος ή ο Λοβέρδος. Αυτοί είναι ξεγραμμένοι, όχι γιατί είναι «κακοί», αλλά γιατί έκλεισαν τη στρόφιγγα των ευρώ. Αν μπορούσαν να τακτοποιήσουν τους αιτούντες ψηφοφόρους τους, όπως τους δικαστικούς και τους ένστολους, θα διαπιστώνατε ότι η κάλπη και πάλι θα έβγαζε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

ΤΙΣ «μεγάλες» ιδέες ορισμένες και ορισμένοι «ρομαντικοί» τις υπερασπίζονται, γι' αυτό δολοφονούνται, εκτελούνται ή φυλακίζονται. Οι υπόλοιποι είναι θεατές σ' ένα έργο, το οποίο περιμένουν ανυπόμονα να τελειώσει. Οχι για να χειροκροτήσουν, αλλά για να πάνε σπίτια τους μιαν ώρα αρχύτερα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης με τον Βασίλη Κ. Καλαμαρά