Έντυπη Έκδοση

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ * ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ 4 ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

«18 ΑΝΩ» φωνή βοώντος...

Σε ώτα μη ακουόντων προσκρούει η κραυγή απόγνωσης του «18 ΑΝΩ», το σχολείο του οποίου κινδυνεύει να μείνει χωρίς εκπαιδευτικούς. Το υπουργείο Παιδείας αν και ενημερώθηκε για τις ανάγκες λειτουργίας του σχολείου, δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του θεσμικού πλαισίου.

Παρά την αναλγησία των κρατούντων, οι καθηγητές συνέχισαν με τη διδασκαλία τους να υποστηρίζουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των θεραπευομένων, με αποτέλεσμα την επιτυχία τους στις απολυτήριες εξετάσεις Γυμνασίου και Λυκείου, παράλληλα με την εισαγωγή μικρού αριθμού θεραπευομένων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Το σχολείο, που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2010, τα τελευταία δύο χρόνια υποδέχεται ενηλίκους, ανέργους και εξαρτημένους, πριν από την ένταξή τους στο πρόγραμμα, χρήστες τοξικών ουσιών για 11-15 χρόνια, στηριζόμενο στο φιλότιμο των καθηγητών που ουσιαστικά προσφέρουν εθελοντική εργασία χωρίς αμοιβή, αφού τα χρήματα που λαμβάνουν είναι ελάχιστα. Τα πράγματα όμως έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

Τι θα γίνει με τόσους συνανθρώπους μας που βρίσκονται στη φάση της κοινωνικής επανένταξης του προγράμματος, καθώς στερούνται τη δυνατότητα και το δικαίωμα για μια ολοκληρωμένη και ουσιαστική επιστροφή τους στο κοινωνικό σύνολο;

Τέσσερις εκπαιδευτικοί καταθέτουν στην «Ε» τη δική τους μαρτυρία.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, μαθηματικός, Ph.D

Εμείς αγωνιούμε, οι αρμόδιοι κωφεύουν

Εμαθα για το σχολείο του «18 ΑΝΩ» το χειμώνα του 2011. Η εκτίμησή μου για τη θεραπευτική δομή αυτή και την Κατερίνα Μάτσα ήταν και είναι απεριόριστη κρίνοντας από την επιστροφή στην κοινωνική ζωή δεκάδων θεραπευομένων μετά την υποστήριξη των δομών του «18 ΑΝΩ». Οταν ήρθε στα χέρια μου το ΦΕΚ για το σχολείο δεν υπήρχε για μένα δίλημμα. Επρεπε να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε ένα πλαίσιο που θα έπρεπε να είναι παράδειγμα για κάθε δημόσια σχολική μονάδα του υπουργείου Παιδείας. Επιμορφωτικά σεμινάρια για τους καθηγητές, ομάδες εποπτείας των εκπαιδευτικών, συζήτηση σε προσωπική βάση για κάθε θεραπευόμενο μαθητή..., αλήθεια πού υπάρχουν όλα αυτά στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης;

Πήγα στη συνέντευξη με την ελπίδα ότι θα μπορέσω να γίνω και εγώ μέρος αυτού του σπουδαίου εγχειρήματος... μιας εμπειρίας τόσο χρήσιμης για τη βελτίωση της καθημερινής δουλειάς στην τόσο δύσκολη σχολική πραγματικότητα της υποβάθμισης και της βαθιάς φτώχειας, υλικής και πνευματικής.

Φέτος έμαθα ότι σχολείο δεν θα λειτουργήσει επειδή καθυστερεί η έγκριση της πρόσληψης των καθηγητών οι οποίοι εργάζονται υπερωριακά στη δομή του «18 ΑΝΩ». Πήρε το αυτί μου επίσης ότι το υπουργείο σκοπεύει να υποστηρίξει τέτοιου τύπου δομές με ωρομίσθιους από πρόγραμμα ΕΣΠΑ.

Πέρασε άραγε από το μυαλό των αρμοδίων ότι η επιλογή του προσωπικού είναι οργανικό κομμάτι των εσωτερικών διαδικασιών της δομής η οποία προετοιμάζει τους καθηγητές να διδάξουν σε ενήλικους μαθητές με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και πολύχρονη αποχή από την εκπαιδευτική διαδικασία;

Είναι απαραίτητο και αγωνία πολλών ανθρώπων (εργαζόμενων στη δομή και θεραπευόμενων) να λειτουργήσει ξανά το σχολείο του «18 ΑΝΩ». Να στηριχθούν οι θεραπευτικές κοινότητες και τα καθαρά προγράμματα απεξάρτησης. Για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων κομμάτι ενός πραγματικού και όχι ενός ψεύτικου και αντιλαϊκού success story που ευαγγελίζονται ο υπουργός Παιδείας και η τροϊκανή παρέα τους.

ΝΙΚΟΣ ΒΩΔΙΝΑΣ, φυσικός Ph.D

Να ενισχυθεί η λειτουργία του

Εργάζομαι ως εκπαιδευτικός στο σχολείο του «18 ΑΝΩ» αρκετά χρόνια. Στην αρχή το σχολείο είχε σε λειτουργία τέσσερις τάξεις, την τρίτη Γυμνασίου και τις τρεις τάξεις του Λυκείου. Τα τελευταία χρόνια στο σχολείο λειτουργεί η τρίτη Γυμνασίου και η τέταρτη τάξη Εσπερινού Λυκείου με τμήματα Θεωρητικής και Τεχνολογικής κατεύθυνσης. Αμεσος στόχος το αντίστοιχο απολυτήριο ή/και η προετοιμασία για την εισαγωγή σε Τριτοβάθμιο Ιδρυμα.

Στα χρόνια αυτά συνάντησα μαθητές διαφορετικής ηλικίας (από είκοσι έως πενήντα ετών) αλλά και μαθητές με ποικιλία μορφωτικού και μαθησιακού επιπέδου. Για παράδειγμα πολλοί είχαν σταματήσει το σχολείο στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου και άλλοι είχαν φθάσει μέχρι και τις τελευταίες τάξεις του Λυκείου και στη συνέχεια εγκατέλειψαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση ενός μαθητή που πήγε τρεις φορές στην πρώτη Γυμνασίου χωρίς να την τελειώσει ποτέ.

Ετσι αντιμετώπισα μαθητές που είχαν κοινό χαρακτηριστικό τα πολλά χρόνια απουσίας από τη σχολική τάξη αλλά και μαθητές με πολύ ανομοιόμορφο μαθησιακό υπόβαθρο, γεγονός που δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο τη μαθησιακή διαδικασία και τον προγραμματισμό μαθήματος. Σαν καθηγητής λοιπόν είχα να καλύψω από τις πιο βασικές μορφωτικές ανάγκες των μαθητών έως τις πιο ειδικές στην περίπτωση απολυτηρίου Λυκείου ή προετοιμασίας για την εισαγωγή σε ΑΕΙ/ΤΕΙ.

Θεωρώ ότι η μαθησιακή διαδικασία ήταν πιο ομαλή και αποτελεσματική στην περίπτωση που υπήρχαν όλες οι τάξεις του Λυκείου και πολύ πιο δύσκολη τα τελευταία χρόνια με τις δύο μόνο τάξεις. Το ευχάριστο και ταυτόχρονα πολύ βοηθητικό είναι πως το σχολείο αποτελεί μέρος της θεραπευτικής πορείας με αποτέλεσμα οι μαθητές αφενός να παρακολουθούν τη σχολική/εκπαιδευτική διαδικασία προετοιμασμένοι και ίσως πεπεισμένοι ότι αυτή θα τους βοηθήσει στη συνολική τους θεραπεία και στην επανένταξή τους στην κοινωνία. Επίσης πολλές φορές ξεχνούν ή αφήνουν πίσω την όποια παλιά σχέση είχαν με το σχολείο και είναι περισσότερο θετικοί στην ένταξή τους σε μία σχολική τάξη, την παρακολούθηση της διδασκαλίας με συνέπεια και ενεργή συμμετοχή. Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι το σχολείο του «18 ΑΝΩ», πέρα από την ολοκλήρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ή την προετοιμασία για την εισαγωγή σε ΑΕΙ/ΤΕΙ, καλύπτει βασικές μαθησιακές ανάγκες και καλλιεργεί τη Γενική Παιδεία. Ανοίγει τους ορίζοντες και αναπτύσσει επίσης και άλλα ενδιαφέροντα σε κοινωνικό, πολιτιστικό και επιστημονικό επίπεδο.

Επίσης με τη δυνατότητα εξασφάλισης του απολυτηρίου Γυμνασίου ή Λυκείου μπορεί να βοηθήσει σε αναζήτηση και εύρεση καλύτερης εργασίας.

Νομίζω πως πέρα από τους κινδύνους που υπάρχουν από το κλείσιμο του σχολείου του «18 ΑΝΩ», που είναι εύκολα κατανοητοί από τα παραπάνω, είναι επίσης αναγκαίο να ενισχυθεί και να βοηθηθεί η συνέχιση της λειτουργίας του.

ΓΙΩΤΑ ΤΣΩΚΟΥ, φιλόλογος

Το δικό μου λιθαράκι...

Βρέθηκα στο σχολείο του «18 ΑΝΩ» έπειτα από πρόσκληση του υπουργείου Παιδείας, το Μάιο του 2011, διδάσκω σ' αυτό το σχολείο 3 χρόνια και κάθε χρόνο εγώ, οι συνάδελφοί μου και το προσωπικό του σχολείου ζούσαμε με την αγωνία και το άγχος αν θα τα καταφέρουμε και φέτος, αν το σχολείο θα λειτουργήσει, αν το υπουργείο θα δείξει το ανάλογο ενδιαφέρον και θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του, όσον αφορά την έκδοση προκήρυξης και την πρόσληψη των εκπαιδευτικών.

Στην αρχή κάθε χρονιάς δοκιμάζαμε την ίδια απογοήτευση από την ολιγωρία και την αναβλητικότητα του υπουργείου. Στο τέλος καταλήξαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί να εργαζόμαστε χωρίς αμοιβή, αλλά με πολλή αγάπη γι' αυτούς τους ανθρώπους που προσπαθούν να αποκτήσουν ένα εφόδιο για τη ζωή τους και κάτι αυτονόητο για όλους, ένα απολυτήριο από τη Μέση Εκπαίδευση.

Η επιλογή μου αυτή, να διδάξω στο σχολείο του «18 ΑΝΩ» και να έρθω σε επαφή με αυτά «τα παιδιά», ήταν για μένα καθοριστικής σημασίας. Ηρθα σε επαφή με ανθρώπους που προσπαθούν να βγουν από τον κόσμο των ναρκωτικών, πιάνουν έπειτα από πολλά χρόνια στιλό και βιβλία στα χέρια τους, υιοθετούν το ρόλο του μαθητή από τον οποίο αποκόπηκαν τόσο βίαια στην εφηβική τους ηλικία.

Πραγματικά τούς θαύμαζα και τους θαυμάζω για την επιμονή τους, το κουράγιο και τη θέληση που δείχνουν, ώστε να ξαναενταχθούν στους κόλπους της κοινωνίας. Χαίρομαι πολύ που βάζω και εγώ ένα λιθαράκι σε αυτό τους τον αγώνα και που προσφέρω από τη θέση μου, όσο μπορώ, ώστε να καταφέρουν αυτοί οι άνθρωποι να νιώσουν ικανοί και αποδεκτοί. Ετσι ίσως επιστρέψουν για λίγο σε εκείνα τα ανέμελα χρόνια της εφηβείας, τα οποία η ζωή και οι επιλογές τους δεν τους άφησαν να γευτούν. Ξαναπιάνουν το νήμα της ζωής τους από εκεί που το άφησαν. Νιώθω ότι με διδάσκουν, δεν τους διδάσκω και μου προσφέρουν ένα μάθημα ζωής.

Δεν είναι άδικο να στερούμε από αυτούς τους ανθρώπους το δικαίωμα στη ζωή, την επιστροφή στη ζωή, επικαλούμενοι σαν πολιτεία και κοινωνία την ύπαρξη της οικονομικής κρίσης και την έλλειψη πόρων: Τέτοιες δομές επιβάλλεται να συντηρούνται, να προστατεύονται και να αυξάνονται, όχι να κλείνουν.

Δείχνουμε αναλγησία και φοβόμαστε στην ουσία να σκύψουμε σαν κράτος και κοινωνία πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους και να τείνουμε το χέρι μας ώστε να περάσουν στην αντίπερα όχθη του ποταμού.

ΑΜΑΛΙΑ ΜΠΑΜΠΙΛΗ, μαθηματικός

Η πολιτεία να κάνει το χρέος της

Δίδαξα στο σχολείο από τον Ιανουάριο του 2012 μέχρι τον Ιούνιο του 2014 Μαθηματικά σε μαθητές της Γ' Γυμνασίου και της Γ' Λυκείου. Ηταν η πρώτη φορά που δίδαξα Μαθηματικά σε ενήλικες, που οι περισσότεροι άφησαν το σχολείο στην ηλικία των 13 χρόνων λόγω της εξάρτησής τους από ναρκωτικές ουσίες. Οι μαθητές αυτοί κατά συνέπεια δεν έχουν ζήσει την περίοδο της ενηλικίωσης όπως τα άλλα παιδιά. Τους λείπει πολύ, και φάνηκε αυτό στο σχολείο, η σχέση δάσκαλου-μαθητή.

Στο σχολείο αυτό δουλεύαμε συλλογικά με κοινό στόχο την εμπλοκή των μαθητών στην εκπαιδευτική διαδικασία στο πλαίσιο της επανένταξής τους στην κοινωνία. Οι καθηγητές συναντιόμασταν μια φορά την εβδομάδα με την υπεύθυνη του σχολείου και συζητούσαμε τα πιθανά προβλήματα που προέκυπταν μέσα στην τάξη με τους θεραπευόμενους και αποφασίζαμε από κοινού τον τρόπο αντιμετώπισής τους.

Η λειτουργία αυτού του σχολείου είναι η ελάχιστη και αυτονόητη υποχρέωση της πολιτείας. Οι μαθητές του είναι παράδειγμα ζωής, και το λιγότερο που μπορεί να κάνει η πολιτεία είναι να τους παρέχει πρόσβαση στη γνώση με στόχο και την απόκτηση απολυτηρίου, που είναι απαραίτητο για μπορέσουν να βγουν στην αγορά εργασίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Εκπαιδευτικοί/Καθηγητές
Παιδί
Σχολεία
Υπουργείο Παιδείας
Εκπαίδευση