Έντυπη Έκδοση

Η φυλή του Αμαζονίου

ΑΝ υπάρχει κάτι χειρότερο από την πολιτική πρόληψης ή την ετοιμότητα ανταπόκρισης του ελληνικού Δημοσίου στις επείγουσες καταστάσεις, όπως αυτές που δημιούργησε η σφοδρή νεροποντή στην Αττική την Παρασκευή 24 Οκτωβρίου, τότε αυτό είναι η μοιρολατρία των κατοίκων της.

Εβλεπα ένα από τα βίντεο που είχαν τραβήξει κάτοικοι της Νίκαιας από το μπαλκόνι τους με το κινητό τηλέφωνο: χειμαρρώδη λασπόνερα παρέσερναν τα γιωταχί τους. «Αμαζόνιος!» σχολίασε κάποιος από τους ερασιτέχνες εικονολήπτες, με δέος για το όντως εντυπωσιακό φαινόμενο, αλλά χωρίς καμία έκπληξη. Το θεωρούσε φυσικό, μην έχοντας τα νερά της βροχής διέξοδο, να ξεπλύνουν τους δρόμους της γειτονιάς του από τα αυτοκίνητα, φτιάχνοντας τεχνητούς λόφους από δαύτα στα σταυροδρόμια των οδικών αρτηριών. Ετσι ακριβώς θα ήταν και ο τόνος της φωνής του αρχαίου Αιγυπτίου αγρότη, όταν θα παρακολουθούσε την ετήσια υπερχείλιση του Νείλου να πλημμυρίζει με εύφορη ιλύ το χωράφι του, έτσι ακριβώς θα μιλούσαν και οι φυλές του Αμαζονίου για τη συμπεριφορά του δικού τους ποταμού. Κάτι φυσικό και αναμενόμενο.

Αυτός είναι ο ορισμός της μοιρολατρίας. Να εντάσσεις και τις καταστροφές που θα μπορούσαν να αποφευχθούν στη χορεία των φυσικών φαινομένων. Κι όχι μόνο να τις εντάσσεις, αλλά να τις περιμένεις κιόλας, όπως ας πούμε το καλοκαίρι περιμένεις την πυρκαγιά, και ανησυχείς γιατί άργησε. Εάν ξυπνούσαμε ένα πρωί και με κάποιο μαγικό τρόπο όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια, θα απογοητευόμασταν πολύ. Εάν το Δημόσιο δούλευε ρολόι, θα χάναμε τον προσανατολισμό μας, θα άλλαζε εντός μας ο ρυθμός του κόσμου μας, θα νιώθαμε μετέωροι.

Από το να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, προτιμάμε να κράζουμε τον εκάστοτε υπουργό, όπως συνέβη και με τον Ντινόπουλο, που πήγε να πουλήσει υπουργιλίκι στους πλημμυροπαθείς κι έφαγε γιουχάρισμα τρελό -και καλώς το έφαγε. Ναι, είναι πιο εύκολο να τα χώνεις στον υπουργό, από το να παίρνεις πρωτοβουλίες. Ποιος από μας σκέφτηκε το καθάρισμα των φρεατίων καλοκαιριάτικα, πριν έρθουν οι βροχές του φθινοπώρου;

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, φυσικά τα φρεάτια ήταν βουλωμένα, λέμε τώρα με πικρή ικανοποίηση. Βεβαίως ο δήμος ολιγωρεί, οπωσδήποτε το κράτος καθεύδει, εννοείται πως όλοι μας, και όχι μόνο οι Αρχές, είμαστε Επιμηθείς, που τρέχουμε κατόπιν εορτής να σώσουμε ό,τι σώζεται, και όχι Προμηθείς, να προλάβουμε ό,τι μπορεί να προληφθεί -φυσικά κι έτσι γίνονται τα πράγματα, αυτό είναι το αναμενόμενο από εξουσία και πολίτες, αυτή είναι η παράδοση της τιμημένης μας φυλής, της φυλής του Αμαζονίου της λάσπης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης με τον Παύλο Μεθενίτη