Έντυπη Έκδοση

Ο φόβος είναι μια μορφή λύπης

Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που επιτρέπει στον άνθρωπο να επιβιώνει. Είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν οργανωμένες κοινωνίες. Μετατρέπεται όμως ενίοτε σε προσωπική τροχοπέδη ή σε εργαλείο χειραγώγησης ολόκληρων λαών.

Η πολιτική του φόβου δεν είναι εφεύρεση βεβαίως της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης. Πρόκειται όμως για το βασικό πολιτικό της εργαλείο και επιχείρημα, γεγονός που επιβεβαιώνεται ημέρα με την ημέρα. Η στρατηγική του φόβου θα κορυφωθεί όταν φτάσει η ώρα της προεδρικής εκλογής και εφόσον η κυβέρνηση έχει στα χέρια της, όπως ελπίζει -και οι χθεσινές δηλώσεις Μέρκελ και Μοσκοβισί αναπτέρωσαν αυτές τις ελπίδες-, το σχέδιο της εξόδου από το Μνημόνιο (και εισόδου σε μία νέα δεσμευτική συμφωνία, την οποία απλά ψάχνουμε πώς να βαφτίσουμε).

«Ο φόβος είναι μία μορφή λύπης ή αναστάτωσης» έγραφε ο Αριστοτέλης. Παραφράζοντας, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ελληνική κοινωνία είναι μία κοινωνία φοβισμένη και λυπημένη. Και δυστυχώς μία σημαντική μερίδα της, κουρασμένη από τα απανωτά χτυπήματα των τελευταίων ετών, το μόνο που ενδόμυχα θέλει είναι να επιστρέψει σε μία «ευημερία» και σε μία «κανονικότητα», συμπεριλαμβανομένης της προβληματικής της σχέσης με την πολιτική, σχέσης δηλαδή συναλλαγής.

Αυτή την ελπίδα της επιστροφής στην κανονικότητα (που δεν προσδιορίζεται και άρα είναι κενό δοχείο, πρόσφορο σε υποκειμενικές ερμηνείες) καλλιεργεί η κυβέρνηση (και σε άλλο επίπεδο και πλαίσιο, δυστυχώς, και η αξιωματική αντιπολίτευση), παρ' όλο που στην πραγματικότητα η «έξοδος στην κανονικότητα» θα είναι η συνέχιση της εποπτείας με άλλα μέσα. Και ο φόβος, όταν μεν βασίζεται σε πραγματικές απειλές είναι δικαιολογημένος, όταν όμως από την τόση σπορά ψευδών ειδήσεων δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις τι είναι αληθινό και τι όχι, αλλά κυρίως όταν αυτές τείνουν να εξελιχθούν σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες, αγγίζει τα όρια του ποινικά κολάσιμου.

Για την κυβέρνηση αυτό δεν είναι πρόβλημα, καθώς όπως φάνηκε από τις δηλώσεις περί bank run, δεν ορρωδεί προ ουδενός. Μόνο που επαναφορά του κλίματος Grexit μπορεί να ανοίξει ξανά ένα θέμα το οποίο υποτίθεται πως είχε κλείσει (κάτι για το οποίο άλλωστε υπερηφανεύεται η κυβέρνηση) και μόνο που ορισμένα θέματα, όπως τα εθνικά, πρέπει να μένουν έξω από το κάδρο μίας μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Οχι πως δεν έχουμε δει απόπειρες και απόπειρες εκμετάλλευσής τους στο παρελθόν.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η κοινωνία. Δεν ασχολείται προφανώς με τη μικροπολιτική και κλείνει τα αυτιά της στα περισσότερα θέματα, τα οποία μανιωδώς αναλύονται καθημερινά στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία. Δυστυχώς όμως η μικροπολιτική είναι πολιτική και σε αυτήν απέναντι πρέπει να οργανωθεί μία κοινωνία, την οποία η κρίση βρήκε αποχαυνωμένη, χωρίς συλλογικότητες και πολύ περισσότερο με την έννοια των συλλογικοτήτων αρνητικά φορτισμένη - με ευθύνη και των ίδιων των συλλογικοτήτων πολλές φορές. Δίχως φόβο όμως. Ή μάλλον με τον υγιή φόβο, αλλά χωρίς δειλία. «Ας μην κοιτάμε πίσω με θυμό, ούτε μπροστά με φόβο, αλλά γύρω με επίγνωση».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις