Έντυπη Έκδοση

Ομορφες μέρες κιθάρας

Η διαφορετική βραδιά του Ιάκωβου Κολανιάν στο ΜΜΑ

Οι «Μέρες Κιθάρας» είναι ένας κύκλος τεσσάρων εκδηλώσεων, ενταγμένος στη σειρά «Γέφυρες» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, την οποία διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος. Οπως φάνηκε από την εναρκτήρια εκδήλωση της σειράς -πρωταγωνιστής της ήταν ο Ιάκωβος Κολανιάν (9 Οκτωβρίου, Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος)-, ο σχεδιασμός της επιφυλάσσει αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις, καινοτομίες και πρωτοτυπίες.

Οι προδιαγραφές θέλουν, όπως διαπιστώσαμε, κάτι πέραν του καθιερωμένου ρεσιτάλ. Αυτό το ξεχωριστό κάτι, υλοποιήθηκε στην πρώτη εκδήλωση, με πολλαπλούς τρόπους.

Πρωτίστως, το ρεσιτάλ του Ιάκωβου Κολανιάν δεν ήταν ένα παραδοσιακό ρεσιτάλ, μια και περιείχε και κονσέρτο για κιθάρα και έγχορδα. Αλλά και πέραν τούτου, περιείχε και ορχηστρική μουσική, που χρησίμευσε ως... προθέρμανση στο σύνολο που συνόδευσε τον κιθαριστή στο κονσέρτο! Ασυνήθιστα πράγματα, δηλαδή. Είχε προηγηθεί, όμως, του κυρίου μέρους του προγράμματος, εν είδει εκτεταμένου προανακρούσματος, απογευματινή εκδήλωση καθ' όλα συσχετισμένη με τον Ιάκωβο Κολανιάν.

Την απογευματινή εκδήλωση -άρχισε στις 18.30, ενώ η βασική εκδήλωση στις 20.30- μπορούσε να παρακολουθήσει ο ενδιαφερόμενος δωρεάν. Ηταν χωρισμένη σε δύο διακριτά μέρη, τα οποία πραγματοποιήθηκαν χωρίς διάλειμμα. Το πρώτο μέρος της ήταν ένα μικρό ρεσιτάλ κιθάρας του πολυπράγμονα Βαγγέλη Νικολαΐδη, μαθητή του Ιάκωβου Κολανιάν, ο οποίος διαπρέπει στην Ουαλία, εγκατεστημένος στο Κάρντιφ από το 2012. Ο κιθαριστής ερμήνευσε έξι έργα, τα πέντε πρωτότυπα, το έκτο, το περίφημο Λιμπερτάνγκο του Αστορ Πιατσόλα (1921-1992), διασκευασμένο για κιθάρα από τον ερμηνευτή - βάσισε τη διασκευή του σε πρότερες μεταγραφές/διασκευές του έργου. Τα έργα με τη σειρά που ερμηνεύτηκαν ήσαν: Κονστελασιόν (Αστερισμοί) του Φλαμανδού Αρμάν Κοέκ (γεν. 1941), Μεγάλη Εισαγωγή, έργο 61 του Ιταλού Μάουρο Τζουλιάνι (1781-1829), Λιμπερτάνγκο, Βαλς αρ. 3 του έργου 8 του Παραγουανού Αγκουστίν Μπάριος «Μανγκορέ» (1885-1944), Μιλόνγκα του Αργεντίνου Χόρχε Καρντόσο (γεν. 1949) και Βαλς από τη Βενεζουέλα του Βενεζουελάνου Ραούλ Μπόρχες (1882-1967). Οι ερμηνείες του Βαγγέλη Νικολαΐδη, σαφείς και ακριβείς, τόσο τεχνικά όσο και αισθητικά, αποτέλεσαν τεκμήριο των αναμφισβήτητων ικανοτήτων του. Δεδομένου και του σχετικά νεαρού της ηλικίας του, πιστεύουμε ότι θα ακούσουμε πολλά καλά από αυτόν και γι' αυτόν στο μέλλον.

Στο δεύτερο μέρος της απογευματινής εκδήλωσης ακούσαμε συναυλία του Μουσικού συνόλου Κίθαρις. Μολονότι δωδεκαμελές, εμφανίστηκε με έντεκα μέλη! Απουσίαζε, δικαιολογημένα, ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του, Ιάκωβος Κολανιάν. Στο σύνολο, με την ωραία μουσική προσφορά, έχουμε αναφερθεί εκτενώς σε προηγούμενο σχόλιο. Στο πρόγραμμά του, που δομήθηκε αποκλειστικά με έργα Ελλήνων συνθετών, είχε ενταχθεί, ως συνήθως, ένα εμβόλιμο με τραγούδια (δύο του Θεοδωράκη και δύο του Χατζιδάκι, τη φορά αυτή), με ερμηνεύτρια την Αμαλία Τάτση. Δεν έλειπε το εξαιρετικό, από κάθε άποψη, έργο Δήλος του Κώστα Γρηγορέα, που είναι γραμμένο για το Κίθαρις, αλλά και δυο εκπλήξεις: οι πέντε πιο γνωστοί (Ηπειρώτικος, Κρητικός, Τσάμικος, Αρκαδικός, Κλέφτικος), από τους 36 Ελληνικούς χορούς του Νίκου Σκαλκώτα σε διασκευή του Τριαντάφυλλου Μπαταργιά (είναι μέλος του συνόλου), που δεν πρόδιδε το ύφος και το ήθος της μουσικής του συνθέτη, καθώς και το προγραμματικό, αλλά και ενδιαφέρον, σύνθεμα Με την κιθάρα μου, μια συνηθισμένη μέρα... του Γιώργου Δούση, που ισορροπεί ανάμεσα στο παραδοσιακό και το σύγχρονο - προς το τέλος του, δύο από τις κιθάρες ερμηνεύουν με δοξάρι! Αν και έλειπε ο καθοδηγητής τους, οι έντεκα απέδωσαν τα έργα αξιοπρεπέστατα.

Στο πρώτο μέρος της βραδινής εκδήλωσης ο Ιάκωβος Κολανιάν ερμήνευσε τρία εξαιρετικά και αυξημένων απαιτήσεων έργα, που ορίζουν τη διαδρομή της σχετικής μουσικής από την εποχή του μπαρόκ μέχρι σήμερα. Η αρχή έγινε με το Πρελούδιο, φούγκα και αλέγκρο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750), το οποίο ορίζεται από τον αριθμό 998 στον κατάλογο των έργων του. Ο κιθαριστής το ερμήνευσε σε δική του μεταγραφή - το πρωτότυπο είναι για λαούτο. Αβίαστα και νηφάλια, με κατανυκτική διάθεση, ζηλευτή ηχοχρωματική λιτότητα και εγγενή ευαισθησία, ο ερμηνευτής προσέγγισε υποδειγματικά το μουσικό κόσμο του μεγάλου Κάντορα. Με ευκρινή διαφοροποίηση αισθητικής ερμήνευσε ακολούθως απολαυστικά την εντυπωσιακή και σε δυσκολία αλλά και σε διάρκεια Ροσινιάνα αρ. 1 του Μάουρο Τζουλιάνι, σμιλεύοντας την ερμηνεία του με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ρομαντισμού. Σε αυτό, το πρώτο από τα έξι εγκώμια που έπλασε ο Τζουλιάνι στη μουσική του επιφανούς συμπατριώτη του, χρησιμοποιεί υλικό από τις όπερες Οθελος, Η Ιταλίδα στο Αλγέρι και Αρμίντα. Το μέρος ολοκληρώθηκε με το πλέον διακεκριμένο έργο, Due canzoni lidie - Δυο τραγούδια σε λύδιο τρόπο, του Ιταλού κιθαριστή και συνθέτη Νούτσιο Ντ' Αντζελο (γεν. 1955). Τιμημένο με πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής του Τόκιο το 1984, συνδυάζει στοιχεία της παράδοσης με τα σύγχρονα ρεύματα, τον αυτοσχεδιασμό, ακόμη και την τζαζ! Με χαμαιλεόντιο τρόπο ο Ιάκωβος Κολανιάν προσάρμοσε την τεχνική και την εκφραστικότητά του στις ιδιαιτερότητες ενός τόσο διαφορετικού έργου.

Το σύνολο που εμφανίστηκε στο δεύτερο μέρος ήταν η Ορχήστρα Εγχόρδων του Ωδείου Φίλιππος Νάκας. Σπουδαστική, σχεδόν στο σύνολό της, η δεκαοκταμελής ορχήστρα, έπεισε ότι έχει προσπαθήσει για το καλύτερο. Στα δέκα χρόνια που λειτουργεί την προετοιμάζει με σοβαρότητα και συνέπεια η Ναντέζντα Σαραντίδου, η οποία συμπαρίσταται στην ομάδα με τις βιόλες. Η αφοσίωση των νεαρών μουσικών στην αποστολή τους και η αγάπη τους για τη μουσική έγιναν εμφανείς από τους πρώτους ήχους που εξέπεμψαν. Με καθοδηγητή τον έμπειρο Κωστή Κωνσταντάρα ερμήνευσαν τρία μέρη από την Τρίτη και τελευταία Σουίτα με Παλιούς σκοπούς και χορούς του Οτορίνο Ρεσπίγκι. Η ερμηνεία ήταν αβίαστη είχε χαρακτήρα και έδειχνε εξαντλητική προετοιμασία, αφού οι μουσικοί περισσότερο κοιτούσαν τον αρχιμουσικό παρά τις παρτιτούρες. Σχεδόν ίδια ήταν η συμπεριφορά τους στην ερμηνεία του Κονσέρτου για κιθάρα και έγχορδα αρ. 1, έργο 30, του Μάουρο Τζουλιάνι με το οποίο ολοκληρώθηκε η εκδήλωση. Ως σολίστ, τώρα, ο Ιάκωβος Κολανιάν κατέκτησε με άνεση, ευστοχία και ηχητική γλαφυρότητα τη γραφή του Ιταλού μουσουργού, μάλλον φλύαρη εν προκειμένω, προσφέροντας μιαν άψογη κιθαριστική ερμηνεία. Η συμπαράσταση της Ορχήστρας ήταν σημαντική, έστω και αν παρατηρήθηκαν μερικές στιγμιαίες αρρυθμίες, οι οποίες, ωστόσο, δεν αλλοίωσαν την ακροαματική πρόσληψη της ερμηνείας. Ας μη λησμονούμε ότι δεν είναι επαγγελματική Ορχήστρα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Μουσικογραφήματα