Έντυπη Έκδοση

Γκρίνια για τις επιλογές του αφιερώματος στο ελληνικό σινεμά

Ούτε μία ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη

* «100 χρόνια ελληνικό σινεμά». Πολλές οι ενστάσεις για το φετινό αφιέρωμα, με το οποίο ο Δ. Εϊπίδης ουσιαστικά «απαντά» σε όσους του προσάπτουν αδιαφορία απέναντι στον ελληνικό κινηματογράφο.

Κατ' αρχάς, όπως επισημαίνουν αρκετοί κριτικοί κινηματογράφου, πώς ακριβώς ορίζουμε τα 100 χρόνια ελληνικού κινηματογράφου; Η «Γκόλφω» του Μπαχατόρη (1914) υπήρξε όντως η πρώτη μεγάλου μήκους ελληνική ταινία μυθοπλασίας. Αλλα οι αδερφοί Μανάκη που ξεκίνησαν να καταγράφουν με την κάμερά τους από το 1905; Οι αδερφοί Γαζιάδη; Ο Σπυριντιών; Ο Μιχαήλ Μιχαήλ; Τα ντοκιμαντέρ και οι μικρού μήκους που προηγήθηκαν δεν «πιάνονται» ως έναρξη του ελληνικού σινεμά; Οσο για τη λίστα των 200 ταινιών, από την οποία το κοινό κλήθηκε να ψηφίσει τις 20 αγαπημένες του (οι οποίες προβάλλονται αυτές τις μέρες), θεωρείται από κάποιους ελλιπής. Πουθενά, λένε, δεν βρίσκει κανείς τη Βουγιουκλάκη (η οποία, όπως και να το κάνουμε, σημάδεψε τη διαδρομή του ελληνικού κινηματογράφου). Ούτε καν τη «Μανταλένα» που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Λείπουν, λένε, και κάποιες καλλιτεχνικές ταινίες όπως το «Μετέωρο και σκιά» του Σπετσιώτη. Τη λίστα, μαθαίνουμε, έφτιαξε ο ίδιος ο Δ. Εϊπίδης. Βέβαια, όλες οι λίστες υποκειμενικές είναι. Ομως, κάποιοι θα ήθελαν το σκεπτικό πίσω από τη συγκεκριμένη. Οσο για το κοινό που ψήφισε, όπως μαθαίνουμε έφτασε τις 5.000. Οι επιλογές του ωστόσο μοιάζουν λίγο παράξενες - σαν να ψήφισαν μόνο σινεφίλ κριτικοί ή φεστιβαλιστές. Η κωμωδία είναι σχεδόν απούσα. Πουθενά ας πούμε η «Λούφα και Παραλλαγή» του Περάκη. Αντίθετα, σάρωσε η βωβή ταινία «Κοινωνική Σαπίλα» του Τατασόπουλου - κι αναρωτιέται κανείς: πού στο καλό την είδε τόσος κόσμος αυτήν την ταινία; Εχει προβληθεί λιγοστές φορές.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη: ας μην γκρινιάζουμε. Ας πάρουμε τα 100 χρόνια από την «Γκόλφω» ως ένα (αυθαίρετο έστω) πρόσχημα να ξαναδούμε στη μεγάλη οθόνη μερικές καλές ταινίες...

Τα βραβεία φέτος φιλοτέχνησε η Ευγενία Μανωλιουδάκη Τα βραβεία φέτος φιλοτέχνησε η Ευγενία Μανωλιουδάκη * Αλλαγή φέτος στην όψη των Αλέξανδρων του Φεστιβάλ (χρυσός, αργυρός, χάλκινος). Τα βραβεία φέτος φιλοτέχνησε η Ευγενία Μανωλιουδάκη. Κομψά, συνδυάζουν το παλιό με το καινούργιο. Ο Αλέξανδρος είναι όμορφος και εκφραστικός και στο πίσω μέρος δεσπόζει η σκιά του, υπενθυμίζοντάς μας και την άλλη πλευρά της τέχνης, την πιο σκοτεινή, υπογραμμίζοντας το διττό χαρακτήρα της. Είναι και πιο ελαφρά τα νέα βραβεία. Διότι οι νικητές δεν μπορούσαν όλ' αυτά τα χρόνια να τα μεταφέρουν σε χειραποσκευή στο αεροπλάνο - πού το βάζετε αυτό; Πάντως του χρειαζόταν ένα φρεσκαρισματάκι του Αλέξανδρου - είναι άλλωστε στις δόξες του αυτόν τον καιρό. Βλέπε Αμφίπολη, διότι η ελπίδα (κάποιων) ποτέ δεν πεθαίνει...

* Την τιμητική του είχε χθες ο Ζελιμίρ Ζίλνικ, σπουδαίος Σέρβος σκηνοθέτης που ξεκίνησε επί κομμουνισμού στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τα βρήκε σκούρα (λογοκρισία, διώξεις κ.λπ. κ.λπ.), ταυτιζόμενος με το επονομαζόμενο «Μαύρο Κύμα». «Διαδήλωσα κι εγώ. Φίλμαρα τις διαδηλώσεις μας το '68 ενάντια στο καθεστώς. Στην ουσία διαδηλώναμε για την εγκαθίδρυση μιας νέας γραφειοκρατικής τάξης που επικράτησε αντί για την εξουσία στο λαό και την ισότητα που ευαγγελίζονταν οι κομμουνιστιές ιδεολόγοι». Πάντως αναγνώρισε πως επί κομμουνισμού το σινεμά άνθιζε - έστω κι ως εργαλείο προπαγάνδας. «Σκεφτείτε πως μόλις πέντε μέρες μετά την απελευθέρωση του Βελιγραδίου, αμέσως μόλις έληξε ο Δεύτερος Παγκόσμιος, στήθηκε επιτροπή κινηματογραφίας». Και σήμερα; «Σήμερα έχουμε κάποιες συμπαραγωγές, αλλά οι ταινίες δεν έχουν πια σημασία. Οι πολιτιστικές σελίδες δεν έχουν πια κινηματογραφικούς κριτικούς, η κουλτούρα δεν πουλάει πια...». Οσο για την πολιτική κατάσταση, «σήμερα δεν ξέρεις καν πώς να ορίσεις το πολιτικό σύστημα στη Σερβία: είναι μετα-κομμουνισμός; Είναι καπιταλισμός; Τη μία είναι φίλος ο Πούτιν, έπειτα από δεκαπέντε μέρες φίλοι είναι οι Δυτικοί...».

* «Δεν ξέρω πολλά για την κατάσταση στη χώρα σας. Ομως βλέπω ανθρώπους να χαμογελούν. Δεν τους βλέπω και τόσο απελπισμένους», μας είπε ο Ζίλνικ. Η αλήθεια είναι πως κι εμείς έχουμε εκπλαγεί εδώ στη Θεσσαλονίκη. Κοσμοσυρροή στα μαγαζιά, ουρές στις καφετέριες. Ο Ζίλνικ είναι αισιόδοξος για τους Ελληνες. «Επιβιώσατε 3.000 χρόνια. Είμαι σίγουρος πως θα επιβιώσετε τουλάχιστον άλλα τόσα».

«Dark Illusion» του Μάνου Καρυστινού «Dark Illusion» του Μάνου Καρυστινού * Ενδιαφέρουσα πρώτη προσπάθεια το «Dark Illusion» του Μάνου Καρυστινού. Παραγωγός η εταιρεία με τον αστείο τίτλο «Katrakylontas Productions». Λιγοστά τα μέσα, φαίνεται αυτό, αλλά διακρίνεις και μια ικανότητα δημιουργίας κλιμάκωσης και ατμόσφαιρας. Πρόκειται για ψυχολογικό θρίλερ με σασπένς μέχρι τέλους - με ήρωα έναν διαταραγμένο νεαρό. Οπως μάθαμε, ο σκηνοθέτης Μάνος Καρυστινός κάνει αυτόν τον καιρό την στρατιωτική του θητεία. Το δε σενάριο γράφτηκε ανορθόδοξα: σε μια εκδήλωση στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης παρουσίασαν μια σκηνή που είχαν γυρίσει με σκοπό αυτή να λειτουργήσει ως πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή του σεναρίου. Ελαβαν αρκετές ιδέες και τελικά διάλεξαν το σενάριο που ταίριαζε περισσότερο στο ύφος της αρχικής εκείνης σκηνής.

* «Πυρ και μανία» θα μπορούσε να τιτλοφορείται η νέα ταινία «Εκρηξη» του Σύλλα Τζουμέρκα. Ουσιαστικά μιλά για το πώς η κατάρρευση της σύγχρονης Ελλάδας «δημιουργεί» τους νέους εμπρηστές που καίνε τα δάση μας στο βωμό του κέρδους. Η ταινία μιλά για τις ματαιωμένες προσδοκίες. Για το νεανικό ενθουσιασμό και τον έρωτα, για τη ζωή που τελικά σβήνει, παραδομένος στα χρέη, στην πανταχόθεν πίεση, στην απόγνωση της επιβίωσης. Οταν ακόμα και η αγάπη των δικών σου δεν αρκεί πια. Χαιρόμαστε που ο Δ. Εϊπίδης δεν κόλλησε στην πρεμιέρα της σε άλλο φεστιβάλ και την ενέταξε στο αφιέρωμα για τα 100 χρόνια ελληνικό σινεμά (κι ας λείπουν κάποιες άλλες). Η Αγγελική Παπούλια αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι έχει στόφα μεγάλης ηθοποιού.

* Σε αναμονή της απόφασης του υπουργού ως προς την κάλυψη της θέσης του γενικού διευθυντή του ΕΚΚ. Οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι επιμένουν πως ο υπουργός εκ του νόμου οφείλει να διορίσει το πρόσωπο που ψήφισε το Δ.Σ. του κέντρου, δηλαδή τον Χάρη Παπαδόπουλο. Κάποιοι άλλοι λένε πως αν ο υπουργός έχει αντιρρήσεις, μπορεί να βάλει προσκόμματα. Πάντως η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου σε χθεσινή επιστολή της επιτίθεται «στην πλειονότητα του Δ.Σ. που συνεχίζει να λαμβάνει αποφάσεις που υπονομεύουν την υπόσταση του κινηματογράφου μας». Μιλά για οριακή πλειοψηφία, ενώ αναφέρει πως το βιογραφικό του Χ. Παπαδόπουλου δεν πληροί τα κριτήρια της πρόσκλησης ενδιαφέροντος. Αλλοι φορείς πάντως σιωπούν. Για να δούμε.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος